مقالات

تصویربرداری اولتراسوند بدون ژل | اخبار MIT



تصویربرداری اولتراسوند بدون ژل | اخبار MIT

به عنوان نمونه، تیم یک وصله پوشیدنی کوچک، به اندازه یک جاکلیدی، به گردن یک داوطلب چسباند. این چسب حاوی یک پروب سونوگرافی کوچک و یک لایه خشک و کششی است که مستقیماً به پوست می‌چسبد. کل وصله به یک تبلت قابل حمل کوچک متصل بود که تصاویر اولتراسوند پچ را ثبت می کرد، در حالی که داوطلب یک دوچرخه سواری 30 دقیقه ای از پردیس MIT در کمبریج، ماساچوست، تا بانکر هیل در همسایگی چارلزتاون و برگشت انجام داد.

شو وانگ، سرپرست این مطالعه، یکی از همکاران فوق دکتری در دپارتمان مهندسی مکانیک MIT، می‌گوید: «ما واقعاً به دنبال مقابله با یک چالش مهم در تصویربرداری اولتراسوند هستیم.

Runze Li، یکی از نویسندگان و فوق دکترای MIT، اضافه می کند: «اگر رابط خوبی نداشته باشید، قطعاً شما را از توسعه این زمینه تصویربرداری قابل حمل باز می دارد. “این یک راه حل بسیار خوب است که زمان تصویربرداری طولانی تری را امکان پذیر می کند.”

علاوه بر ژائو، وانگ و لی، نویسندگان مطالعه MIT چن گونگ و وون جون سونگ هستند. نویسندگان دیگر زیهان تانگ و یینگ لی از دانشگاه ویسکانسین در مدیسون هستند. چوی تک لیم از دانشگاه ملی سنگاپور؛ و Xiaodong Chen از دانشگاه فناوری نانیانگ در سنگاپور. ژائو، چن و لیم محققین اصلی گروه تحقیقاتی میان رشته ای SMART WITEC هستند.

درهم تنیدگی مولکولی

ژل ها و مایعات به طور کلی رسانه های ایده آلی هستند که امواج صوتی، از جمله اولتراسوند، می توانند از طریق آنها حرکت کنند. سونار و صداهای نهنگ ها و دلفین ها را در نظر بگیرید که می توانند در آب بسیار دورتر از هوا سفر کنند. این عمدتا به دلیل ترکیب مولکول های موجود در مایعات است. به عنوان مثال، مولکول های آب، کوچک و شل هستند و می توانند به راحتی روی یکدیگر بلغزند. هنگامی که یک موج صوتی عبور می کند، اصطکاک کمی بین مولکول ها وجود دارد و به موج اجازه می دهد بدون از دست دادن شدت حرکت کند.

با این حال، جامدات نرم، مانند بیشتر مواد لاستیکی و پلیمری، ساختار مولکولی بیشتری دارند. همان موج صوتی هنگام عبور از یک بلوک جامد از بین می‌رود، زیرا مولکول‌های بزرگ‌تر و درهم‌تنیده‌تر با جابه‌جایی در پاسخ به موج ورودی، اصطکاک بیشتری ایجاد می‌کنند.

هدف تیم MIT ساخت ماده ای سخت و لاستیکی بود که خواص ژل را برای انتشار اولتراسوند حفظ کند. برای انجام این کار، آنها رویکرد مهندسی مولکولی را اتخاذ کردند.

وانگ توضیح می دهد: هیدروژل عمدتاً آب با مقدار کمی پلیمر است، در حالی که مواد جامد مانند لاستیک تقریباً 100 درصد مولکول های پلیمری هستند. ما سعی کردیم اصطکاک بین زنجیره های پلیمری را بدون افزودن مایع یا روان کننده کاهش دهیم.

مواد پلیمری مانند لاستیک و لاستیک از مولکول های میکروسکوپی ساخته شده اند که از نظر شیمیایی با مولکول های مشابه دیگر پیوند می خورند و زنجیره های پلیمری طولانی تشکیل می دهند. در یک ماده جامد، این زنجیرها یک ضخامت متراکم را تشکیل می دهند و به راحتی روی یکدیگر نمی لغزند.

مهندسان در جستجوی راه‌هایی برای کاهش اصطکاک بین زنجیره‌های پلیمری، ساختار «برس بطری» را مورد بررسی قرار دادند، یک پیکربندی مولکولی که در کاربردهای دیگر، از جمله دارورسانی و مواد بازتابنده نور مورد بررسی قرار گرفته است. یک مولکول برس بطری از یک ستون فقرات اصلی مولکول‌ها تشکیل شده است، با زنجیره‌های جانبی کوچک‌تری از مولکول‌ها که مانند موهای تمیزکننده لوله‌ها جوانه می‌زنند.

وانگ خاطرنشان می کند: “این اکستنشن های مودار به راحتی به مولکول های دیگر روی برس بطری نفوذ نمی کنند.” آنها می توانند به راحتی در فرکانس های اولتراسونیک حرکت کنند و بنابراین اصطکاک کمتری بین آنها وجود دارد.

با این استدلال، تیم پروتکلی را برای تولید یک ماده پلیمری که تماماً از معماری برس بطری مولکولی ساخته شده بود، ارائه کردند. با این حال، اولین تلاش های آنها چندان دوام نیاورد.

وانگ می‌گوید: «نمونه‌های اولیه مانند توفو بسیار نرم و شکننده بودند. اگر نمونه‌ها خیلی بزرگ بودند، وزن خودشان را تحمل نمی‌کردند، و اگر یکی را می‌گرفتید، فقط می‌شکند.»

آنها به سرعت دریافتند که می توانند این ماده را با ترکیب شیمیایی آن با شبکه دوم مولکول های بطری متصل به هم تقویت کنند. این مش اضافی اساساً اولین توری شکننده پلیمرهای برس بطری را بدون تأثیر بر خواص اصطکاک کم آنها در جای خود نگه می داشت. نتیجه یک ماده لاستیکی قوی تر بود که محققان توانستند به طور مکرر آن را بدون پاره شدن بکشند.

وانگ می گوید: “این بسیار شبیه به پوست است.” “بسیار نرم است، اما اگر فشار داده شود یا کشیده شود، در کنار هم قرار می گیرد.”

آموزش تصویری

این تیم نمونه هایی از ماده جدید را به اندازه یک کارت اعتباری ساختند و ابتدا خواص اولتراسونیک آن را بر روی یک مدل “فانتوم” – یک ساختار مصنوعی ساخته شده از موادی که پوست انسان و ساختارهای داخلی را تقلید می کند – آزمایش کردند. در این آزمایش ها، این ماده به طور موثر امواج اولتراسوند را از یک کاوشگر از طریق مدل منتقل می کند تا از ساختارهای زیر آن تصویربرداری کند. این تیم راه‌اندازی را به طور مداوم در حال اجرا نگه داشت و متوجه شد که تصویر واضحی برای حدود نه روز حفظ کرده است.

وانگ خاطرنشان می کند: اساساً، این ماده بسته به میزان پایداری آن می تواند برای همیشه دوام بیاورد. “خواص صوتی یکسان باقی می ماند. و آن لحظه ای بود که فکر کردیم، اوه، این ماده می تواند کار کند.”

برای آزمایش عملکرد مکانیکی مواد، تیم یک وصله را روی قفسه سینه یک داوطلب در حالی که او روی تردمیل می دوید چسباند. برای مقایسه، این داوطلب نمونه ای از لاستیک سیلیکونی معمولی را نیز پوشیده بود. در طول 10 دقیقه دویدن، لاستیک سیلیکونی با عرق خیس شد، در حالی که مواد جدید عرق انباشته شده را از بین برد. این آزمایش ها نشان می دهد که ماده جدید می تواند ورزش های سنگین را تحمل کند.

در نهایت، محققان این ماده را با اتصال آن به یک مبدل اولتراسوند کوچک که روی گردن یک داوطلب قرار داده شده بود، آزمایش کردند. در طول یک دوچرخه‌سواری 30 دقیقه‌ای که از شیب‌های تند عبور می‌کند، دستگاه یک تصویر سونوگرافی مداوم و دقیق از جریان خون راکب را حفظ می‌کند.

در آینده، این تیم در تلاش است تا تولید مواد را ساده کند. سپس آنها امیدوارند که تصاویر فراصوت بادوام و پوشیدنی را فعال کنند که بتوان از آنها برای ردیابی عملکرد ورزشکاران و نظارت بر سلامت بیماران خارج از محیط بالینی استفاده کرد.

لی پیشنهاد می کند: «در بیمارستان، پزشک می تواند ژل را در صورت خشک شدن جایگزین کند. اما اگر تصویربرداری اولتراسوند فراتر از سناریوی بالینی می‌خواهیم، ​​به ماده‌ای نیاز داریم که دوام بیشتری داشته باشد و کار با آن آسان‌تر باشد. و ما فکر می‌کنیم که این واقعاً کار می‌کند.»

این کار تا حدی توسط اتحاد Singapore-MIT for Research and Technology و توسط MIT Health and Life Sciences Collaborative پشتیبانی شده است.


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا