شامپانزه ها دهه ها بعد دوستان و خانواده را می شناسند

یک مطالعه جدید نشان می دهد که میمون ها و شامپانزه های بزرگ، نزدیک ترین خویشاوندان زنده ما، می توانند هم تیمی هایی را که بیش از دو دهه ندیده اند، تشخیص دهند.
این شواهدی است از چیزی که گمان میرود طولانیترین خاطره غیرانسانی است که تاکنون ثبت شده است.
این یافتهها همچنین از این نظریه حمایت میکنند که حافظه بلندمدت در انسانها، شامپانزهها و بونوبوها احتمالاً ناشی از مشترک ماست. جد مشترک که بین 6 تا 9 میلیون سال پیش زندگی می کردند.
برای مطالعه، منتشر شده در مجموعه مقالات آکادمی ملی علوماین تیم از دوربینهای ردیابی چشم مادون قرمز برای ثبت مکان نگاه بونوبوها و شامپانزهها هنگامی که تصاویری از بونوبوها یا شامپانزهها در کنار هم به آنها نشان داده میشود، استفاده کردند. یک عکس مربوط به یک غریبه بود. دیگری روی یک بونوبو یا شامپانزه بود که شرکت کننده یک سال یا بیشتر با آنها زندگی کرده بود.
کریستوفر کروپنی، نویسنده ارشد، استادیار دانشگاه جان هاپکینز که بر روی شناخت حیوانات مطالعه میکند، میگوید: «شامپانزهها و بونوبوها افراد را میشناسند، اگرچه چندین دهه است که آنها را ندیدهاند.
و سپس این الگوی کوچک اما قابل توجه توجه بیشتر به افرادی که با آنها روابط مثبت تری داشتند وجود دارد. این نشان می دهد که نظارت بر جنبه هایی از کیفیت این روابط اجتماعی فراتر از دانستن است.
چشمهای شرکتکنندگان بهطور قابلتوجهی به تصاویر افرادی که قبلاً با آنها زندگی میکردهاند طولانیتر میماند، که نشاندهنده درجاتی از تشخیص است. در یک مورد، یک بونوبو به نام لوئیز بیش از 26 سال بود که خواهرش لورتا یا برادرزاده اش ارین را ندیده بود. اما زمانی که محققان تصاویر خود را به لوئیز نشان دادند، چشمان او به عکس ها خیره شد.
لورا سیمون لوئیس، دانشجوی فوق دکتری در گروه روانشناسی در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، می گوید: «این حیوانات از یکدیگر شناخت بالایی دارند.
علاوه بر این، شرکتکنندگان به چهرههایی که با آنها رابطه مثبتتری نسبت به آنتاگونیستی داشتند، بیشتر نگاه کردند. به عبارت دیگر، به نظر می رسید که آنها بیشتر از دشمنان خود را به دوستان خود می شناسند.
او میگوید: «ما دقیقاً نمیدانیم که این اجرا چگونه است، اما میدانیم که سالها ادامه دارد. این مطالعه به ما نشان نمیدهد که چقدر با میمونهای دیگر تفاوت داریم، بلکه به ما نشان میدهد که چقدر به آنها و چقدر شبیه به ما هستند.»
یافته ها آنچه را که شناخته شده است گسترش می دهند حافظه بلند مدت در حیوانات و همچنین سوالاتی را مطرح می کند که اهمیت اساسی برای زیست شناسی و روانشناسی تکاملی دارند. مهمترین آنها: چگونه انسان ها چنین حافظه بلندمدت خوبی را توسعه دادند؟
درک ارتباط بین حافظه زنده و اپیزودیک ما و یادآوری حیوانات دیگر از دیرباز یک معمای تحقیقاتی بوده است. مطالعات قبلی نشان دادهاند که برای مثال کلاغها افرادی را که به آنها خیانت کردهاند به یاد میآورند و میتوانند روابط اجتماعی را به روشهای غیرعادی به خاطر بسپارند. حافظه اجتماعی بیش از چند سال قبلاً فقط در آن ثبت شده بود دلفین هاکه طبق مطالعات تا 20 سال می تواند صداها را تشخیص دهد.
لوئیس در مورد مطالعه دلفین ها می گوید: «تا این لحظه، این طولانی ترین حافظه اجتماعی طولانی مدتی بود که تا به حال در یک حیوان غیرانسانی یافت شده است. آنچه در اینجا نشان میدهیم این است که شامپانزهها و بونوبوها ممکن است بتوانند این مدت یا بیشتر را به خاطر بسپارند.
پروژه لوئیس حاصل سالها مشاهده در میان محققان پستانداران است که اغلب ماهها یا سالها بین دیدن حیواناتی که مورد مطالعه قرار می گیرند فاصله می گیرند. هنگامی که آنها برگشتند، بونوبوها و شامپانزه ها طوری رفتار کردند که انگار از جایی که متوقف شده بودند ادامه می دهند. بنابراین محققان تصمیم گرفتند که ببینند آیا این تصور از حافظه درست است یا خیر.
برای دریافت پاسخ، تیم کاری را آغاز کرد که در برخی مواقع بخشهای مساوی شجره نامه و کتابنویسی بود.
اول، آنها باید بونوبوها و شامپانزههایی را شناسایی میکردند که از آنچه که ما ممکن است دوست یا خانواده بدانیم جدا بودند. گاهی اوقات جفت آنها برای جلوگیری از همخونی به باغ وحش های دیگر منتقل می شد. در موارد دیگر، یک خواهر یا برادر یا بزرگتر ممکن است در حالی که همه با هم زندگی می کردند فوت کرده باشند.
با در دست داشتن فهرستی از جفتها، که در باغوحشهای اروپا و ژاپن پراکنده شدهاند، محققان مجبور شدند تصاویری را برای نشان دادن شرکتکنندگان دنبال کنند. با این حال، این نمی تواند فقط یک عکس فوری باشد. آنها به یک تصویر باکیفیت نیاز داشتند که از آخرین باری که این دو یکدیگر را دیدند گرفته شده باشد. این برای حیواناتی که اخیراً در عصری سرشار از تصاویر با کیفیت بالا از هم جدا شده بودند تا حدودی آسان بود. برای دیگران، مانند بستگان لوئیز، که در حدود سال 1995 از هم جدا شدند، بسیار دشوارتر بود.
در نهایت، تیم توانست تصاویری از 26 بونوبو و شامپانزه را نمایش دهد.
پس از راهاندازی یک سیستم رایانهای با دوربینهای حساس و ابزارهای غیرتهاجمی ردیابی چشم، حیوانات شرکتکننده اجازه داشتند داوطلبانه وارد اتاق شوند. غرامت آنها؟ یک بطری پر از آب رقیق شده. (بونوبوها و شامپانزه ها عاشق آب میوه هستند و میوه های زیادی در طبیعت می خورند.)
همانطور که جرعه جرعه جرعه جرعه جرعه می نوشیدند، جفت تصویر به طور متناوب روی صفحه نمایش روبروی آنها قرار می گرفت. دوربین ها محل سرگردانی چشم حیوانات را ردیابی کردند. و رایانه زمان صرف شده برای هر تصویر را تا کسری از ثانیه ثبت کرد – دادههایی که تیم ماهها بعد تجزیه و تحلیل میکرد.
لوئیس میگوید: «این یک آزمون واقعاً ساده بود: آیا آنها بیشتر به هم تیمی قبلی خود نگاه میکنند یا طولانیتر به غریبه؟» “و ما متوجه شدیم که بله، آنها به طور قابل توجهی به عکس های خود نگاه کردند گروه های قبلی“
لوئیس میگوید که او و دیگران بهویژه نگران واکنش شرکتکنندگان در هنگام نمایش تصویری از بستگانی بودند که سالها ندیدهاند. در شروع پروژه، کارکنان باغ وحش حیوانات را برای علائم استرس زیر نظر گرفتند. اما آنها هیچ نشانه ای از آشفتگی نشان ندادند. در عوض، زمانی که تصاویر یکی از اقوام نزدیک خود روی صفحه نمایش ظاهر می شد، شرکت کنندگان گاهی اوقات نوشیدن آب میوه را به طور کلی متوقف می کردند و به نظر می رسید که توسط تصویر مسحور شده بودند.
این مطالعه نشان داد که هنگام تشخیص تصاویر، اتفاقی برای ذهن می افتد. آنچه مشخص نیست این است که چه خاطراتی بوده اند. آیا آنها می توانستند مانند انسان ها روایت های غنی و اپیزودیک باشند؟ شاید یک کنجکاوی گذرا وجود داشت که چرا آنها این را دیدند؟ آیا آنها می توانند بیان کنند که این اقوام امروز چه شکلی هستند؟
لوئیس میگوید: «این مطالعه به ما یادآوری میکند که چقدر شبیه دیگر گونههایی هستیم که روی سیاره راه میروند.» و از این رو محافظت از آنها چقدر مهم است.»
نویسندگان دیگر از دانشگاه هاروارد، دانشگاه جان هاپکینز، دانشگاه کیوتو، دانشگاه آنتورپ در بلژیک و دانشگاه کنستانز در آلمان هستند.
منبع: جیسون پل برای یو سی برکلی




