مقالات

کشیدن یک رشته تمام چیزی است که برای باز کردن این ساختارهای پیچیده لازم است | اخبار MIT


محققان MIT روش جدیدی را برای طراحی ساختارهای سه بعدی ابداع کرده‌اند که می‌توانند از یک پیکربندی مسطح به یک شکل منحنی و کاملاً شکل گرفته تنها با یک کشیدن یک ریسمان تبدیل شوند.

این تکنیک می تواند استقرار سریع یک بیمارستان صحرایی موقت را در محل وقوع فاجعه ای مانند سونامی ویرانگر امکان پذیر کند – وضعیتی که اقدامات پزشکی سریع برای نجات جان افراد ضروری است.

رویکرد محققان یک ساختار سه بعدی تعریف شده توسط کاربر را به یک شکل مسطح متشکل از کاشی های به هم پیوسته تبدیل می کند. این الگوریتم از یک روش دو مرحله‌ای برای یافتن مسیر حداقل اصطکاک برای رشته‌ای استفاده می‌کند که می‌توان آن را سفت کرد تا سازه به آرامی فعال شود.

مکانیسم تحریک به راحتی قابل برگشت است و اگر رشته آزاد شود، ساختار به سرعت به پیکربندی مسطح خود باز می گردد. این امر می تواند به ساختارهای پیچیده و سه بعدی اجازه دهد تا با کارایی بیشتر و هزینه کمتری ذخیره و حمل شوند.

علاوه بر این، طرح‌های تولید شده توسط سیستم آن‌ها روش ساخت آگنوستیک هستند، بنابراین ساختارهای کامل را می‌توان با استفاده از چاپ سه بعدی، فرز CNC، قالب‌گیری یا تکنیک‌های دیگر ساخت.

این روش می‌تواند ایجاد دستگاه‌های پزشکی قابل حمل، ربات‌های تاشو که می‌توانند برای ورود به فضاهای صعب العبور صاف شوند، یا حتی زیستگاه‌های فضایی مدولار که می‌توانند توسط روبات‌هایی که روی سطح مریخ کار می‌کنند، ایجاد کند.

“ساده بودن کل مکانیسم فعال سازی یک مزیت واقعی رویکرد ما است. کاربر فقط باید طرح مورد نظر را ارائه دهد و سپس روش ما آن را به گونه ای بهینه می کند که پس از یک بار کشیدن سیم، شکل را حفظ کند، بنابراین ساختار را می توان به راحتی اجرا کرد. امیدوارم مردم بتوانند از این روش برای ایجاد طیف گسترده ای از ساختارهای قابل استقرار مختلف استفاده کنند.” و نویسنده اصلی مقاله در مورد این روش جدید.

ژاکلین آسلاروس، دانشجوی فارغ التحصیل MIT در این مقاله به او پیوست. فوق دکتری جیاجی لی; استادیار استفانی مولر، رئیس گروه مهندسی تعامل انسان و کامپیوتر (HCI) در آزمایشگاه علوم کامپیوتر و هوش مصنوعی (CSAIL). و نویسنده ارشد مینا کوناکوویچ لوکوویچ، استادیار و رئیس گروه طراحی الگوریتمی در CSAIL. این تحقیق در کنفرانس SIGGRAPH انجمن ماشین‌های محاسباتی و نمایشگاه گرافیک کامپیوتری و تکنیک‌های تعاملی آسیا ارائه شد.

از هنر باستانی تا الگوریتم

ایجاد سازه های قابل گسترش از قطعات مسطح، مونتاژ در محل را ساده می کند و می تواند به ویژه در ساخت پناهگاه های اضطراری پس از بلایای طبیعی مفید باشد. در مقیاس کوچکتر، اقلامی مانند کلاه ایمنی تاشو دوچرخه می تواند ایمنی راکبانانی را که در غیر این صورت قادر به استفاده از کلاه ایمنی حجیم نیستند، بهبود بخشد.

اما تبدیل اجسام مسطح و غیرقابل تاش به شکل سه بعدی خود اغلب به تجهیزات تخصصی یا مراحل متعدد نیاز دارد و مکانیسم تحریک معمولاً به سختی قابل برگشت است.

زمان می‌گوید: «به دلیل این چالش‌ها، سازه‌های قابل استقرار معمولاً با دست طراحی می‌شوند و از نظر هندسی کاملاً ساده هستند. اما اگر بتوانیم هندسه‌های پیچیده‌تری ایجاد کنیم و در عین حال مکانیسم فعال‌سازی را ساده کنیم، می‌توانیم قابلیت‌های این قابلیت‌های قابل استقرار را بهبود ببخشیم».

برای انجام این کار، محققان روشی را ایجاد کردند که به طور خودکار طرح سه بعدی کاربر را به یک ساختار مسطح متشکل از کاشی‌هایی که با لولاهای چرخشی در گوشه‌ها متصل شده‌اند، تبدیل می‌کند که می‌توان با یک بار کشیدن یک نخ به طور کامل آن را فعال کرد.

کشیدن یک رشته تمام چیزی است که برای باز کردن این ساختارهای پیچیده لازم است | اخبار MIT
با یک بار کشیدن نخ، یک شکل سه بعدی خمیده نرم شکل می گیرد. عقیب زمان می گوید: “امیدوارم مردم بتوانند از این روش برای ایجاد طیف گسترده ای از ساختارهای مختلف که می توانند مستقر شوند، استفاده کنند.”

اعتبار: با حسن نیت از محققین

روش آنها یک طرح سفارشی را به شبکه ای از کاشی های مربعی با الهام از کیریگامی، هنر باستانی ژاپنی برش کاغذ، تجزیه می کند. با کیریگامی، با برش مواد به روش های خاص، می توانند آن را با خواص منحصر به فرد رمزگذاری کنند. در این مورد، آنها از kirigami برای ایجاد یک مکانیسم auxetic استفاده می کنند، که ساختاری است که در صورت کشیده شدن ضخیم تر و در هنگام فشرده شدن نازک تر می شود.

پس از رمزگذاری هندسه سه بعدی در یک آرایه مسطح از کاشی های auxetic، الگوریتم حداقل تعداد نقاطی را که رشته گیره باید بلند کند تا ساختار سه بعدی به طور کامل باز شود را محاسبه می کند. سپس کوتاه‌ترین مسیری را پیدا می‌کند که این نقاط بالابر را به هم متصل می‌کند، در حالی که شامل تمام مناطقی از مرز جسم است که برای جهت‌دهی سازه به پیکربندی سه‌بعدی آن باید متصل شوند. این محاسبات را به گونه‌ای انجام می‌دهد که مسیر بهینه رشته، اصطکاک را به حداقل می‌رساند و به سازه اجازه می‌دهد تنها با یک کشش به آرامی فعال شود.

زمان می گوید: “روش ما کار را برای کاربر آسان می کند. تنها کاری که آنها باید انجام دهند این است که طرح خود را وارد کنند و الگوریتم ما به طور خودکار بقیه موارد را انجام می دهد. پس از آن، تنها کاری که کاربر باید انجام دهد این است که کاشی ها را دقیقاً مطابق با محاسبه الگوریتم تولید کند.”

به عنوان مثال، ساختاری را می توان با استفاده از یک چاپگر سه بعدی چند ماده ای تولید کرد که لولاهای کاشی را با یک ماده انعطاف پذیر و سایر سطوح را با مواد سفت و سخت چاپ می کند.

یک روش مستقل از مقیاس

یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های پیش روی محققان این است که بفهمند چگونه مسیر ریسمان و اصطکاک در کانال ریسمان می‌تواند به‌طور مؤثری نزدیک به واقعیت فیزیکی مدل‌سازی شود.

“در حین بازی با چندین مدل داخلی، متوجه شدیم که بسته شدن کاشی‌های مرزی برای امکان استقرار موفقیت‌آمیز الزامی است و رشته باید از طریق آنها هدایت می‌شد. ما بعداً این مشاهدات را به صورت ریاضی ثابت کردیم. سپس به یک معادله فیزیک قدیمی نگاه کردیم و از آن برای فرمول‌بندی مسئله بهینه‌سازی بهینه‌سازی اصطکاک استفاده کردیم.”

آنها الگوریتم خودکار خود را در یک رابط کاربری تعاملی ساختند که اجازه می دهد پیکربندی ها برای تولید اشیاء تولیدی طراحی و بهینه شوند.

محققان از روش خود برای طراحی چندین شی با اندازه های مختلف، از اقلام پزشکی سفارشی، از جمله آتل و اصلاح کننده وضعیت بدن گرفته تا ساختار ایگلو مانند قابل حمل استفاده کردند. آنها همچنین یک صندلی تاشو در مقیاس انسانی ساختند که با روش خود طراحی کردند.

یک نوار مستطیلی بلند از بلوک های به هم پیوسته به یک صندلی کوچک با ویژگی های منحنی تبدیل می شود.
محققان می خواهند طراحی سازه های کوچک را بیشتر مطالعه کنند. در اینجا یک صندلی کوچک با یک کشیدن یک نخ تشکیل می شود.

اعتبار: با حسن نیت از محققین

این روش مستقل از مقیاس است، بنابراین می‌توان از آن برای ایجاد اجسام کوچک قابل استقرار که در داخل بدنه تزریق و فعال می‌شوند، یا سازه‌های معماری مانند قاب یک ساختمان که با استفاده از جرثقیل در محل مستقر و فعال می‌شوند، استفاده کرد.

در آینده، محققان می‌خواهند طراحی سازه‌های کوچک را بیشتر بررسی کنند و در عین حال به چالش‌های مهندسی مربوط به ایجاد تاسیسات معماری، مانند تعیین ضخامت کابل ایده‌آل و استحکام لولای مورد نیاز رسیدگی کنند. علاوه بر این، آنها می خواهند یک مکانیسم خودگسترش ایجاد کنند تا ساختارها توسط یک انسان یا یک ربات فعال نشود.

این تحقیق تا حدی توسط جایزه کمیته پشتیبانی تحقیقات MIT تامین شده است.


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا