یک حسگر کوچک قابل بلع می تواند دما را از داخل بدن اندازه گیری کند | اخبار MIT


در بیمارستان یا خانه، دما معمولاً با استفاده از دماسنج دهانی یا پیشانی اندازه گیری می شود، اما این دماها همیشه به طور دقیق دمای مرکزی بدن را منعکس نمی کنند. اندازه گیری دمای داخلی بدن می تواند تشخیص بیماری و خطر ابتلا به تب خطرناک را آسان تر کند.
برای امکان پذیرتر کردن اندازه گیری دمای هسته بدن، مهندسان MIT یک حسگر قابل بلع توسعه داده اند که می تواند به روز رسانی مداوم دما را از دستگاه گوارش ارسال کند.
این سنسور شبیه یک بلوبری کوچک است که قطر آن 6 میلی متر و ارتفاع آن 4 میلی متر است. این امر آن را بسیار کوچکتر از سنسورهای دمای قابل بلع موجود می کند، که بلع آن دشوارتر است و خطر بالقوه انسداد دستگاه گوارش را به همراه دارد.
جووانی تراورسو، دانشیار مهندسی مکانیک در MIT، متخصص گوارش در بیمارستان زنان بریگهام و عضو وابسته انستیتوی براد در MIT و هاروارد میگوید: «سنسوری مانند این به ما توانایی نظارت بر عفونتها و شناسایی زودهنگام آنها را میدهد. این امر به ویژه برای گروه های در معرض خطر مانند افرادی که توسط شیمی درمانی یا داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی سرکوب شده اند بسیار مرتبط است.
حسگرهای بلع همچنین ممکن است اندازه گیری دما دقیق تری را برای ردیابی باروری و نظارت بر افراد در حین بیهوشی فعال کنند.
تراورسو و آنانتا چاندراکاسان، صدراعظم MIT و وانوار بوش، استاد مهندسی برق و علوم کامپیوتر، نویسندگان اصلی این مطالعه جدید هستند. سارانش شارما، پسادکتر MIT، نویسنده اصلی این مقاله است که امروز در این مقاله منتشر شده است الکترونیک طبیعی.
لوازم الکترونیکی قابل جذب
چندین حسگر دمای قابل بلع در سالهای اخیر به صورت تجاری در دسترس قرار گرفتهاند، اما اکثر آنها به اندازه مولتی ویتامینها یا کمی بزرگتر هستند که بلعیدن آنها را دشوارتر میکند. اندازه آنها همچنین می تواند خطر انسداد دستگاه گوارش را افزایش دهد.
این کپسول ها به دلیل مدارهای پیچیده ای که شامل می شوند معمولا بزرگ هستند که نیاز به قدرت زیادی دارند. این نیرو توسط باتریهای نسبتاً بزرگی که بخش زیادی از کپسول را تشکیل میدهند، تامین میشود.
تیم MIT می خواست حسگرهایی طراحی کند که دما را به طور دقیق، اما با اندازه بسیار کوچکتر اندازه گیری کند.
تراورسو می گوید: «دلیل کوچک بودن آنها ایمنی است. “ما چیزی می خواهیم که آنقدر کوچک باشد که خطر هرگونه گرفتگی یا گرفتگی تا حد زیادی کاهش یابد و همچنین بتوان به راحتی آن را بلعید.”
برای ایجاد یک دستگاه کوچکتر، محققان به دنبال کاهش اندازه تمام اجزای اصلی بودند – مدار اندازه گیری دما، آنتنی که داده های دما را ارسال می کند و باتری.
برای مدار، آنها مدار سفارشی خود را ایجاد کردند که می تواند روی یک تراشه سیلیکونی 1 میلی متر مربعی قرار گیرد. برای کاهش مصرف انرژی تراشه، محققان یک نوسان ساز بر اساس جریان نشتی طراحی کردند – جریان کمی که در مدار خاموش می شود. فرکانس این جریان بسته به دمای محیط اطراف تراشه متفاوت است.
این مدار که می تواند دما را با دقت 0.01 درجه سانتیگراد تشخیص دهد، به توان بسیار کمی – حدود 10 نانومتر – نیاز دارد. این بدان معناست که می توان آن را با یک باتری سلولی 1.55 ولتی به اندازه سکه با قطر 4.8 میلی متر و ضخامت حدود 1.6 میلی متر تغذیه کرد.
طراحی جدید با استفاده از استراتژی ارتباطی معروف به backscatter مصرف انرژی را بیشتر کاهش می دهد. این رویکرد اجازه می دهد تا بیشتر نیازهای برق به یک آنتن خارجی که در خارج از بدنه، یک یا دو فوت از سنسور قرار دارد، برون سپاری شود. آنتن خارجی یک موج رادیویی با فرکانس فوق العاده بالا ساطع می کند که سپس توسط یک آنتن کوچک در سنسور مدوله شده و به آنتن خارجی ارسال می شود. با تفسیر تغییرات امواج رادیویی، آنتن خارجی می تواند مقدار دما را محاسبه کند.
شارما میگوید: «ما همه این بخشهای مختلف را با هم ترکیب کردیم – تراشه سیلیکونی، باتری و آنتن – و آن را به یک کپسول جذب تبدیل کردیم که کوچکترین کپسول جذبی است که برای پارادایمهای اندازهگیری دما دیدهایم.
آنتن داخلی یک بار در هر ثانیه یک دما را می فرستد و امکان نظارت مداوم دما را فراهم می کند.
دماسنج های کوچک
محققان تصور می کنند که این نوع حسگر می تواند در چندین سناریو از جمله نظارت بر عفونت و نظارت بر بیماران در حین و پس از بیهوشی مفید باشد. بیهوشی اغلب مکانیسم های تنظیم دمای طبیعی بدن را مختل می کند که می تواند بیماران را در معرض خطر هیپوترمی قرار دهد.
این نوع دستگاه همچنین می تواند در خانه برای نظارت بر تب در کودکان یا اندازه گیری دمای بدن به عنوان نشانگر تخمک گذاری، برای اهداف باروری استفاده شود. همچنین می تواند برای نظارت بر ورزشکاران، سربازان یا هرکس دیگری که ممکن است در معرض دمای شدید قرار گیرد مفید باشد.
برای کشف این کاربردهای احتمالی، محققان این حسگرها را بر روی حیوانات در حالی که تحت بیهوشی بودند آزمایش کردند و دریافتند که می توانند به طور دقیق اطلاعات دما را شناسایی و انتقال دهند. آنها همچنین خوانش دقیقی از حیواناتی که بیدار و فعالانه در حال حرکت بودند به دست آوردند.
محققان اکنون در حال کار بر روی ترکیب سنسور دما با سنسورهای دیگری هستند که می توانند علائم حیاتی مانند ضربان قلب را اندازه گیری کنند. آنها امیدوارند در چند سال آینده آزمایش این نوع حسگرها را در آزمایشات بالینی آغاز کنند.
اگر برای افرادی که در موقعیتهای پرخطر هستند مؤثر باشد، تراورسو معتقد است که چنین حسگرهایی میتوانند به طور گسترده توسط هرکسی که نیاز به نظارت بر دمای آنها دارد استفاده شود.
او می گوید: “من فکر می کنم این می تواند جایگزین همه دماسنج ها شود، زیرا دقیق ترین راه برای اندازه گیری دما است.” “اگر ما سیستم های کوچکی داریم که به راحتی قابل جذب هستند و داده های بسیار دقیقی را ارائه می دهند که از داده های فعلی فراتر می رود، فکر می کنم می تواند از بسیاری جهات مفید باشد.”
سایر نویسندگان مقاله عبارتند از: یوبین تسای، یینجو مون، جونمینگ یانگ، پیتر چای، نیورا فابیان، کایلین اشمیت، آلیسون هیوارد، اندرو پتیناری، ماریا پلاترو، بندیکت لایدلاو و اشلی گوارا.
این تحقیق توسط 711 تامین مالی شدهفتم بال عملکرد انسانی، آژانس پروژههای تحقیقاتی پیشرفته دفاعی (دارپا) و آژانس پروژههای تحقیقاتی پیشرفته مراقبتهای بهداشتی (ARPA-H)، که خاطرنشان میکنند که نظرات و نتیجهگیریهای موجود در این مقاله متعلق به نویسندگان است و نباید به عنوان نماینده سیاستهای رسمی، بیان شده یا ضمنی دولت ایالات متحده تلقی شود.



