پروژه های تحقیقاتی جدید اوتیسم طیف وسیعی از رویکردها را برای دستیابی به یک هدف مشترک نشان می دهد | اخبار MIT
از مطالعات ارتباط بین نورونها تا تعاملات بین سیستمهای عصبی و ایمنی تا راههای پیچیدهای که مردم نه تنها زبان، بلکه ناگفتههای ظریف مکالمه را درک میکنند، پروژههای تحقیقاتی جدید در MIT با پشتیبانی مرکز سایمونز برای مغز اجتماعی، ثروت به ارمغان میآورند. از دیدگاه های مختلف برای پیشبرد درک اوتیسم در این زمینه.
در حالی که شش سخنران در یک سمپوزیوم در مرکز سایمونز در 15 نوامبر برای توصیف پروژههای خود صف میکشیدند، نرگیس ماوالوالا، رئیس دانشکده علوم MIT، آنچه را که همگی برای آن تلاش میکردند، بیان کرد: «در نهایت، ما میخواهیم به دنبال درک باشیم – نه فقط این نوع از . ما نشان میدهیم که چگونه تفاوتهای فیزیولوژیکی در عملکرد درونی مغز، تفاوتهایی را در رفتار و شناخت ایجاد میکند، اما همچنین نوعی درک است که شمول و کیفیت زندگی را برای افرادی که با آن زندگی میکنند بهبود میبخشد. اختلالات طیف اوتیسم
مریگانکا سور، مدیر مرکز سیمونز، پروفسور نیوتن علوم اعصاب در مؤسسه یادگیری و حافظه پیکوور و دپارتمان علوم مغز و شناختی (BCS)، گفت که اگرچه این رشته هنوز فاقد درمانهای مبتنی بر مکانیسم یا نشانگرهای زیستی قابل اعتماد برای اختلالات اختلال طیف اوتیسم است. ، او نسبت به اکتشافات و تحقیقات جدیدی که MIT توانسته است در آن مشارکت داشته باشد خوشبین است. تحقیقات MIT تاکنون منجر به پنج کارآزمایی بالینی شده است و او پتانسیل اکتشافات آینده را ستایش کرد، مانند پروژه های ارائه شده در سمپوزیوم.
سحر گفت: “من معتقدم که ما در مرزی هستیم — لحظه ای که بسیاری از علوم پایه با این چشم انداز جمع می شوند که می توانیم از آن علم برای بهبود افراد استفاده کنیم.”
سحر گفت: مرکز سایمونز این تحقیقات علوم پایه را به دو روش اصلی تأمین مالی می کند که هر کدام از آنها همکاری را تقویت می کند. یک راه دو آزمایشگاه را متحد می کند. این سمپوزیوم شامل گفتگوها و بحث های میزگرد توسط اساتید و همکارانی بود که تحقیقات جدید را رهبری می کردند.
گلوریا چوی کار تیمش را برای ایجاد یک ایمونوتراپی بالقوه برای اوتیسم توصیف می کند.
عکس: دیوید اورنشتاین/ موسسه Picower
در مسیری متفاوت، استادیار Ev Fedorenko از موسسه تحقیقات مغز مک گاورن و BCS یک همکاری هفت آزمایشگاهی را با هدف درک زیرساختهای شناختی و عصبی هدایت میکند که به افراد اجازه میدهد در مکالمهای که نه تنها شامل زبان گفتاری، بلکه حالتهای چهره نیز میشود، شرکت کنند. ، لحن صدا و بافت اجتماعی. او گفت که برای این تلاش بسیار مهم است که فراتر از کارهای قبلی است که هر ناحیه متصل مغز را به صورت مجزا مطالعه می کرد تا توانایی را به عنوان یک کل واحد درک کند. او گفت که یک بینش کلیدی این است که همه آنها در قشر تمپورال جانبی به هم نزدیک هستند.
«با حرکت فراتر از این اجزای منفرد، میتوانیم سؤالات بزرگی بپرسیم، مانند اصول کلی سازماندهی این بخش از مغز، فدورنکو؟» “چرا این ترتیب خاصی از مناطق وجود دارد، و چگونه آنها با یکدیگر برای تبادل اطلاعات برای ایجاد درک یکپارچه از فرد دیگری که در حال تعامل با آن هستیم، کار می کنند؟”
همانطور که چوی و فدورنکو عواملی را که تفاوتهای رفتار اجتماعی در اوتیسم را توضیح میدهند بررسی میکنند، پروفسور پیکوور ارل ک. میلر از موسسه Picower و BCS پروژهای را هدایت میکند که بر پدیده دیگری تمرکز دارد: احساس اضافه بار حسی که بسیاری از افراد اوتیستیک تجربه میکنند. تحقیقات در آزمایشگاه میلر نشان داده است که توانایی مغز برای پیشبینی محرکهای حسی، که برای فیلتر کردن سیگنالهای دنیوی حیاتی است تا توجه بر سیگنالهای جدید متمرکز شود، به هماهنگی فعالیت میلیونها نورون در سراسر قشر مغز بستگی دارد. توسط امواج مغزی “گاما” با فرکانس بالا و امواج “بتا” با فرکانس پایین تر. میلر که با مدل های حیوانی و داوطلبان انسانی در بیمارستان کودکان بوستون (BCH) کار می کند، گفت که تیم او در حال آزمایش این ایده است که ممکن است یک تفاوت کلیدی در این پویایی امواج مغزی در مغز اوتیستیک وجود داشته باشد که می تواند با تحریک امواج مغزی برطرف شود تکنولوژی حلقه
لوکاس فوگلسانگ، فوق دکترای Simons، که در آزمایشگاه پروفسور BCS Pawan Sinha مستقر است، به تفاوتهای بالقوه در پیشبینیهای بین افراد اوتیستیک و غیر اوتیستیک به روشی متفاوت نگاه میکند: از طریق آزمایشهایی با داوطلبانی که هدفشان درک چگونگی آشکار شدن این تفاوتها در رفتار است. برای مثال، او دریافت که حداقل در یک کار پیشبینی که شرکتکنندگان را ملزم به استنباط احتمال وقوع یک رویداد از سرنخهای ارائهشده بود، افراد مبتلا به اوتیسم سطوح پایینتری از عملکرد نشان دادند و ارزش پیشبینی نشانهها را دستکم گرفتند، در حالی که افراد بدون اوتیسم کمی آن را بیش از حد برآورد کردند. . Vogelsang توسط محقق BCH و استاد دانشکده پزشکی هاروارد، چارلز نلسون، مشاوره می شود.
چاوی سود، پسادکتر مرکز سیمونز (با میکروفون) در حالی که اعضای پانل، لیس ریگز (سمت چپ) و لوکاس وگلسانگ و ناظم مایکل سیگل از دانشگاه هاروارد (سمت راست) به آن گوش می دهند، سؤالی را از حضار می گیرد.
عکس: دیوید اورنشتاین/ موسسه Picower
در اصل، رفتار در مقیاس بزرگ که از فعالیت عصبی هماهنگ در سراسر مغز ناشی می شود، با جزئیات مولکولی نحوه اتصال نورون ها به یکدیگر در اتصالات مداری به نام سیناپس آغاز می شود. چاوی سود، کارشناس ارشد سایمونز، چاوی سود در تحقیقات خود در آزمایشگاه منیکن پروفسور تروی لیتلتون، از مدل مگس میوه دستکاری شده ژنتیکی استفاده کرد تا بررسی کند که چگونه جهش در پروتئین مرتبط با اوتیسم FMRP می تواند بیان دروازه های مولکولی را که تبادل یون را در سیناپس تنظیم می کند، تغییر دهد. ، که به نوبه خود بر میزان دفعات و شدت تحریک یک نورون پیش سیناپسی یک نورون پس سیناپسی تأثیر می گذارد. تفاوتهایی که او بررسی میکند ممکن است یک مکانیسم مولکولی زیربنایی بیش تحریکپذیری عصبی در سندرم X شکننده، یک اختلال طیف اوتیسم عمیق باشد.
در سخنرانی خود، Lace Riggs، فوق دکترای Simons، مستقر در آزمایشگاه موسسه مک گاورن پویتراس، پروفسور علوم اعصاب Guoping Feng، تاکید کرد که چگونه جهشهای مرتبط با اوتیسم در پروتئینهای سیناپسی باعث افزایش اضطراب پاتولوژیک میشوند. او تحقیق خود را تشریح کرد که هدف آن درک این است که این آسیبپذیری در کجای مدار عصبی مغز قرار دارد. ریگز در کار در حال انجام خود بر روی یک مدار تالاموکورتیکال جدید بین هسته قدامی میانی تالاموس و قشر کمربندی تمرکز کرد که به نظر او حالت های اضطراب زا ایجاد می کند. ریگز تحت نظارت پروفسور فن وانگ است.
پس از گفتگوهای گسترده، تکمیل شده با بحث های میزگرد اضافی، کلام نهایی از طریق ویدئو کنفرانس توسط کلسی مارتین، معاون اجرایی ابتکار تحقیقات اوتیسم بنیاد سیمونز بیان شد. مارتین تأکید کرد که تحقیقات اساسی مانند آنچه در مرکز سیمونز انجام شده است برای توسعه درمانهای آینده و سایر ابزارهای حمایت از اعضای جامعه اوتیسم کلیدی است.
او گفت: «ما قویاً معتقدیم که درک مکانیسمهای اساسی اوتیسم برای ایجاد رویکردهای ترجمهای و بالینی که بر زندگی افراد مبتلا به اوتیسم و خانوادههای آنها تأثیر میگذارد، حیاتی است.
از مطالعات سیناپس ها گرفته تا مدارها و رفتار، محققان MIT و همکارانشان دقیقاً همین تأثیر را هدف قرار داده اند.



