استفاده از قدرت دارونما برای تسکین درد | اخبار MIT


دارونما یک درمان بی اثر است که معمولاً انتظار نمی رود بر مسیرهای بیولوژیکی تأثیر بگذارد یا سلامت جسمانی فرد را بهبود بخشد. اما بارها و بارها، برخی از بیماران پس از مصرف دارونما احساس بهتری دارند. پزشکان و دانشمندان به طور فزاینده ای متوجه می شوند که به جای رد کردن دارونماها به عنوان تقلب صرف، می توانند با استفاده از قدرت خود به بیماران کمک کنند.
برای به حداکثر رساندن تأثیر اثر دارونما و توسعه راهبردهای درمانی قابل اعتماد، محققان نیاز به درک بهتری از نحوه عملکرد آن دارند. اکنون، با مدل حیوانی جدیدی که توسط دانشمندان مؤسسه مک گاورن در MIT ساخته شده است، آنها قادر خواهند بود مدارهای عصبی را که زیربنای توانایی دارونما برای القای تسکین درد هستند، مطالعه کنند.
فن وانگ، استاد علوم مغز و شناختی در MIT و محقق مؤسسه مک گاورن، میگوید: «تعامل مغز و بدن پتانسیل زیادی دارد به گونهای که ما به طور کامل آن را درک نمیکنیم». من واقعاً فکر میکنم برای درک اثر دارونما در درد و احتمالاً در بسیاری از شرایط دیگر، باید فشار بیشتری وجود داشته باشد. ما اکنون یک مدل قوی برای مطالعه مکانیسم مدار داریم.
اثر دارونما وابسته به زمینه
در شماره 5 سپتامبر 2024 مجله زیست شناسی کنونیوانگ و تیمش گزارش دادند که با فعال کردن نورونهای سرکوبکننده درد در مغز در حالی که موشها در یک محیط خاص بودند، تسکین درد شدیدی را در موشها ایجاد کردند و بدین ترتیب به حیوانات یاد دادند که وقتی در آن محیط بودند، احساس بهتری داشتند. پس از آموزش، قرار دادن موش ها در این محیط به تنهایی برای سرکوب درد کافی است. آزمایشهای این تیم که توسط مؤسسه ملی بهداشت، مرکز مغز و بدن کی لیزا یانگ و مرکز درمان مولکولی K. Lisa Yang و Hock E. Tan در مجموعه یانگ تان MIT تأمین مالی شد، نشان میدهد که این زمینه- اثر دارونما وابسته هم درد حاد و هم درد مزمن را تسکین می دهد.
زمینه برای اثر دارونما بسیار مهم است. در حالی که یک قرص می تواند به بیمار کمک کند وقتی انتظار دارد احساس بهتری داشته باشد، حتی اگر فقط از شکر یا نشاسته ساخته شده باشد، به نظر می رسد که این فقط قرص نیست که این انتظارات را ایجاد می کند، بلکه کل سناریویی است که در آن قرص مصرف می شود. برای مثال، ماندن در بیمارستان و تعامل با پزشکان ممکن است به درک بیمار از مراقبت کمک کند و این عوامل اجتماعی و محیطی ممکن است اثر دارونما را محتملتر کنند.
بن چن و نیتسان گلدشتاین، فوق دکترای MIT از نشانه های بصری و بافتی برای مشخص کردن یک مکان خاص استفاده کردند. سپس در حالی که حیوانات در این “جعبه درد” بودند، نورون های سرکوب کننده درد را در مغز فعال کردند. این نورونهای سرکوبکننده درد که آزمایشگاه وانگ چند سال پیش آنها را کشف کرد، در یک مرکز پردازش احساسات در مغز به نام آمیگدال مرکزی قرار دارند. با بیان کانال های حساس به نور در این نورون ها، محققان توانستند درد را با نور در جعبه تسکین درد سرکوب کنند و زمانی که موش ها در جعبه کنترل بودند، نورون ها را غیرفعال کنند.
حیوانات یاد گرفتند که جعبه را برای تسکین درد بر سایر محیط ها ترجیح دهند. و هنگامی که محققان پاسخ خود را به محرکهای بالقوه دردناک پس از ایجاد این ارتباط آزمایش کردند، متوجه شدند که موشها در زمانی که آنجا بودند، حساسیت کمتری داشتند. “فقط با قرار گرفتن در زمینه ای که آنها با سرکوب درد مرتبط بودند، شاهد کاهش درد بودیم – حتی اگر در واقع آنها را فعال نکردیم. [pain-suppressing] گلدشتاین توضیح می دهد که نورون ها.
تسکین دردهای حاد و مزمن
برخی از دانشمندان توانستهاند با درمان حیوانات با مورفین، تسکین درد را در جوندگان القا کنند و نشانههای محیطی را با سرکوب درد ناشی از دارو مرتبط کنند، مشابه کاری که تیم وانگ با فعال کردن مستقیم نورونهای سرکوبکننده درد انجام داد. این رویکرد مبتنی بر دارو برای ایجاد انتظارات برای تسکین درد حاد بهترین کار را دارد. اثر دارونما آن کوتاه مدت است و عمدتاً در برابر درد مزمن بی اثر است. بنابراین، وانگ، چن و گلدشتاین از دریافت اثر دارونمای آنها در تسکین درد حاد و مزمن بسیار خوشحال شدند.
در آزمایشهای خود، حیواناتی که حساسیت بیش از حد ناشی از شیمیدرمانی به لمس را تجربه میکردند، مانند حیواناتی که چند روز پس از آمادهسازی اولیهشان در معرض مواد شیمیایی حاد دردناک قرار گرفتند، ترجیحاتی برای جعبه تسکین درد نشان دادند. پس از رسیدن به آنجا، حساسیت آنها به درد ناشی از شیمی درمانی از بین رفت. آنها نسبت به قبل از دریافت شیمی درمانی حساسیت بیشتری نسبت به محرک های دردناک نشان ندادند.
یکی از بزرگترین شگفتیها زمانی رخ داد که محققان توجه خود را به نورونهای سرکوبکننده درد در آمیگدال مرکزی که برای القای تسکین درد استفاده میکردند، معطوف کردند. آنها مشکوک بودند که وقتی موش ها برای تسکین درد به جعبه برگشتند، ممکن است این نورون ها دوباره فعال شوند. در عوض، آنها دریافتند که پس از دوره شرطی سازی اولیه، این نورون ها ساکت می مانند. وانگ می گوید: «این نورون ها دوباره فعال نمی شوند، اما به نظر می رسد موش ها دیگر درد را تجربه نمی کنند. بنابراین این نشان می دهد که این خاطره از احساس خوب به جای دیگری منتقل شده است.
گلدشتاین اضافه میکند که باید یک مدار عصبی سرکوبکننده درد در جایی وجود داشته باشد که توسط زمینههای مرتبط با تسکین درد فعال شود – و مدل دارونما جدید این تیم، محققان را برای بررسی این مسیرها قرار میدهد. درک عمیق تر از این الگو ممکن است به پزشکان اجازه دهد تا از اثر دارونما – به تنهایی یا در ترکیب با درمان های فعال – برای مدیریت بهتر درد بیماران در آینده استفاده کنند..




