مقالات

پیشرفت واکسن سرطان اتوسوپی در کلینیک | اخبار MIT



واکسن های درمانی سرطان یک استراتژی جذاب برای درمان بدخیمی ها هستند. در تئوری، هنگامی که به بیمار آنتی ژن های پپتیدی تزریق می شود – قطعات پروتئینی پروتئین های جهش یافته که فقط توسط سلول های تومور بیان می شوند – سلول های T یاد می گیرند که سلول های سرطانی را که پروتئین مربوطه را بیان می کنند، شناسایی کرده و به آنها حمله کنند. با آموزش سیستم ایمنی بدن خود بیمار برای حمله به سلول های سرطانی، این واکسن ها در حالت ایده آل نه تنها تومورها را از بین می برند، بلکه از عود آنها نیز جلوگیری می کنند.

با این حال، در عمل، علیرغم دهه‌ها تحقیق، واکسن‌های مؤثر ضد سرطانی کشف نشده‌اند.

دارل اروین، استاد بخش مهندسی بیولوژیکی و علم و مهندسی مواد MIT و یکی از اعضای مؤسسه کخ برای تحقیقات سرطان یکپارچه در MIT، گفت: «کارهای زیادی برای مؤثرتر کردن واکسن‌های سرطان انجام شده است. “اما حتی در موش ها و مدل های دیگر، آنها معمولا فقط یک پاسخ ایمنی ضعیف را تحریک می کنند. و هنگامی که این واکسن ها در یک محیط بالینی آزمایش شوند، اثربخشی آنها تبخیر می شود.

اکنون ممکن است امید جدیدی در افق ظاهر شود. واکسنی مبتنی بر رویکرد جدیدی که توسط ایروین و همکارانش در MIT ساخته شده و توسط محققانی از Elicio Therapeuticsبخشی از MIT که توسط ایروین برای تبدیل آزمایش‌ها به درمان تأسیس شده است، نتایج امیدوارکننده‌ای را در آزمایش‌های بالینی نشان می‌دهد – از جمله داده‌های فاز 1 که نشان می‌دهد واکسن می‌تواند به عنوان یک گزینه مناسب برای پیشگیری از سرطان پانکراس و سایر سرطان‌ها عمل کند.

تدوین یک سوال

زمانی که هایپنگ لیو نزدیک به 15 سال پیش به عنوان یک همکار فوق دکترا به آزمایشگاه ایروین پیوست، می خواست به این مشکل بپردازد که چرا واکسن های سرطان نتوانستند به وعده خود عمل کنند. او دریافت که یکی از دلایل مهمی که چرا واکسن‌های پپتیدی برای سرطان و سایر بیماری‌ها واکنش ایمنی قوی ایجاد نمی‌کنند این است که به تعداد کافی به غدد لنفاوی، جایی که جمعیت سلول‌های T یادگیرنده متمرکز هستند، حرکت نمی‌کنند. او می‌دانست که تلاش‌ها برای هدف قرار دادن پپتیدها به غدد لنفاوی نادرست است: حتی زمانی که آنها با نانوذرات تحویل داده می‌شوند یا به آنتی‌بادی‌های سلول‌های ایمنی لنفاوی متصل می‌شوند، بسیاری از پپتیدهای واکسن توسط سلول‌های اشتباه در بافت‌ها جذب می‌شوند یا حتی نمی‌شوند. رسیدن به غدد لنفاوی به غدد لنفاوی.

اما لیو، که اکنون دانشیار مهندسی شیمی و علم مواد در دانشگاه ایالتی وین است، یک سوال ساده بی پاسخ نیز داشت: اگر پپتیدهای واکسن به غدد لنفاوی نمی رسیدند، کجا می رفتند؟

در جستجوی پاسخ، لیو و همکارانش در آزمایشگاه ایروین به اکتشافاتی دست خواهند یافت که برای قاچاق پپتیدها به غدد لنفاوی و ساخت واکسنی که واکنش‌های ایمنی شگفت‌آور قوی را در موش‌ها تحریک می‌کند، حیاتی هستند. این واکسن، که اکنون در دست شرکت Elicio Therapeutics، متعلق به آزمایشگاه Irvine است، نتایج بالینی اولیه ای را نشان می دهد که پاسخ ایمنی مشابهی را در انسان نشان می دهد.

لیو با آزمایش واکسن‌های پپتیدی در مدل‌های موش شروع کرد و دریافت که پپتیدهای تزریق شده به پوست یا ماهیچه معمولاً به‌جای اینکه به غدد لنفاوی بروند، به سرعت به جریان خون نشت می‌کنند، جایی که رقیق و تجزیه می‌شوند. او تلاش کرد تا واکسن پپتیدی را با محصور کردن آن در یک نانوذره میسلی جمع‌آوری و محافظت کند. این نوع نانوذرات متشکل از مولکول‌های «آمفی‌فیل» با سرهای آب‌دوست است که در یک محلول آبی، محموله‌ای متصل به دم‌های لیپیدی آبگریز آن را می‌پوشانند. لیو دو نسخه را آزمایش کرد، یکی که مولکول‌های میسلی را روی هم قفل می‌کند تا واکسن پپتیدی را محکم ببندد، و دیگری، یک کنترل، که این کار را نمی‌کند. علیرغم تمام شیمی پیچیده ای که روی نانوذرات میسلی قفل شده وارد شد، آنها یک پاسخ ایمنی ضعیف را برانگیختند. لیو له شد.

با این حال، اروین خوشحال بود. میسل‌های کنترلی که به‌طور ضعیف متصل شده‌اند، قوی‌ترین پاسخ ایمنی را که تاکنون دیده‌شده، برانگیخته‌اند. لیو یک راه حل بالقوه پیدا کرده بود – نه آن چیزی که او انتظار داشت.

فرمولاسیون واکسن

زمانی که لیو روی نانوذرات میسلی کار می‌کرد، در حال بررسی زیست‌شناسی غدد لنفاوی بود. او متوجه شد که پس از برداشتن تومور، جراحان از یک رنگ آبی کوچک برای تصویربرداری از غدد لنفاوی استفاده می کنند تا میزان متاستازها را تعیین کنند. بر خلاف انتظارات به دلیل وزن مولکولی کوچک مولکول رنگ، پس از استفاده در جریان خون ناپدید نمی شود. در عوض، رنگ به آلبومین، رایج‌ترین پروتئین موجود در خون و مایعات بافتی متصل می‌شود و به طور قابل اعتمادی گره‌های لنفاوی را ردیابی می‌کند.

آمفیفیل های گروه کنترل لیو مشابه رنگ تصویربرداری رفتار کردند. پس از تزریق به بافت، میسل‌های «آزاد» توسط آلبومین تجزیه می‌شوند، که سپس محموله پپتید را دقیقاً به جایی که باید برود منتقل می‌کند.

با در نظر گرفتن رنگ تصویربرداری به عنوان یک مدل، آزمایشگاه شروع به توسعه واکسنی کرد که از دم‌های لیپیدی برای پیوند زنجیره‌های پپتیدی خود به مولکول‌های آلبومین که غدد لنفاوی را هدف قرار می‌دهند، استفاده می‌کند.

هنگامی که واکسن آلبومین اتوتوپ آنها مونتاژ شد، آن ها آن را در مدل های موش HIV، ملانوم و سرطان دهانه رحم آزمایش کردند. در دریافتی مطالعه 2014آنها مشاهده کردند که پپتیدهای اصلاح شده برای اتصال به آلبومین، پاسخ سلول T را ایجاد کردند که پنج تا 10 برابر بیشتر از پاسخ به پپتیدها به تنهایی بود.

در کارهای بعدی، محققان آزمایشگاه ایروین توانستند پاسخ‌های ایمنی حتی بزرگ‌تری تولید کنند. که در یک مطالعهآزمایشگاه ایروین یک واکسن هدف قرار دادن سرطان را با سلول درمانی CAR T جفت کرد. CAR T به طور موفقیت آمیزی برای درمان سرطان های خون مانند لوسمی استفاده شده است، اما برای تومورهای جامد که سلول های T را در نزدیکی آنها سرکوب می کنند، به خوبی کار نمی کند. واکسن و درمان با سلول های CAR T با هم به طور چشمگیری جمعیت سلول های T ضد تومور و تعداد سلول های T را که با موفقیت به تومور حمله کردند افزایش دادند. این ترکیب منجر به حذف 60 درصد از تومورهای جامد در موش شد، در حالی که درمان با سلول های CAR T به تنهایی تقریباً هیچ تأثیری نداشت.

مدل تاثیر بیمار

تا سال 2016، ایروین آماده بود تا ترجمه واکسن را از آزمایشات آزمایشگاهی به یک درمان آماده برای بیمار آغاز کند و یک شرکت جدید به نام Elicio ایجاد کند.

ایروین گفت: “ما مطمئن شدیم که یک نوار بالا در آزمایشگاه تعیین کرده ایم.” ما علاوه بر استفاده از بیولوژی آلبومین، که در موش و انسان یکسان است، در مدل حیوانی 10، 30، 40 برابر بیشتر از سایر رویکردهای واکسن با استاندارد طلایی، هدف و به دست آوردیم. ما امیدواریم که این نتایج منجر به پاسخ های ایمنی بیشتر در بیماران شود.

در Elicio، واکسن ایروین به پلتفرمی تبدیل شد که پپتیدهای متصل به لیپید را با یک ادجوانت ایمنی ترکیب می‌کند – بدون نیاز به سلول‌های CAR T. در سال 2021، این شرکت آزمایش بالینی واکسنی به نام AMPLIFY-201 را آغاز کرد که سرطان‌های دارای جهش در ژن KRAS را با تمرکز بر آدنوکارسینوم مجرای پانکراس (PDAC) هدف قرار می‌دهد. این واکسن پتانسیل رفع نیاز فوری برای درمان سرطان را دارد: PDAC 90 درصد سرطان های پانکراس را تشکیل می دهد، بسیار تهاجمی است و گزینه های محدودی برای درمان موثر دارد. جهش‌های KRAS باعث 90 تا 95 درصد موارد PDAC می‌شوند، اما تغییرات متعددی وجود دارد که برای درمان مؤثر باید به‌صورت جداگانه مورد هدف قرار گیرند. واکسن سرطان Elicio این پتانسیل را دارد که تا هفت نوع KRAS را به طور همزمان هدف قرار دهد که 88٪ موارد PDAC را پوشش می دهد. این شرکت در ابتدا نسخه ای را آزمایش کرد که دو مورد را هدف قرار می دهد و مطالعات فاز 1 و 2 نسخه ای که هر هفت جهش یافته KRAS را هدف قرار می دهد در حال انجام است.

داده های منتشر شده در ماه گذشته در طب طبیعی از یک کارآزمایی بالینی فاز 1 نشان می دهد که یک واکسن درمانی موثر سرطان ممکن است در افق باشد. پاسخ‌های قوی که در مدل‌های موش آزمایشگاه ایروین دیده می‌شود، تاکنون در 25 بیمار (20 پانکراس، 5 کولورکتال) در این مطالعه ترجمه شده است: 84 درصد بیماران به طور متوسط ​​56 برابر افزایش تعداد سلول‌های T ضد تومور را نشان دادند. حذف کامل بیومارکرهای خونی تومور باقیمانده در 24 درصد. بیمارانی که پاسخ ایمنی قوی داشتند، 86 درصد کاهش خطر پیشرفت سرطان یا مرگ را مشاهده کردند. این واکسن به خوبی توسط بیماران تحمل شد، بدون عوارض جانبی جدی.

کریستوفر هک، معاون اجرایی، رئیس تحقیق و توسعه و مدیر ارشد پزشکی Elicio گفت: “بخشی از دلیل پیوستن من به Elicio این بود که پدرم سرطان روده بزرگ با جهش KRAS داشت.” “سفر او باعث شد نیاز شدید به درمان جدیدی برای تومورهای جهش یافته با KRAS را درک کنم. این به من امیدواری می دهد که ما در مسیر درستی هستیم که بتوانیم مانند پدرم و بسیاری دیگر به مردم کمک کنیم.»

در مرحله بعدی کارآزمایی بالینی PDAC، Elisio فرمول واکسنی را آزمایش خواهد کرد که هفت جهش KRAS را هدف قرار می دهد. این شرکت برنامه هایی برای رسیدگی به سایر سرطان های ناشی از KRAS مانند سرطان روده بزرگ و سلول های غیر کوچک ریه دارد. پیتر دی موث PhD ’13، دانشجوی سابق آزمایشگاه ایروین و اکنون مدیر ارشد علمی در Elicio، فرهنگ تحقیقاتی موسسه کخ را برای شکل دادن به تکامل واکسن و شرکت می داند.

او به یاد می آورد: «مدل KI برای گرد هم آوردن علوم پایه و مهندسی و در عین حال تقویت همکاری در تقاطع رشته های مکمل، در شکل دادن به دیدگاه من نسبت به نوآوری و اشتیاق به فناوری هایی که می توانند تأثیری در دنیای واقعی داشته باشند، حیاتی بود». ثابت کرده است که این یک اکوسیستم بسیار ویژه برای من و بسیاری دیگر برای پرورش ذهنیت مهندسی در حین ایجاد دانش بین رشته ای جامع از ایمونولوژی، شیمی کاربردی و علم مواد است. این موضوعات در کار ما در Elicio به مرکزیت تبدیل شده اند.

بودجه تحقیقاتی که پلت فرم واکسن Elicio بر آن استوار است تا حدی توسط یک موسسه تحقیقاتی سرطان 5 ساله Koch، مرکز مرمر برای نانوپزشکی سرطان، و پروژه پل، مشارکت بین موسسه Koch برای تحقیقات سرطان یکپارچه در MIT و مرکز سرطان دانا-فاربر/ هاروارد



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا