این فناوری ها تصویربرداری سه بعدی از کل نیمکره های مغز انسان را با وضوح درون سلولی امکان پذیر می کنند | اخبار MIT


مشاهده هر چیزی و هر چیزی در مغز انسان، چه بزرگ و چه کوچک، در حالی که کاملاً دست نخورده است، برای دههها رویای دست نیافتنی علوم اعصاب بوده است. اما در یک مطالعه جدید در علوم پایه، تیم مستقر در MIT خط لوله فناوری را توصیف می کند که به آنها اجازه می دهد تا نیمکره های مغز دو اهدا کننده – یکی مبتلا به بیماری آلزایمر و دیگری بدون آن – را با وضوح و سرعت بالا پردازش، برچسب گذاری و تصویری واضح کنند.
Kwanghun Chung، نویسنده ارشد و مرتبط، دانشیار گروه مهندسی شیمی و مغز گفت: “ما تصویربرداری در مقیاس کامل از بافت های مغز انسان با وضوح های متعدد، از سیناپس های منفرد گرفته تا نیمکره های مغزی کامل انجام داده ایم و این داده ها را در دسترس قرار داده ایم.” و علوم شناختی در MIT Scientific Sciences و عضو موسسه Picower برای یادگیری و حافظه و موسسه مهندسی پزشکی و علوم. “این خط لوله فناوری واقعاً به ما امکان می دهد مغز انسان را در مقیاس های مختلف تجزیه و تحلیل کنیم. به طور بالقوه، این خط لوله می تواند برای نقشه برداری کامل از مغز انسان استفاده شود.
پژوهش جدید نقشه یا اطلسی جامع از کل مغز ارائه نمی کند که در آن هر سلول، مدار و پروتئین شناسایی و تجزیه و تحلیل شده باشد. اما با تصویربرداری کامل از نیمکره، مجموعه یکپارچه از سه فناوری را نشان می دهد تا این و سایر تحقیقات علوم اعصاب را که مدت ها به دنبال آن بوده اند، فعال کند. این تحقیق با نشان دادن نمونههای متعددی از آنچه که خط لوله ممکن میسازد، از جمله مناظر وسیع هزاران نورون در سراسر مناطق مغز، “اثبات مفهوم” را ارائه میکند. جنگل های متنوع سلولی، هر کدام با جزئیات جداگانه. و دستههایی از ساختارهای درون سلولی در میان مولکولهای خارج سلولی قرار گرفتهاند. محققان همچنین طیف وسیعی از مقایسههای تحلیلی کمی را با تمرکز بر یک منطقه انتخابی در نیمکرههای آلزایمر و غیرآلزایمر ارائه میکنند.
چانگ میگوید اهمیت توانایی تصویربرداری از نیمکرههای مغز انسان دست نخورده و وضوح سیناپسهای منفرد (اتصالات کوچکی که نورونها برای ایجاد مدار ایجاد میکنند) برای درک مغز انسان در سلامت و بیماری دوچندان است.
یک مغز بهتر از دو مغز است
از یک طرف، به دانشمندان این امکان را میدهد که مطالعات یکپارچهای از سؤالات را با استفاده از یک مغز انجام دهند، بهجای اینکه مجبور باشند (مثلاً) پدیدههای مختلف را در مغزهای مختلف مشاهده کنند که ممکن است بسیار متفاوت باشند، و سپس سعی کنند تصویری ترکیبی از کل ایجاد کنند. سیستم. یکی از ویژگی های کلیدی خط لوله فناوری جدید این است که تجزیه و تحلیل بافت را تخریب نمی کند. برعکس، بافتها را بسیار بادوام میکند و به طور مکرر دوباره برچسبگذاری میشود تا سلولها یا مولکولهای مختلف را در صورت نیاز برای تحقیقات جدید برای سالها برجسته کند. در این مقاله، تیم چانگ استفاده از 20 برچسب آنتیبادی مختلف را برای برجسته کردن سلولها و پروتئینهای مختلف نشان داد، اما اکنون آنها در حال گسترش آن به صدها یا بیشتر هستند.
ما باید بتوانیم تمام این اجزای عملکردی مختلف – سلولها، مورفولوژی و اتصالات آنها، معماریهای درون سلولی و ارتباطات سیناپسی فردی آنها – را به طور ایدهآل در یک مغز ببینیم، با توجه به تنوع فردی بزرگ در مغز انسان و با توجه به طبیعت ارزشمند. چانگ می گوید: نمونه های مغز انسان. “این خط لوله فناوری واقعاً به ما امکان می دهد تا همه این عملکردهای مهم را از یک مغز به روشی کاملاً یکپارچه استخراج کنیم.”
از سوی دیگر، مقیاس پذیری و عملکرد نسبتاً بالای خط لوله (تصویربرداری از کل نیمکره مغز پس از تهیه، 100 ساعت به جای چندین ماه طول می کشد) به این معنی است که می توان نمونه های زیادی را برای نشان دادن جنس ها، سنین، حالات بیماری و بیماری های مختلف ایجاد کرد. عوامل دیگری که ممکن است امکان مقایسه قوی با افزایش قدرت آماری را فراهم کنند. چانگ میگوید که در نظر دارد بانک مغزی از مغزهای کاملاً تصویربرداری شده ایجاد کند که محققان بتوانند آنها را در صورت نیاز برای مطالعات جدید تجزیه و تحلیل و دوباره برچسبگذاری کنند تا انواع مقایسههایی را که او و همکارانش با نیمکرههای آلزایمر و غیرآلزایمر در مقاله جدید انجام دادهاند، انجام دهند.
سه نوآوری کلیدی
چانگ میگوید بزرگترین چالشی که او در پیشرفت شرح داده شده در مقاله با آن روبهرو شد، ساخت تیمی در MIT بود که شامل سه دانشمند جوان با استعداد ویژه بود، که هر کدام به دلیل نقش کلیدی در ایجاد سه نوآوری اصلی، نویسنده اصلی مقاله بودند. جی وانگ، مهندس مکانیک و دانشجوی سابق فوق دکترا، Megatome را ساخت، دستگاهی برای برش دادن نیمکره های دست نخورده مغز انسان به قدری ریز که هیچ آسیبی به آنها وارد نشود. جوهیوک پارک، مهندس مواد و همکار سابق فوقدکتری، شیمی را ایجاد کرد که هر برش مغز را تمیز، انعطافپذیر، بادوام، قابل گسترش و سریع، یکنواخت و بارها برچسبگذاری میکند – فناوری به نام «ملاست». وبستر گوان، دانشجوی سابق مهندسی شیمی MIT با مهارت در توسعه نرمافزار، یک سیستم محاسباتی به نام «UNSLICE» ایجاد کرد که میتواند به طور یکپارچه صفحات را دوباره جمع کند تا هر نیمکره را بهصورت کامل سهبعدی بازسازی کند، تا همراستایی دقیق رگهای خونی و عصبی. آکسون ها (رشته های بلندی که برای ایجاد ارتباط با نورون های دیگر گسترش می دهند).
هیچ فناوری اجازه تصویربرداری از کل آناتومی مغز انسان با وضوح درون سلولی را بدون برش دادن آن نمی دهد، زیرا بسیار ضخیم است (3000 برابر حجم مغز موش) و مات است. اما در مگاتوم، بافت سالم باقی میماند، زیرا وانگ، که اکنون در شرکتی به نام LifeCanvas Technologies تاسیس کرده است، تیغهاش را طوری طراحی کرده است که به صورت جانبی سریعتر ارتعاش کند و همچنان پهنتر از کاترهای ویبراتوم قبلی باشد. چانگ میگوید در همین حال، او این ابزار را نیز مهندسی کرد تا کاملاً در هواپیما بماند. نتیجه برش هایی است که هنگام جدا شدن یا هر جای دیگری اطلاعات آناتومیکی را از دست نمی دهند. و از آنجایی که ویبراتوم نسبتاً سریع برش میدهد و میتواند صفحات ضخیمتر (و بنابراین کوچکتر) را از بافت برش دهد، کل نیمکره را میتوان در یک روز به جای چند ماه برش داد.
دلیل اصلی ضخیم تر بودن صفحات در خط لوله از MELAST ناشی می شود. پارک هیدروژلی را ایجاد کرد که نمونه مغز را تزریق میکند تا آن را از نظر نوری شفاف، عملاً تخریبناپذیر و قابل فشرده و منبسط کند. در ترکیب با سایر فناوریهای مهندسی شیمی که در سالهای اخیر در آزمایشگاه چانگ توسعه یافتهاند، نمونهها را میتوان بهطور یکنواخت و سریع با برچسبهای آنتیبادی تزریق کرد که سلولها و پروتئینهای مورد نظر را برجسته میکنند. نویسندگان مطالعه گزارش می دهند که با استفاده از یک میکروسکوپ نوری که توسط آزمایشگاه سفارشی شده است، می توان کل نیمکره را در حدود 100 ساعت تا سیناپس های منفرد تصویر کرد. پارک اکنون استادیار دانشگاه ملی سئول در کره جنوبی است.
پارک میگوید: «این شبکه پلیمری پیشرفته که ویژگیهای فیزیکوشیمیایی بافتها را بهخوبی تنظیم میکند، تصویربرداری چندمقیاسی چندگانه از مغز دستنخورده انسان را امکانپذیر کرد.
پس از تصویربرداری از هر صفحه، وظیفه بازسازی محاسباتی یک تصویر دست نخورده از کل نیمکره است. UNSLICE Guan این کار را در مقیاس های مختلف انجام می دهد. به عنوان مثال، در مقیاس متوسط یا «مزو»، رگهای خونی وارد شده به یک لایه از لایههای مجاور را به صورت الگوریتمی ردیابی میکند و آنها را مطابقت میدهد. اما یک رویکرد حتی ظریف تر نیز مورد نیاز است. برای ثبت بیشتر صفحات، این تیم عمداً آکسونهای عصبی مجاور را به رنگهای مختلف (مانند سیمهای یک وسیله الکتریکی) برچسبگذاری کردند. چانگ می گوید، این به UNSLICE اجازه داد تا لایه ها را بر اساس ردیابی آکسون مطابقت دهد. Guan هم اکنون در LifeCanvas است.
در این مطالعه، محققان طیف وسیعی از نمونههایی از آنچه خط لوله میتواند انجام دهد ارائه میکنند. شکل اول نشان میدهد که تصویر به فرد اجازه میدهد تا به طور کامل یک نیمکره را برچسبگذاری کند و سپس از مقیاس وسیع ساختارهای مغز به سطح مدارها، سپس سلولهای منفرد و سپس اجزای درون سلولی مانند سیناپسها بزرگنمایی کند. تصاویر و ویدئوهای دیگر نشان میدهند که برچسبگذاری چقدر متنوع است و اتصالات آکسونی طولانی و فراوانی و شکل انواع سلولهای مختلف، از جمله نه تنها نورونها، بلکه آستروسیتها و میکروگلیا را نشان میدهد.
تحقیق آلزایمر
چانگ سالها با یکی از نویسندگان متیو فروش، محقق آلزایمر و مدیر بانک مغز در بیمارستان عمومی ماساچوست، برای تصویربرداری و درک مغز آلزایمر همکاری کرد. با ایجاد خط لوله جدید، آنها یک مطالعه برچسب باز را آغاز کردند، ابتدا متوجه شدند که در چه قسمتی از بافت بیشترین از دست دادن نورون ها را در نمونه بیماری در مقایسه با گروه شاهد مشاهده کردند. از آنجا، آنها کنجکاوی خود را دنبال کردند – همانطور که فناوری به آنها اجازه داد – و در نهایت مجموعه ای از تحقیقات مفصل شرح داده شده در مقاله را تولید کردند.
چانگ می گوید: «ما همه این آزمایش ها را از قبل برنامه ریزی نکردیم. ما فقط با گفتن “خوب، بیایید این تخته را تصور کنیم و ببینیم چه می بینیم” شروع کردیم. ما مناطقی از مغز را با از دست دادن نورون های قابل توجه شناسایی کرده ایم، پس بیایید ببینیم در آنجا چه خبر است. بیایید عمیق تر غواصی کنیم، بنابراین ما از بسیاری از نشانگرهای مختلف برای توصیف و مشاهده روابط بین عوامل بیماری زا و انواع مختلف سلول استفاده کردیم.
چانگ می گوید: «این خط لوله به ما امکان دسترسی تقریباً نامحدود به بافت را می دهد. ما همیشه میتوانیم به عقب برگردیم و چیز جدیدی ببینیم.»
آنها بیشتر تحلیل خود را بر روی قشر اوربیتوفرونتال هر نیمکره متمرکز کردند. یکی از مشاهداتی که آنها انجام دادند این بود که از دست دادن سیناپس در مناطقی متمرکز بود که همپوشانی مستقیم با پلاک های آمیلوئید وجود داشت. در خارج از نواحی دارای پلاک، تراکم سیناپس ها در مغزهای مبتلا به آلزایمر به اندازه مغزهای بدون این بیماری است.
چانگ میگوید که تنها با دو نمونه، تیم البته هیچ نتیجهای در مورد ماهیت آلزایمر ارائه نمیکند، اما نکته این مطالعه این است که توانایی تصویربرداری و تجزیه و تحلیل عمیق از نیمکرههای مغز انسان در حال حاضر وجود دارد. دقیقا این نوع تحقیق
لازم به ذکر است که این فناوری به همان اندازه برای بسیاری از بافت های دیگر بدن، نه فقط مغز، کاربرد دارد.
نویسندگان نتیجه میگیرند: «ما پیشبینی میکنیم که این پلتفرم فناوری مقیاسپذیر، درک ما از عملکرد اندامهای انسان و مکانیسمهای بیماری را برای ترویج توسعه درمانهای جدید بهبود بخشد.
علاوه بر پارک، وانگ، گوان، چانگ و فروش، دیگر نویسندگان مقاله لارس آ. گستبی، دیلان پولاک، لی کامنتسکی، نیکلاس بی. ایوانز، جف استیرمن، سینیی گو، چوانشی ژائو، اسلایتون مارکس، مینیونگ ای. کیم، ساتراجیت اس گوش و لورا جی. براتین
بودجه عمده این کار از سوی مؤسسه ملی بهداشت، مؤسسه یادگیری و حافظه Picower، بنیاد JPB و بنیاد فرهنگی NCSOFT تأمین شد.


