تاندون های مصنوعی به ربات های عضلانی تقویت می کنند | اخبار MIT


ماهیچه های ما محرک های طبیعت هستند. بافت تاندون چیزی است که نیروهایی را تولید می کند که بدن ما را به حرکت وا می دارد. در سالهای اخیر، مهندسان از بافت ماهیچهای واقعی برای نیرو دادن به «رباتهای بیوهیبرید» ساختهشده از بافت زنده و قطعات مصنوعی استفاده کردهاند. محققان با ترکیب ماهیچههای رشد یافته در آزمایشگاه با اسکلتهای مصنوعی، انباری متشکل از خزندهها، واکرها، شناگران و گیرههای عضلانی ایجاد کردهاند.
اما در بیشتر موارد، این طرحها از نظر میزان حرکت و قدرتی که میتوانند تولید کنند محدود هستند. اکنون مهندسان MIT به دنبال این هستند که با تاندونهای مصنوعی به رباتهای زیستی قدرتی بدهند.
در مطالعه ای که امروز در مجله منتشر شد علم پیشرفته، محققان تاندون های مصنوعی ساخته شده از یک هیدروژل قوی و انعطاف پذیر را توسعه دادند. آنها تاندون های نوار لاستیکی را به دو انتهای یک قطعه کوچک از ماهیچه رشد یافته در آزمایشگاه متصل کردند و یک “واحد تاندون عضلانی” را تشکیل دادند. سپس انتهای هر تاندون مصنوعی را به انگشتان یک گیره رباتیک متصل کردند.
هنگامی که آنها عضله مرکزی را برای انقباض تحریک کردند، تاندون ها انگشتان گیره را می کشیدند. این ربات انگشتان خود را سه برابر سریعتر و با نیرویی 30 برابر بیشتر از همان طرح بدون تاندون های اتصال فشار داد.
محققان تصور میکنند که واحد تاندون عضلانی جدید میتواند برای طیف وسیعی از طراحیهای ربات بیوهیبرید، بسیار شبیه به یک عنصر مهندسی جهانی، مناسب باشد.
ریتو رامان، سرپرست تیم تحقیق، استادیار مهندسی مکانیک (MechE) در MIT می گوید: «ما در حال معرفی تاندون های مصنوعی به عنوان اتصال دهنده های قابل تعویض بین محرک های عضلانی و اسکلت های روباتیک هستیم. چنین مدولاریتی میتواند طراحی طیف گستردهای از کاربردهای روباتیک، از ابزارهای جراحی در مقیاس کوچک تا ماشینهای تحقیقاتی تطبیقی و مستقل را تسهیل کند.»
نویسندگان مشترک مطالعه MIT شامل دانشجویان فارغ التحصیل نیکلاس کاسترو، ماهیرا باوا، باستین آیمون، سونیکا کوهلی و آنجل بو هستند. BA Annika Marschner; پست دکتر رونالد هایزر؛ فارغ التحصیلان سارا جی. وو ’19، SM ’21، دکترای ’24 و لورا روزادو ’22، SM ’25; و استادان MechE مارتین کالپپر و ژوانه ژائو.
افزایش عضلانی
رامان و همکارانش در MIT در خط مقدم روباتیک بیوهیبرید هستند، رشته نسبتا جدیدی که در دهه گذشته ظهور کرده است. آنها بر ترکیب قطعات رباتیک مصنوعی و ساختاری با بافت ماهیچه ای زنده به عنوان محرک های طبیعی تمرکز می کنند.
رامان میگوید: «بیشتر محرکهایی که مهندسان معمولاً با آنها کار میکنند برای محرکهای کوچک واقعاً دشوار هستند. “بعد از یک اندازه خاص، فیزیک اولیه کار نمی کند. نکته خوب در مورد ماهیچه ها این است که هر سلول یک محرک مستقل است که نیرو تولید می کند و حرکت تولید می کند. بنابراین شما اساسا می توانید ربات هایی بسازید که واقعا کوچک هستند.”
محرکهای عضلانی مزایای دیگری نیز دارند، که تیم رامان قبلاً نشان دادهاند: بافت میتواند در حین کار قویتر شود، و بهطور طبیعی میتواند زمانی که زخمی میشود، خود را التیام بخشد. به این دلایل، رامان و دیگران تصور میکنند که میتوانند روزی درویدهای عضلانی را برای کاوش در محیطهایی که برای انسان بسیار دور یا خطرناک هستند، فرستاده شوند. چنین رباتهای عضلانی میتوانند قدرت خود را برای انتقالهای غیرقابل پیشبینی افزایش دهند یا زمانی که هیچ کمکی در دسترس نباشد، خود را درمان کنند. رباتهای Biohybrid همچنین میتوانند به عنوان دستیاران جراحی کوچک عمل کنند که روشهای ظریف در مقیاس میکرو را در داخل بدن انجام میدهند.
همه این سناریوهای آینده رامان و دیگران را تشویق می کند تا راه هایی برای جفت کردن ماهیچه های زنده با اسکلت های مصنوعی بیابند. پروژههایی که تاکنون انجام شدهاند شامل رشد یک نوار عضله و اتصال هر دو انتهای آن به یک اسکلت مصنوعی، شبیه به چرخاندن یک نوار لاستیکی به دور دو قطب بوده است. هنگامی که یک عضله برای انقباض تحریک می شود، می تواند قسمت های اسکلتی را به هم بکشد تا حرکت دلخواه را ایجاد کند.
اما رامان می گوید که این روش مقدار زیادی عضله هدر رفته تولید می کند که به جای حرکت دادن بافت به اسکلت، برای چسباندن آن به اسکلت استفاده می شود. و این رابطه همیشه امن نیست. ماهیچه در مقایسه با ساختارهای اسکلتی کاملاً نرم است و این تفاوت می تواند باعث پارگی یا جدا شدن عضله شود. علاوه بر این، اغلب فقط انقباضات در قسمت مرکزی عضله انجام می دهند، مقداری که نسبتاً کم است و نیروی کمی ایجاد می کند.
“ما فکر کردیم که چگونه می توانیم از هدر رفتن مواد ماهیچه ای جلوگیری کنیم، آن را مدولارتر کنیم تا بتواند به هر چیزی متصل شود و کارایی بیشتری داشته باشد؟” رامان می گوید. “راه حلی که بدن به آن دست یافته است داشتن تاندون هایی است که در نیمه راه بین سفتی ماهیچه و استخوان قرار دارند، که به شما امکان می دهد بر این عدم تطابق مکانیکی بین ماهیچه نرم و اسکلت سخت غلبه کنید. آنها مانند کابل های نازکی هستند که به طور موثر دور مفاصل می پیچند.”
“Smart Connected”
رامان و همکارانش در کار جدید خود، تاندون های مصنوعی را برای اتصال بافت ماهیچه ای طبیعی به یک اسکلت مصنوعی طراحی کردند. ماده انتخابی آنها هیدروژل بود، یک ژل نرم اما قوی مبتنی بر پلیمر. رامان نمونههای هیدروژل را از همکار و یکی از نویسندگانش، ژوانه ژائو، که پیشگام توسعه هیدروژلها در MIT بود، دریافت کرد. گروه ژائو دستور العملهایی برای هیدروژلهایی با استحکام و کششپذیری متفاوت تهیه کردهاند که میتوانند به بسیاری از سطوح، از جمله مواد مصنوعی و بیولوژیکی بچسبند.
تیم رامان برای درک اینکه چقدر تاندون های مصنوعی برای کار در طراحی گریپر خود باید قوی و کششی باشند، ابتدا این طرح را به عنوان یک سیستم ساده از سه نوع فنر که هر کدام نمایانگر عضله مرکزی، دو تاندون متصل کننده و اسکلت گیره است، مدلسازی کردند. آنها سفتی خاصی از ماهیچه و اسکلتی را که قبلاً شناخته شده بود تعیین کردند و از آن برای محاسبه سفتی تاندون های اتصال که برای حرکت دادن گیره به مقدار مورد نیاز است استفاده کردند.
از این مدلسازی، تیم دستوری برای هیدروژل با سفتی خاص به دست میآورد. هنگامی که ژل ساخته شد، محققان با دقت ژل را در کابلهای نازک حکاکی کردند تا تاندونهای مصنوعی را تشکیل دهند. آنها دو تاندون را به دو انتهای نمونه کوچکی از بافت عضلانی متصل کردند که با استفاده از تکنیک های آزمایشگاهی استاندارد رشد کردند. آنها سپس هر تاندون را به دور یک قطب کوچک در انتهای هر انگشت گیره رباتیک پیچیدند، یک طرح اسکلتی که توسط پروفسور MechE، Martin Culpepper، متخصص در طراحی و ساخت ماشینهای دقیق ساخته شده است.
هنگامی که تیم عضله را تحریک کرد تا منقبض شود، تاندون ها به نوبه خود دستگیره را کشیدند تا انگشتان او را به هم فشار دهند. طی آزمایشهای متعدد، محققان دریافتند که گرفتن تاندون عضلانی سه برابر سریعتر عمل میکند و 30 برابر نیروی بیشتری نسبت به زمانی که گرفتن تنها با یک نوار از بافت عضلانی (و بدون هیچ تاندون مصنوعی) فعال میشود، تولید میکند. طراحی جدید مبتنی بر تاندون همچنین توانست این عملکرد را در بیش از 7000 چرخه یا انقباض عضلانی حفظ کند.
به طور کلی، رامان متوجه شد که افزودن تاندونهای مصنوعی نسبت قدرت به وزن ربات را 11 برابر افزایش میدهد، به این معنی که سیستم برای انجام کار به همان اندازه به عضله کمتری نیاز دارد.
رامان می گوید: «شما فقط به بخش کوچکی از محرک نیاز دارید که به طور هوشمند به داربست متصل است. “به طور معمول، اگر عضله ای واقعا نرم باشد و به چیزی با مقاومت بالا متصل باشد، قبل از اینکه بتواند چیزی را حرکت دهد پاره می شود. اما اگر آن را به چیزی مانند تاندون متصل کنید که می تواند در برابر پارگی مقاومت کند، واقعا می تواند نیروی خود را از طریق تاندون منتقل کند و می تواند اسکلتی را حرکت دهد که در غیر این صورت قادر به حرکت نیست.”
سیمون شورله-فینکه، مهندس زیست پزشکی، دانشیار علوم و فناوری بهداشت در ETH زوریخ، می گوید: طراحی جدید تاندون عضلانی این تیم با موفقیت زیست شناسی را با رباتیک ادغام می کند.
Schürle-Finke که در این مطالعه شرکت نداشت، میگوید: تاندونهای هیدروژل سخت، ساختار فیزیولوژیکی عضله-تاندون-استخوان را ایجاد میکنند که انتقال نیرو، دوام و مدولار بودن را تا حد زیادی بهبود میبخشد. این زمینه را به سمت سیستمهای بیوهیبریدی میبرد که میتوانند چندین بار کار کنند و در نهایت در خارج از آزمایشگاه عمل کنند.»
با قرار گرفتن تاندون های مصنوعی جدید، گروه رامان در حال توسعه عناصر دیگری مانند غلاف محافظ پوست مانند است تا ربات های عضلانی را در محیط های عملی و واقعی فعال کند.
این تحقیق تا حدی توسط دفتر تحقیقات علمی ارتش دفاع ایالات متحده، کمیته پشتیبانی تحقیقات MIT و بنیاد ملی علوم پشتیبانی شد.




