ابزار MIT تجسم و ویرایش اشیاء “از نظر جسمی غیرممکن” اخبار MIT


آثار هنری MC Escher پورتال در دنیای توهمات بهینه است که عمق آن را ترک می کند ، از جمله “اشیاء غیرممکن” که قوانین فیزیک را با هندسه های سردرگم نقض می کند. آنچه شما تصاویر او را درک می کنید به دیدگاه شما بستگی دارد – به عنوان مثال ، شخصی که در نگاه اول به سمت بالا می رود ، اگر سر خود را به سمت خود بکشید ، می تواند از مراحل پایین حرکت کند.
دانشمندان و طراحان گرافیک رایانه می توانند این توهمات را به صورت سه بعدی بازآفرینی کنند ، اما فقط با خم یا برش یک شکل واقعی و قرار دادن آن با زاویه خاصی. با این حال ، این راه حل دارای اشکالاتی است: تغییر صافی یا روشنایی ساختار بیان خواهد کرد که در واقع یک توهم نوری نیست ، به این معنی که شما نمی توانید دقیقاً مشکلات هندسه را روی آن حل کنید.
محققان آزمایشگاه علوم کامپیوتر و هوش مصنوعی MIT (CSAIL) یک رویکرد منحصر به فرد برای ارائه اشیاء “غیرممکن” به روشی جهانی تر ایجاد کرده اند. ابزار Meschers آنها تصاویر و مدل های سه بعدی را به ساختارهای با اندازه 2.5 تبدیل می کند و تصاویر گرفتگی از چیزهایی مانند ویندوز ، ساختمانها و حتی دونات را ایجاد می کند. این رویکرد به کاربران کمک می کند تا ضمن حفظ توهم نوری خود ، هندسه های منحصر به فرد را خاتمه دهند و مطالعه کنند.
این ابزار می تواند به محققان هندسه کمک کند تا فاصله بین دو نقطه از یک سطح غیرممکن منحنی (“ژئودزیک”) را محاسبه کنند و نحوه از بین رفتن گرما بر روی آن (“انتشار گرما”) را شبیه سازی کنند. این همچنین می تواند به هنرمندان و دانشمندان گرافیک رایانه کمک کند تا در ابعاد بسیاری از فیزیک را از بین ببرند.
نویسنده اصلی و دانش آموز دکترا ، آنا دودیک قصد دارد ابزارهای گرافیکی رایانه ای را طراحی کند که محدود به تولید مثل واقعیت نباشد و به هنرمندان این امکان را می دهد تا قصد خود را بیان کنند ، خواه یک شکل در دنیای فیزیکی تحقق یابد. او می گوید: “با استفاده از Meschers ، ما کلاس جدیدی از هنرمندان را برای کار با رایانه باز کردیم.” “آنها همچنین می توانند به درک دانشمندان کمک کنند تا نکته ای را که شیء واقعاً غیرممکن است درک کنند.”
دودیک و همکارانش سند خود را در کنفرانس Siggraph در ماه آگوست ارائه می دهند.
امکان پذیر کردن اشیاء غیرممکن
اشیاء غیرممکن نمی توانند به طور کامل به صورت سه بعدی تکرار شوند. اجزای آنها غالباً قابل قبول به نظر می رسد ، اما این قسمت ها هنگام مونتاژ سه بعدی به درستی نمی چسبند. اما آنچه می توان در یک محاسبات تقلید کرد ، همانطور که محققان CSAIL آموخته اند ، روند نحوه درک این اشکال است.
مثلاً مثلث Penrose را در نظر بگیرید. این شیء به طور کلی از نظر جسمی غیرممکن است زیرا اعماق “اضافه نمی کند” ، اما ما می توانیم در اشکال سه بعدی دنیای واقعی (مانند سه زاویه آن از L شکل) در آن تشخیص دهیم. این مناطق کوچکتر را می توان به صورت سه بعدی تحقق بخشید – خاصیتی به نام “دنباله محلی” – اما وقتی سعی می کنیم آنها را در کنار هم جمع کنیم ، آنها شکل جهانی سازگار نیستند.
Meschers به مدل های مناطق متوالی محلی نزدیک می شود بدون اینکه آنها را مجبور به سازگاری در سطح جهان کند و ساختار Escher -seque را ترکیب کند. در پشت صحنه Meschers اشیاء غیرممکن است ، گویی که مختصات X و Y آنها را در تصویر می شناسیم ، و همچنین تفاوت در مختصات Z (عمق) بین پیکسل های مجاور. این ابزار از این تفاوت های عمق استفاده می کند تا به طور غیرمستقیم در مورد اشیاء غیرممکن منعکس شود.
بسیاری از استفاده از مشار
علاوه بر ارائه اشیاء غیرممکن ، اقدامات می توانند ساختارهای ما را برای محاسبات دقیق تر هندسه و عملیات هموار سازی به اشکال کوچکتر تقسیم کنند. این فرایند به محققان این امکان را داده است تا نواقص بینایی اشکال غیرممکن را کاهش دهند ، مانند طرح کلی قلب قرمز که نازک شدن آن است.
محققان همچنین ابزار خود را بر روی “غیرممکن” آزمایش کردند ، جایی که گورک به روشی غیرممکن از نظر جسمی تحت الشعاع قرار می گیرد. Meschers به Dodik و همکارانش کمک کردند تا انتشار حرارتی را شبیه سازی کنند و فاصله ژئودزیکی بین نقاط مختلف مدل را محاسبه کنند.
دودیک می گوید: “تصور کنید که یک مورچه در حال قدم زدن در این Gavrek است ، و می خواهید بدانید که شما چقدر طول می کشد ، مانند این که از آن عبور کنید.” “به همین ترتیب ، ابزار ما می تواند به ریاضیدانان کمک کند تا هندسه اساسی اشکال غیرممکن از نزدیک را تجزیه و تحلیل کنند ، مانند نحوه مطالعه واقعی.”
مانند یک جادوگر ، این ابزار می تواند توهمات نوری را از اشیاء غیر عملی ایجاد کند ، که باعث می شود هنرمندان گرافیک رایانه در ایجاد اشیاء غیرممکن ایجاد کنند. همچنین می تواند از ابزارهای “معکوس” برای تبدیل نقشه ها و تصاویر از اشیاء غیرممکن به طرح های متکبر استفاده کند.
جاستین سلیمان ، استادیار ارشد مهندسی برق و علوم کامپیوتر و رهبر گروه پردازش داده های هندسی CSAIL می گوید: “Meschers نشان می دهد که چگونه ابزارهای گرافیکی رایانه نباید به قوانین واقعیت فیزیکی محدود شود.” “شگفت آور است که هنرمندانی که از Meschers استفاده می کنند می توانند در مورد اشکال فکر کنند که هرگز در دنیای واقعی پیدا نخواهیم کرد.”
Meschers همچنین می تواند به هنرمندان گرافیک رایانه کمک کند تا ضمن حفظ یک توهم نوری ، خلاقیت های خود را سایه بزنند. این انعطاف پذیری به هنرمندان این امکان را می دهد تا نورپردازی هنر خود را تغییر دهند تا انواع بیشتری از صحنه ها (مانند طلوع آفتاب یا غروب آفتاب) را به تصویر بکشند – همانطور که Meschers با سهولت یک مدل سگ اسکیت بورد نشان داده است.
علیرغم انعطاف پذیری ، Meschers تنها آغاز Dodic و همکارانش است. این تیم در نظر دارد طراحی یک رابط را طراحی کند تا در هنگام ساختن صحنه های پیچیده تر از این ابزار استفاده کند. آنها همچنین با دانشمندان ادراک کار می کنند تا ببینند چگونه می توان از یک ابزار گرافیک رایانه به طور گسترده استفاده کرد.
Dodic و Solomon مقاله را با شاخه های CSAIL ISABELLA YU ’24 ، SM ’25 نوشتند. دانش آموز دکترا Cardik Chandra SM ’23 ؛ استادان MIT جاناتان راگان-کلی و جوشوا تنباوم ؛ و دستیار MIT وینسنت سیتزمن.
کار آنها تا حدودی توسط بورس تحصیلی ریاست جمهوری ، بورس تحصیلی Mathworks ، بنیاد هرتز ، بنیاد ملی علمی ، علوم اشمیت AI2050 ، MIT QUEMSES ، خدمات تحقیقاتی ، ابتکار عمل ایالات متحده ، Google ، MIT – ABM WATSON AI ، دفتر MIT -ABM ، Adobe ، از Adobe ، Adobe ، Adobe ، Systematlearn @cs. آزمایشگاه ، ABM -AITE -ATSON ATTAINT SYSTEMS ، آژانس دفاع و فناوری و فعالیت پروژه های تحقیقاتی اطلاعاتی ایالات متحده.




