جدایی منطق و زبان | اخبار MIT


دانشمندان علوم اعصاب شناختی در موسسه تحقیقات مغز مک گاورن MIT می گویند که برخی افراد صحبت در مورد مشکلاتشان مفید است، اما زبان برای استدلال منطقی ضروری نیست.
در تحقیقی که این هفته در مجله منتشر شد PNASمحققان به رهبری اولینا فدورنکو، دانشیار علوم مغز و علوم شناختی MIT نشان دادهاند که افراد میتوانند کارهایی را که نیاز به استدلال منطقی دارند، به خوبی انجام دهند، حتی اگر تواناییهای زبانی آنها به شدت آسیب دیده باشد. علاوه بر این، تصویربرداری مغز نشان میدهد که بخشهایی از مغز که زبان را پردازش میکنند برای استدلال منطقی استفاده نمیشوند.
فیلسوفان، زبان شناسان و دانشمندان علوم شناختی هزاران سال است که در مورد رابطه زبان و اندیشه بحث کرده اند و بسیاری استدلال می کنند که ما از زبان برای تفکر استفاده می کنیم. هوپ کین، دانشجوی فوق دکتری و عضو سابق مرکز علوم اعصاب محاسباتی یکپارچه (ICoN) در آزمایشگاه فدورنکو، اذعان می کند که دلایل خوبی برای شک به ارتباط نزدیک بین منطق و زبان وجود دارد. کین با اشاره به شباهت های ساختاری می گوید: «تفکر انتزاعی ویژگی هایی دارد که بسیار شبیه به زبان است. “شما می توانید یک فکر را به اجزای فرعی تقسیم کنید، مانند اتم های کوچکی از گزاره های منطقی، و می توانید آنها را به روشی سلسله مراتبی ترکیب کنید تا قوانین ساختاری پیچیده تر، بسیار نزدیک به زبان ایجاد کنید.”
اما او و فدورنکو، که همچنین محققی در مؤسسه مک گاورن است، مشکوک بودند که در حالی که ما تا حد زیادی به زبان برای برقراری ارتباط در مورد استدلال منطقی وابسته هستیم – از ارائه یک مشکل تا توضیح نحوه رسیدن به نتیجهگیری – مغز ممکن است از یک سیستم جداگانه برای استدلال خود استفاده کند.
کین توضیح می دهد: “جنبه هایی از تفکر وجود دارد که به نظر می رسد از برخی محدودیت های زبان فراتر می روند.” استدلال منطقی مستلزم دقتی است که زبان اغلب فاقد آن است. و زبان خطی است و یک کلمه را در یک زمان پیش می برد، در حالی که ارزیابی اطلاعات موجود برای رسیدن به نتایج منطقی ممکن است نیاز به تفکر به روش های خطی کمتری داشته باشد.
استدلال منطقی
این مشاهدات کین را کنجکاو کرد که چگونه مغز استدلال منطقی را مدیریت می کند. پاسخ علمی به این سوال به خصوص دشوار است، زیرا هنگام برخورد با شرکت کنندگان در تحقیقات انسانی، خارج کردن زبان از معادله دشوار است. اما تیم فدورنکو دقیقاً این کار را انجام داد و با رزماری وارلی، عصبشناس در دانشگاه کالج لندن که اختلالات زبانی اکتسابی را مطالعه میکند، و تیم او همکاری کرد.
محققان با هم با دو بیمار کار کردند که سکته مغزی را تجربه کرده بودند که به بخشهای پردازش زبان مغز آنها آسیب رساند و باعث شد که آنها هم در درک و هم در تولید زبان دچار اختلال شدید شوند. آنها بازی های منطقی بدون زبان را ایجاد کردند که در آن از شرکت کنندگان خواسته شد تا در مورد روابط بین مجموعه اعداد استنتاج کنند. با توجه به دو لیست، آنها باید قانون پنهانی را که یک لیست را به لیست دیگر تبدیل می کند، پیدا می کردند، مانند معکوس کردن ارقام یا حذف اعداد بالاتر از مقدار معین. هنگامی که آنها فکر می کردند که این قانون را کشف کرده اند، باید آن را در نمونه های جدید اعمال می کردند. در بازی دوم، به شرکتکنندگان مجموعهای از الگوهای هندسی ارائه شد و از آنها خواسته شد تا الگوی دیگری را برای تکمیل ماتریس شناسایی کنند.
همانطور که شرکت کنندگان پازل های دشوار را حل می کردند، مشخص شد که انسان ها برای این نوع استدلال نیازی به زبان ندارند. بیماران مبتلا به اختلال زبان مشکلات را حل کردند و همچنین گروه کنترل را حل کردند و حتی توانستند قوانینی را که به دست آورده بودند با استفاده از ژست ها یا با یک طرح ارتباط برقرار کنند. کین میگوید: «این واقعاً نظریهای را که میگوید ورود قانون نمادین بدون توانایی زبانی امکانپذیر نیست را زیر و رو میکند.
در کنار این بخش از مطالعه، کین و همکارانش همچنین از تصویربرداری عملکردی مغز برای مطالعه آنچه در مغز بزرگسالان سالم هنگام درگیر شدن در استدلال منطقی اتفاق میافتد، استفاده کردند. شرکتکنندگان در این بخش از مطالعه برای یک سری اسکنهای MRI که تصاویری از فعالیت مغز آنها در طول مجموعهای از وظایف ثبت میکرد، از موسسه فناوری ماساچوست بازدید کردند. علاوه بر تکمیل انواع مختلف بازی های منطقی در اسکنر، از شرکت کنندگان خواسته شد تا در کارهای طراحی شده برای نقشه برداری از بخش های پردازش زبان مغز خود شرکت کنند. مجموعه دیگری از وظایف برای ترسیم نقشه به اصطلاح “شبکه درخواست چندگانه” هر فرد استفاده شد – یک سیستم مغزی توزیع شده که از حل مشکلات پیچیده پشتیبانی می کند.
این شرکتکنندگان عصبی، بازیهای منطقی شبیه به آنهایی را که برای بیماران مبتلا به اختلال زبان استفاده میشد، انجام دادند. آنها همچنین با مشکلاتی مواجه شدند که مستلزم استدلال قیاسی با استفاده از جملات if-then مانند “اگر توپ قرمز است، پس بزرگ است. توپ قرمز است. آیا توپ بزرگ است؟” این تیم دشواری پازل های منطقی را تغییر دادند تا ببینند وقتی نیاز به استدلال منطقی افزایش می یابد، کدام مناطق مغز فعال تر می شوند. به طور مشابه، آنها به دنبال تغییرات در فعالیت مغز بودند، زمانی که شرکت کنندگان مجبور بودند یک قانون پنهان را استنباط کنند، نه اینکه صرفاً یک قانون مشخص را اعمال کنند.
در اینجا نیز، تمایز بین زبان و منطق واضح بود: اسکنهای MRI نشان داد که سیستم زبان مغز نه برای استدلال استقرایی (زمانی که شرکتکنندگان قوانین پنهان را شناسایی میکنند) و نه برای استدلال قیاسی (زمانی که اعتبار نتیجهگیریهای قیاسی را ارزیابی میکنند) درگیر نیست. با کمال تعجب، شبکه جستجوی چندگانه، که بسیاری از دانشمندان گمان میکردند که برای استدلال منطقی مهم است، در طول استدلال استقرایی درگیر بود اما به نظر نمیرسید که درگیر استدلال قیاسی باشد، یافتهای که کین در کار فعلی خود بر روی آن میافزاید.
برای فدورنکو و کین، یافتهها پشتیبانی قوی برای جداسازی منطق و زبان در مغز است. آنها به یافته های قبلی آزمایشگاه فدورنکو اضافه می کنند که نشان می دهد انواع دیگر تفکر، مانند طبقه بندی اشیا و استدلال اجتماعی نیز بر زبان تکیه نمی کنند.
اختلالات زبان اکتسابی و هوش مصنوعی
محققان می گویند این یافته ها پیامدهای مهمی برای نحوه تفکر ما در مورد اختلال زبان اکتسابی یا آفازی دارد. متخصصانی که با افراد مبتلا به آفازی کار می کنند مدت هاست متوجه شده اند که از دست دادن زبان به معنای از دست دادن هوش نیست. افراد مبتلا به آفازی ممکن است همچنان از بازی شطرنج، حل پازل سودوکو یا مسئول امور مالی خانواده لذت ببرند. اما معمولاً دیگران مشکلات ارتباطی خود را با مشکلات فکری اشتباه می گیرند.
فدورنکو میگوید: «این تحقیق به حجم کار رو به رشدی اضافه میکند که نشان میدهد حتی افراد مبتلا به آفازی شدید میتوانند توانایی تفکر انتزاعی را حفظ کنند، ویژگی تعیینکننده گونه ما.» ما باید به مردم آموزش دهیم که مشکلات زبان – در آفازی، بلکه در افرادی که مشکلات زبانی رشدی مانند لکنت زبان دارند یا افرادی که انگلیسی زبان نیستند – نشان دهنده میزان باهوشی یا توانایی یک فرد نیست.
همچنین ممکن است پیامدهایی برای هوش مصنوعی داشته باشد. مدلهای زبان بزرگ مانند ChatGPT و Claude کاملاً بر روی متن آموزش دیدهاند و از متن بهعنوان خروجی خود استفاده میکنند – اما آنها بهطور قانعکنندهای برخی از انواع استدلال انسانی را شبیهسازی میکنند. کین میگوید بررسی تفاوتهای بین این مدلها و مغز انسان، جایی که زبان و تفکر منطقی انتزاعی متفاوت است، میتواند بینشهای مفیدی برای اطلاع رسانی به مدلهای آینده ارائه دهد.
وقتی نوبت به درک نحوه تفکر مغز انسان میرسد، کین آن را مرز جدیدی در جغرافیای فکر مینامد و میگوید که مشتاق کاوش است.



