هنرمند ادواردو کاتز روز پیش در گالری نیویورک خود بود تا کار خود را به یک خبرنگار نشان دهد: یک هولوگرام رمزگذاری شده روی یک تکه شیشه که در یک جعبه فلزی کوچک محصور شده بود. این بسته کوچک سنگ بنای حرفه ای Kac تا به امروز است، مصنوعاتی که او در سال 1986 خلق کرد و اکنون بالاخره خانه مورد نظر خود را در فضا پیدا می کند. در 8 ژانویه، قرار است سوار بر یک قنطورس ولکان موشک در حالی که از کیپ کاناورال بلند می شود و به مدار اطراف خورشید می رود. این اثر هنری هولوگرافیک – همانطور که کاتز آن را “هولوپوم” می نامد – ممکن است صدها هزار سال بعد توسط هر موجودی که در اطراف آن وجود دارد کشف شود یا خیر. اما در حال حاضر اینجا، در گالری انریکه فاریا، درست در خیابان مدیسون، قرار بود توسط یک انسان دیده شود.
جعبه کوچک گرد را با احتیاط برداشتم. کاتز گفت: باشه. “شما فقط باید آن را توسعه دهید.”
قطر آن چیزی بیش از نیم اینچ بود و هیچ چسبندگی مشخصی نداشت.
من آن را امتحان کردم. بلافاصله روی زمین کوبید.
کاتز (تلفظ کاتز) بی حوصله به نظر می رسید. “این چیز تیتانیوم 5 است” – قوی ترین آلیاژ تیتانیوم موجود. با مهارت بازش کرد.
مربع کوچک شیشه ای داخل بکر و دست نخورده به نظر می رسید. اما وقتی کاتز آن را بین انگشت شست و سبابه نگه داشت و یک لیزر کوچک دستی به سمت آن گرفت، کلمه AGORA با حروف سبز شوم روی دیوار مقابل ظاهر شد. این هولوپوئم اوست: در پرتغالی مادری او به معنای “اکنون” است. اما نام حک شده در قسمت بیرونی قاب تیتانیوم ÁGORA است – یک تفاوت ظریف اما مهم. با علامت لهجه، این کلمه در پرتغالی معنی خود را از “اکنون” به “مکان” تغییر می دهد، همانطور که در کلمه یونانی باستان “agora” به معنای “محل تجمع” است. (آگورا یونانی شبیه فروم رومی بود.)
بنابراین هولوپوئم درباره زمان و مکان است. فضا زمان. در مدار ابدی به دور خورشید.
استوارت کامر، متصدی ارشد رسانه و اجرا در موزه هنر مدرن، گفت: «کاتز همیشه به شکل‌های کاملاً جدید انتشار علاقه داشته است، اما این واقعاً آن را به سطح جدیدی میبرد. “این به طور کامل نحوه تفکر ما در مورد هنر، زبان، ارتباطات را بازنشانی می کند – ما خیلی خوب ارتباط برقرار نمی کنیم، پس چرا فضا را امتحان نکنیم؟”
کاتز پیشنهاد می‌کند که هولوپوئم او در نهایت توسط گونه‌های نامشخصی که او آن را «هومو اسپاینس» می‌نامد، کشف خواهد شد: آدم‌های فضایی. در مورد زمان، او بهتر از عجله کردن آن می داند. او گفت: «مثل این است که در یک گالری نمایشگاهی داشته باشیم و کسی در افتتاحیه حاضر نشود. “اما این یک نمایش در حال انجام است، بنابراین شما امیدوارید که به مرور زمان آنها بیایند.”
به نظر می رسد دغدغه اصلی او زمان نیست، بلکه مکان است. او گفت: «قرار دادن یک اثر هنری در اعماق فضا یک تجربه است – ایجاد آن فضای عمومی از طریق خود ایجاد اثر در آن است. این اولین بار نیست که او سعی در ایجاد یک فضای عمومی، یک آگورا دارد. اما حالا با این شعر فضایی، آگورای من فضاست.
کاتز اول جرأت کرد در فضای عمومی و در دنیای هنر، به عنوان یک جوان 17 ساله در ریودوژانیرو. سپس تأسیس کرد جنبش هنر پورن با یک دوست. سال 1980، نزدیک به پایان دیکتاتوری نظامی برزیل بود. جنبش هنر پورن واقعاً در مورد پورنوگرافی نبود. خراب تر از این بود به عنوان مثال، در پورنوگرام 1 خود، یک کاتز برهنه به شکلی اغواکننده جلوی دوربین می‌چرخد، پاهای مودار او به اندازه‌ای گشاد شده است که واژن واقعی را نشان می‌دهد. ایده اجرای عمومی تقریباً به همان اندازه رادیکال بود، زیرا تحت حکومت نظامی هر گونه تجمع ممنوع بود. فضای عمومی قانونا وجود نداشت. بنابراین کاک یک دامن کوتاه صورتی پوشید و نمایش های چریکی را در میدان اصلی ریو و در ساحل ایپانما به صحنه برد. او چند بار با پلیس نظامی برخورد کرد، اما چیزی که نمی‌توانست از آن خارج شود.
او به نقل از فیلسوف چپ به من گفت: «پائولو فریره آموزش ستمدیدگان را داشت. «پس شما الهیات رهایی بخش داشتید. من پورنوگرافی رهایی را خلق کردم.
کاک توسط پدربزرگ و مادربزرگ مادری اش در محله ساحلی مرتفع و شیک کوپاکابانا بزرگ شد. پناهندگان یهودی لهستانی که در سال 1939 وارد برزیل شدند، از آرزوهای غیرمتعارف او حمایت کردند. آنها یک کتاب از شعرهای هنری پورن او را تأمین مالی کردند. حتی پدربزرگش به چاپخانه آمد تا مطمئن شود کار درست انجام شده است. سوالی که برای آنها مطرح شد این بود که این کودک چگونه زنده می ماند؟ با هنر و شعر؟ این واقعیت که من روی بدن کار می کردم و یک دامن کوتاه می پوشیدم – این باعث ناراحتی آنها نشد.
کاک با ثبت نام در دانشگاه کاتولیک در ریو، برنامه های هنر و ادبیات را به طرز غیرقابل تحملی محافظه کارانه دید. او به ارتباطات اکتفا کرد زیرا در را به روی رشته های دیگر – جامعه شناسی، انسان شناسی، نشانه شناسی، سینما، فلسفه باز می کرد.
در سال 1982، او وارد فناوری دیجیتال شد. سال‌ها قبل از آن، زمانی که 12 ساله بود، دایره‌المعارفی را بلعیده بود که دارای مقالاتی در مورد موضوعاتی مانند سایبرنتیک، هنر دیجیتال و هولوگرافی بود که مخترع آن دنیس گابور اخیراً جایزه نوبل فیزیک را برای کارهایش دریافت کرده بود. در آن زمان، هنر دیجیتال باید روی یک مین فریم ایجاد می شد. در دهه 1980، Kac می‌توانست روی رایانه شخصی یا Minitel، سرویس ویدیوتکس فرانسوی که نسخه آن در برزیل در دسترس بود، هنر بسازد. و این بدان معنی بود که آگورای او دیگر ساحل ایپانما یا میدان سیلندیا نبود. آگورا او بزرگتر و گسترده تر بود – وب.
نمونه هایی از هنر Minitel او اکنون در مجموعه های دائمی است MoMA و تیت. با این حال، هنگام برنامه ریزی Minitel، Kac شروع به آزمایش با holopoems کرد. در سال 1986 در موزه هولوگرافی در نیویورک اقامت گرفت و در آنجا «آگورا» را خلق کرد. اما وقتی به ریو بازگشت و سعی کرد آزمایشگاه هولوگرافیک خود را راه اندازی کند، چیزی جز ناامیدی نیافت. او نتوانست مواد لازم را تهیه کند. لیزرش از کار افتاد. یکی از پیشرفته‌ترین آزمایشگاه‌های هولوگرافیک برای تمرین هنری بود مدرسه موسسه هنر شیکاگو. بنابراین او به شیکاگو نقل مکان کرد، در سال 1990 مدرک MFA را دریافت کرد، چند سال بعد شروع به تدریس در آنجا کرد و از آن زمان تاکنون در دانشکده آن باقی مانده است.
Kac بین سال‌های 1983 و 1993 24 هولوپوئم خلق کرد. او همچنین شروع به آزمایش با حضور از راه دور و روباتیک کرد، و سپس با چیزی که او آن را «هنر زیستی» نامید. این به جنجال بر سر آلبا ختم شد. “GFP Bunny”، یک خرگوش آلبینو کوچولو بامزه که به لطف ترکیب ژنی فانتزی، وقتی آن را زیر نور آبی قرار می‌دهید، سبز فلورسنت می‌شود.
در همین حال، هیجانی که در دهه های 1970 و 1980 به استقبال هولوگرافی می رفت، در حال محو شدن بود. موزه هولوگرافی درهای خود را ببندید در سال 1992. C-Project، یک برنامه جاه طلبانه که در آن هنرمندانی مانند لوئیز بورژوا و جیمز تورل با هولوگرافی آزمایش کردند، در سال 1994 آغاز شد اما پنج سال بعد بسته شد. دومین موزه هولوگرافی، این یکی در شیکاگو، تا سال 2009 ادامه داشت. امروز صحنه در هاله ای از ابهام است. گهگاه تکان می خورد: الف نمایشگاه در موزه جدید در نیویورک در سال 2012، الف نمایشگاه C-Project تابستان آینده در مرکز گتی در لس آنجلس. گفت: نمرده است متیو شرایبر، هنرمند هولوگرافیک که روی پروژه C کار کرده و آزمایشگاه هولوگرافیک خود را در بروکلین نگهداری می کند. “این فقط خیلی کوچک است.” و کاتز؟ “هرجا که لبه ی تکنولوژی است، ادواردو وجود دارد.”
این روزها، به نظر می رسد این فضا باشد. اولین کار کاک که به فراسوی زمین رفت این بود:تلسکوپ داخلییک مجسمه کاغذی که زیر نظر دپارتمان فرهنگی فرانسه ساخته شده است مرکز ملی تحقیقات فضایی و در سال 2017 توسط توماس پسکت، فضانوردی که در ایستگاه فضایی بین المللی قرار داشت، محقق شد. این کار 10 سال طول کشید تا او را تنظیم کند. یک اثر کوچک روی شیشه، “Adsum” برای سطح ماه در سال 2025 برنامه ریزی شده است. اگر Vulcan Centaur طبق برنامه در 8 ژانویه به فضا پرتاب شود و چند هفته بعد با موفقیت وارد مدار خورشیدی شود، در نهایت به هدفی که برای آگورا در سال 1986 بود، دست خواهد یافت. او گفت: “من کار را برای فضای عمیق تصور کردم.” و از آن نقطه به بعد، من در تلاش بودم تا راهی برای اتمام آن پیدا کنم.
این اولین سفر دریایی Vulcan Centaur خواهد بود. این سیستم موشکی توسط اتحاد راه اندازی متحد، مستقر در Centennial، کولو، یک سرمایه گذاری مشترک بین لاکهید مارتین و بوئینگ که با اسپیس ایکس و سایرین برای قراردادهای ناسا و وزارت دفاع رقابت می کند. محموله اصلی آن یک فرودگر ماه خواهد بود که قرار است 92 دقیقه و 20.9 ثانیه پس از بلند شدن از مرحله بالایی سنتور V جدا شود تا برای ناسا به ماه تحویل دهد. موشک مرحله فوقانی سنتور V و آداپتور جلویی آن تا اعماق فضا ادامه خواهند داد و با یک “بار حافظه” در مدار اطراف خورشید قرار می گیرند. سلستیسیک شرکت مستقر در هیوستون که درگیر ارسال ذرات ریز بقایای انسان به فضا است.
در میان کسانی که وارثانشان به مرحله دوم موشک راه یافتند، همراهان هولوپوم، فضانورد آپولو 14، فیلیپ چپمن، خالق پیشتازان فضا، جین رودنبری و همسرش ماجل، و بازیگرانی که سه شخصیت اصلی در پیشتازان فضا را بازی کردند، بودند. سلسله – ستوان اوهورا، ستوان فرمانده اسکات و دکتر “استخوان” مک کوی.
همبستگی «آگورا» با داستان های علمی تخیلی مناسب به نظر می رسد. جنی مور، که سرپرستی نمایشگاه هولوگرافیک در موزه جدید را بر عهده داشت و اکنون ریاست Tinworks Art، یک فضای نمایشگاهی جدید در بوزمن، مونت را بر عهده دارد، می‌گوید: «هنوز از فناوری‌ای که ادواردو به طرز درخشانی در این کار استفاده کرد شگفت‌زده هستم. او افزود: «و چه زمان درخشانی برای رسیدن به لحظه‌اش» در نتیجه موفقیت خارق‌العاده تلسکوپ فضایی جیمز وب، که تصاویر آن ما را بیش از پیش به لحظه انفجار بزرگ نزدیک‌تر می‌کند. با این حال، مور خاطرنشان می کند، رفتن به مدار در واقع کار را انجام نمی دهد.
مور گفت: «آیا توسط برخی نهادهای دیگر پذیرفته خواهد شد؟ «به سنگ روزتا فکر کنید – این کلمه چگونه دریافت خواهد شد؟ زیرا تا زمانی که به تصویب نرسد، پتانسیل آن هنوز محقق نشده است.
نه کاچ و نه بقیه ما در این اطراف برای پاسخ نخواهیم بود.
