مقالات

توضیح: گاز اشک آور چیست؟ | مقاله


در 1 می این را وزارت خارجه آمریکا اعلام کرد تحریم های جدیدی را علیه فدراسیون روسیه اعمال کرد. آنها در پاسخ به جنگ جاری علیه اوکراین و استفاده این کشور از سلاح های شیمیایی، از جمله کلروپیکرین، ماده شیمیایی جدول 3 کنوانسیون سلاح های شیمیایی که در جنگ جهانی اول به عنوان گاز اشک آور استفاده می شد، بودند. وزارت امور خارجه گفت که بر اساس قانون کنترل و لغو خصومت های شیمیایی و بیولوژیکی در سال 1991 “تصمیم” گرفته است که روسیه از کلروپیکرین علیه نیروهای اوکراینی برخلاف کنوانسیون سلاح های شیمیایی استفاده کرده است.

اما گاز اشک آور دقیقا چیست؟

این یک اصطلاح کلی برای تعدادی از عوامل گاز اشک آور است که توسط سازمان های مجری قانون در سراسر جهان برای کنترل شورش ها و در برخی کشورها برای شکستن اعتراضات عمومی استفاده می شود. نام عمل آن را توصیف می کند – باعث درد شدید در چشم ها و مجاری تنفسی می شود و باعث اشک ریزش می شود که منجر به از دست دادن ظرفیت کاری می شود. متداول ترین عامل مورد استفاده گاز CS، C است10ساعت5ClN2ترکیب سیانو کربن 2-کلروبنزالمالونونیتریل. این در واقع یک گاز نیست، بلکه یک پودر سفید است که معمولاً با یک حلال فرار مانند متیل ایزوبوتیل کتون استفاده می شود. هنگامی که کارتریج توسط یک شارژ آتش سوزی گرم می شود، آئروسل دود سفید را تشکیل می دهد.

چندین ترکیب دیگر در طول سال ها استفاده شده است. در دهه 1950، گاز CN (فناسیل کلرید)، که معمولاً پس از تولید کننده اولیه Mace نامیده می شد، در ایالات متحده مورد استفاده قرار گرفت و به عنوان یک اسپری دفاع شخصی فروخته شد. عامل دیگری به نام گاز CR (دی بنزوکسازپین) تولید شد اما اکنون به دلیل سابقه ایمنی ضعیفش منسوخ شده است. با این حال، هنوز در سراسر جهان ظاهر می شود. گزارش شده است که گاز سی آر توسط نیروهای امنیتی مصر در سال 2011 استفاده شده است. در سال 2013، ظروف یک عامل منسوخ دیگر، آدامزیت (دی فنیل آمین کلارزین) در ونزوئلا استفاده شد. آدامزیت در هنگام تجزیه کلرید سمی و بخارات آرسنیک از خود ساطع می کند.

آمریکا روسیه را به استفاده از عامل دیگری به نام کلروپیکرین در جنگ خود علیه اوکراین متهم می کند. در سال 1848 کشف شد. کلروپیکرین یک ترکیب C-nitro مصنوعی است، به عنوان مثالt به صورت مایع کمی روغنی، بی رنگ تا زرد ظاهر می شود. این یک محرک قوی است و می تواند باعث التهاب شدید فوری چشم، بینی و گلو و آسیب قابل توجهی به دستگاه تنفسی فوقانی و تحتانی شود. استنشاق مقدار زیادی نیز می تواند باعث تهوع و استفراغ شود.

کلروپیکرین برای استفاده به عنوان گاز اشک آور در جنگ جهانی اول تولید شد، اما در حال حاضر به طور خاص تحت کنوانسیون سلاح های شیمیایی ممنوع شده است و به عنوان فهرست شده است. عامل خفگی توسط سازمان منع تسلیحات شیمیایی این به طور گسترده در ایالات متحده به عنوان یک بخور دهنده خاک، به ویژه برای محصولات توت فرنگی استفاده می شود، و به عنوان یک حشره کش، نماتد کش و مواد شیمیایی کشاورزی ضد قارچ نقش دارد. برای استفاده در اتحادیه اروپا تایید نشده است.

با این حال، کارشناسان تسلیحات شیمیایی نسبت به استفاده روسیه از کلروپیکرین ابراز تردید کرده اند، زیرا این ماده شیمیایی به عنوان یک سلاح منسوخ شده است و اعتقاد بر این است که این کشور این مهمات را برای دهه ها ذخیره نکرده است. آنها خاطرنشان می کنند که سایر مهمات گاز اشک آور، مانند گاز CN و CS، ممکن است به اشتباه در میدان شناسایی شده باشند، زیرا کلروپیکرین از نظر علائم و بوی آن تقریباً مشابه CS است.

چه کسی این ایده را مطرح کرد و چگونه توسعه یافت؟

از جنگ جهانی اول شروع شد. در آگوست 1914، نیروهای فرانسوی نارنجک های گاز اشک آور ساخته شده از زایلیل بروماید یا اتیل برومواستات را به داخل سنگرهای آلمان شلیک کردند. اما کار با این رویکرد دشوار بود و هرگز چندان مؤثر نبود. البته جنگ جهانی اول در حال حاضر بیشتر به دلیل استفاده از گازهای مرگبارتر مانند کلر، برم، فسژن و گاز خردل شناخته شده است.

گاز CS اولین بار توسط شیمیدانان آمریکایی بن کورسون و راجر استاتون در کالج میدلبری در ورمونت در سال 1928 هنگام بررسی واکنش بین ترکیبات کربونیل و مالونونیتریل سنتز شد. این واکنش توسط یک باز ضعیف در یک تراکم آلدول اصلاح شده کاتالیز شد و روش تولید تا به حال به طور عمده یکسان باقی مانده است. کورسون و استاتون که نام او را از نام خانوادگی خود ابداع کردند، اشاره کرد که پودر سفید “در صورت خیس شدن بی ضرر بود، اما دست زدن به پودر خشک فاجعه آمیز است.” کشف آنها برای 35 سال دیگر ناچیز باقی ماند تا اینکه در طول جنگ ویتنام توسط ارتش ایالات متحده به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت.

در دهه‌های 1950 و 1960، CS مخفیانه در آزمایشگاه علوم و فناوری دفاعی بریتانیا در پورتون داون، ویلت‌شایر، روی حیوانات و داوطلبان ارتش بریتانیا آزمایش شد و مشخص شد که بسیار بی‌ضررتر از عامل اعصاب ونوموس عامل X است. در همان زمان در آنجا توسعه می یابد.

از اثرات کوتاه مدت و بلند مدت آن چه می دانیم؟

ترکیباتی مانند گاز CS گیرنده سیستم عصبی TRPA1 را هدف قرار می دهد که بخشی از مدار سیگنال دهی درد ما است. تحریک آن باعث احساس سوزش و ترشح اشک اضافی از غده اشکی و مخاط از بینی می شود. این اثرات در نهایت می تواند منجر به بی نظمی و حتی مشکل در تنفس شود.

اگرچه عموماً اعتقاد بر این است که غیر کشنده است، الف بررسی 2016 توسط پزشکان برای حقوق بشر دو مورد مرگ از 31 مطالعه را شناسایی کرد که شامل 5131 نفر بود که توسط این مواد شیمیایی کنترل جمعیت مجروح شدند. یکی از مرگ‌ها ناشی از مشکلات تنفسی و دیگری بر اثر برخورد خود جعبه بود. آنها همچنین 70 مورد ناتوانی دائمی از جمله نابینایی را گزارش کردند. چندین کشته در تظاهرات سال 2011 در مصر و بحرین گزارش شده است. همچنین شواهدی از ناآرامی‌های داخلی ترکیه در سال 2013 وجود دارد که نشان می‌دهد عوارض تنفسی برای زنان شدیدتر است.

استفاده از گاز اشک آور در ایران

گزارش وزارت بهداشت بریتانیا در سال 1999 بیان کرد که دلایلی برای نگرانی وجود دارد که گاز اشک آور برای افراد مبتلا به بیماری های تنفسی یا قلبی عروقی خطرناک باشد. هیچ نگرانی در رابطه با موضوعاتی مانند سرطان زایی وجود نداشته است، اگرچه کار کمی در مورد اثرات طولانی مدت قرار گرفتن در معرض گاز CS انجام شده است. آزمایش های حیوانی در دهه های 1950 و 1960 نشان داد که سمیت طولانی مدت آن کم است، اما نظرسنجی ارتش ایالات متحده در سال 2014 دریافتند که قرار گرفتن طولانی مدت در معرض گاز CS باعث آسیب ریه در سربازان آنها می شود.

چه کسی این کار را انجام می دهد و چگونه تنظیم می شود؟

وحشت حملات گازی در جنگ جهانی اول اشتهای بیشتر کشورها را برای سلاح های شیمیایی کاهش داد و بنابراین استفاده از آنها در جنگ طبق شرایط کنوانسیون سلاح های شیمیایی 1993 ممنوع است، اگرچه اثرات آن به وضوح با سایر سلاح های شیمیایی قابل مقایسه نیست. اما کنوانسیون سلاح‌های شیمیایی استفاده داخلی را پوشش نمی‌دهد و هیچ ممنوعیتی برای تولید یا ذخیره گاز اشک‌آور در بریتانیا وجود ندارد. با این حال، نمی توان آن را برای حفاظت شخصی وارد کرد یا در اختیار داشت.

در حالی که کپسول های گاز CS به ندرت در سرزمین اصلی بریتانیا استفاده می شود – به استثنای شورش های سال 1981 در منطقه Toxteth لیورپول – اسپری های CS دستی در سال 1996 معرفی شدند و اکنون به طور معمول توسط پلیس استفاده می شوند. آنها حاوی یک محلول 5٪ CS هستند که در متیل ایزوبوتیل کتون حل شده و توسط نیتروژن تحت فشار هدایت می شود.

چندین شرکت شیمیایی به دلیل عرضه گاز اشک آور به رژیم هایی با سوابق ضعیف حقوق بشر مورد انتقاد قرار گرفته اند. در سال 2011، شرکت Condor Non-Lethal Technologies مستقر در ریودوژانیرو گاز اشک آور مورد استفاده را عرضه کرد. در بحرینکه بر اساس گزارش ها منجر به مرگ دو کودک خردسال شده است. در تبلیغات پیرامون این رویداد، این شرکت مدعی شد که مقامات بحرینی دستورالعمل های خود را برای استفاده مناسب دنبال نکرده اند.

گاز اشک آور علیه تظاهرکنندگان دموکراسی خواه در مصر در سال 2011 استفاده شد ردیابی به Chemringیک سازنده اسلحه بریتانیایی که کانتینرها نیز در سال 2014 در هنگ کنگ ظاهر شدند. تبلیغات بد پیرامون این موضوع ممکن است تأثیر داشته باشد زیرا Chemring Group در ژوئن 2019 فروش شرکت تابعه خود در بریتانیا و خروج آن از تولید یا توزیع گاز CS را اعلام کرد. در همان ماه، به دنبال استفاده بیشتر از گاز CS علیه تظاهرکنندگان در هنگ کنگ، دولت بریتانیا فروش در این منطقه را به طور کامل ممنوع کرد.

گزارش اضافی توسط جولیا رابینسون.



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا