پوشش های چسبنده می توانند از ایجاد اسکار در اطراف ایمپلنت های پزشکی جلوگیری کنند اخبار MIT


هنگامی که دستگاههای پزشکی مانند ضربانساز در بدن کاشته میشوند، معمولاً پاسخ ایمنی را تحریک میکنند که منجر به ایجاد بافت اسکار در اطراف ایمپلنت میشود. این اسکار که به عنوان فیبروز شناخته می شود، می تواند در عملکرد دستگاه ها اختلال ایجاد کند و ممکن است نیاز به برداشتن آنها داشته باشد.
در پیشرفتی که می تواند از این نوع خرابی دستگاه جلوگیری کند، مهندسان MIT یک راه ساده و معمول برای از بین بردن فیبروز با پوشش دستگاه ها با چسب هیدروژل کشف کرده اند. این چسب دستگاه ها را به بافت متصل می کند و از حمله سیستم ایمنی به آن جلوگیری می کند.
رویای بسیاری از گروهها و شرکتهای تحقیقاتی کاشتن چیزی در بدن است که در دراز مدت بدن آن را نبیند و دستگاه بتواند عملکرد درمانی یا تشخیصی را ارائه دهد. ژوانه ژائو، پروفسور مهندسی مکانیک و مهندسی عمران و محیط زیست در این باره گفت: اکنون ما این نوع “شنل نامرئی” را داریم، و این بسیار کلی است: به دارو نیاز ندارد، به پلیمر خاصی نیاز ندارد.” MIT.
چسبی که محققان در این مطالعه استفاده کردند از پلیمرهایی به نام هیدروژل با پیوند متقاطع ساخته شده است و شبیه نوار جراحی است که قبلا برای کمک به مهر و موم کردن زخم های داخلی ساخته بودند. محققان دریافتند انواع دیگر چسب های هیدروژل نیز می توانند در برابر فیبروز محافظت کنند و آنها معتقدند این رویکرد نه تنها برای ضربان سازها بلکه برای حسگرها یا دستگاه هایی که دارو یا سلول های درمانی را ارائه می دهند نیز قابل استفاده است.
ژائو و هیونوو یوک SM ’16، دکترای ’21، دانشمند سابق MIT که اکنون مدیر ارشد فناوری در SanaHeal است، نویسندگان اصلی این مطالعه هستند. امروز ظاهر می شود که در طبیعت. جینجینگ وو، فوق دکترای MIT، نویسنده اصلی مقاله است.
پیشگیری از فیبروز
در سالهای اخیر، آزمایشگاه ژائو چسبهایی را برای کاربردهای پزشکی مختلف ساخته است، از جمله نوارهای دو طرفه و یک طرفه که میتوانند برای بهبود برشهای جراحی یا آسیبهای داخلی استفاده شوند. این چسب ها با جذب سریع آب از پارچه های مرطوب با استفاده از پلی اکریلیک اسید، ماده جاذب مورد استفاده در پوشک، عمل می کنند. هنگامی که آب پاک می شود، گروه های شیمیایی به نام استرهای NHS که در پلی اکریلیک اسید تعبیه شده اند، پیوندهای قوی با پروتئین ها روی سطح بافت ایجاد می کنند. این فرآیند حدود پنج ثانیه طول می کشد.
چند سال پیش، ژائو و یوک شروع به بررسی کردند که آیا این نوع چسب می تواند به نگه داشتن ایمپلنت های پزشکی و جلوگیری از فیبروز نیز کمک کند.
برای آزمایش این ایده، وو دستگاه های پلی اورتان را با چسب آنها پوشاند و آنها را روی دیواره شکم، روده بزرگ، معده، ریه یا قلب موش ها کاشت. چند هفته بعد، آنها دستگاه را برداشتند و متوجه شدند که هیچ بافت زخم قابل مشاهده ای وجود ندارد. آزمایشهای اضافی در مدلهای حیوانی دیگر نیز همین موضوع را نشان داد: هر جا که دستگاههای پوششداده شده با چسب کاشته شدند، تا سه ماه هیچ فیبروزی ظاهر نشد.
وو می گوید: «این کار واقعاً یک استراتژی بسیار کلی را مشخص می کند، نه فقط برای یک مدل حیوانی، یک اندام، یا یک کاربرد. در همه این مدلهای حیوانی، ما نتایج ثابت و قابل تکرار بدون کپسول فیبری قابل مشاهده داریم.»
محققان با استفاده از توالی RNA آرایه ای و تصویربرداری فلورسانس، پاسخ ایمنی حیوانات را مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند و دریافتند که هنگامی که دستگاه هایی با پوشش های چسبنده برای اولین بار کاشته شدند، سلول های ایمنی مانند نوتروفیل ها شروع به نفوذ به منطقه کردند. با این حال، حملات به سرعت قبل از ایجاد یک اسکار ناپدید شدند.
یوک میگوید: «برای دستگاههای چسبدار، یک واکنش التهابی حاد وجود دارد، زیرا یک ماده خارجی است. با این حال، این پاسخ التهابی خیلی سریع از بین می رود و از آن نقطه به بعد، شما آن تشکیل فیبری را ندارید.
یکی از کاربردهای این چسب می تواند پوششی برای ضربان سازهای اپی کاردیال باشد، دستگاه هایی که روی قلب قرار می گیرند تا به کنترل ضربان قلب کمک کنند. سیمهایی که با قلب تماس دارند اغلب فیبری میشوند، اما تیم MIT دریافتند که وقتی سیمهایی با چسب در موشها کاشته میشوند، حداقل سه ماه بدون ایجاد اسکار عمل میکنند.
“تشکیل بافت فیبری در سطح مشترک بین دستگاه های پزشکی کاشته شده و بافت هدف یک مشکل طولانی مدت است که به طور معمول باعث خرابی دستگاه می شود. دیوید مونی، استاد مهندسی زیستی در دانشگاه هاروارد که در این زمینه نقشی نداشت، گفت: «نشان دادن اینکه چسبندگی قوی بین دستگاه و بافت از تشکیل بافت فیبری جلوگیری می کند، مشاهده مهمی است که کاربردهای بالقوه زیادی در زمینه تجهیزات پزشکی دارد. در مطالعه
علائم مکانیکی
محققان همچنین یک چسب هیدروژل حاوی کیتوزان، یک پلی ساکارید طبیعی را آزمایش کردند و دریافتند که این چسب فیبروز را در مطالعات حیوانی نیز از بین می برد. با این حال، دو چسب بافتی موجود در بازار که آنها آزمایش کردند، این اثر ضد فیبروتیک را نشان ندادند، زیرا چسبهای موجود در بازار در نهایت از بافت جدا شدند و به سیستم ایمنی اجازه حمله دادند.
در آزمایش دیگری، محققان روی ایمپلنت ها را با چسب های هیدروژل پوشاندند، اما سپس آنها را در محلولی خیس کردند که خواص چسبندگی پلیمرها را از بین برد و در عین حال ساختار شیمیایی کلی آنها را ثابت نگه داشت. پس از کاشت آنها در بدن، جایی که با بخیه در جای خود نگه داشته شدند، اسکارهای فیبری ظاهر شدند. به گفته محققان، این نشان می دهد که چیزی در مورد تعامل مکانیکی بین چسب و بافت وجود دارد که از حمله سیستم ایمنی جلوگیری می کند.
ژائو، که اکنون قصد دارد در مورد چگونگی این مواد مکانیکی بیشتر تحقیق کند، میگوید: «تحقیقات قبلی در ایمونولوژی روی شیمی و بیوشیمی متمرکز شدهاند، اما مکانیک و فیزیک میتوانند نقشهای مشابهی داشته باشند، و ما باید به این نشانههای مکانیکی و فیزیکی در پاسخهای ایمنی توجه کنیم. سیگنال ها روی سیستم ایمنی تاثیر می گذارند.
Yuk، Zhao و دیگران شرکتی به نام SanaHeal را تأسیس کردند که اکنون در حال کار برای توسعه بیشتر چسب های بافت برای کاربردهای پزشکی است.
یوک میگوید: «بهعنوان یک تیم، ما علاقهمندیم که این موضوع را به جامعه گزارش کنیم و گمانهزنیها و تصورات را در مورد اینکه تا کجا میتواند پیش برود، برانگیزد. سناریوهای زیادی وجود دارد که در آن افراد می خواهند با مواد خارجی یا مصنوعی در بدن تعامل داشته باشند، مانند دستگاه های قابل کاشت، انبارهای دارو یا انبارهای سلولی.
این تحقیق توسط مؤسسه ملی بهداشت و بنیاد ملی علوم تأمین شده است.




