مقالات

پرسش و پاسخ: نحوه تغییر سینک کربن اقیانوس در شرایط مختلف یخبندان | اخبار MIT



پرسش و پاسخ: نحوه تغییر سینک کربن اقیانوس در شرایط مختلف یخبندان | اخبار MIT

در طول 800000 سال گذشته، تاریخ زمین با تغییرات چشمگیر در آب و هوا مشخص شده است، از دوره های گرم به دوره های سرد که صفحات یخی بزرگ بیشتر نیمکره شمالی را پوشانده و یخ های دریا به شدت گسترش یافته است. انتقال بین دو اقلیم توسط مدار زمین نسبت به خورشید تنظیم می شود، اما مقدار دی اکسید کربن (CO) تغییر می کند.2) یک گاز گلخانه ای است که بر دمای کره زمین نیز تأثیر می گذارد. با درک چگونگی CO2 بین جو و اقیانوس رد و بدل می شود، دانشمندان امیدوارند که این دانش را در سناریوهای آب و هوایی آینده به کار گیرند.

در جدید پیشرفت علمی کاغذ، محققان MIT و Université du Québec à Rimouski رویکردی را برای درک چگونگی فرآیندهایی که در اقیانوس جنوبی در اطراف قطب جنوب در طول عصر یخبندان رخ می دهد، مانند سرد شدن اقیانوس، گسترش یخ دریا، و تغییرات در گردش اقیانوس، به ذخیره جهانی کربن اقیانوس و CO اتمسفر کمک کرده اند.2 جذب با نگاهی به نحوه عملکرد این فرآیندهای آب و هوایی با همآنها به جای اینکه مستقل عمل کنند، سیستم های پیچیده و به هم پیوسته ای را که از آن تغذیه می کنند، جمع آوری می کنند.

در این پرسش و پاسخ ها، یکی از نویسندگان مقاله، جاناتان لادردیلمحققی در دپارتمان علوم زمین، جو و سیاره (EAPS) MIT و مرکز علوم و استراتژی توسعه پایدار MIT (CS3)، توضیح می دهد که اقیانوس چگونه و کجا کربن را ذخیره می کند و چرا پیوند فرآیندهای یخبندان نتیجه را تغییر می دهد.

س: اقیانوس چگونه به چرخه جهانی کربن کمک می کند؟

الف: این بازیکن کلیدی است. تلاش برای کشف چگونگی CO2 وارد اقیانوس می شود و هزاران سال در آنجا می ماند، سوالی است که دانشمندان بیش از 40 سال است که روی آن کار می کنند. ما معمولاً به سه ذخایر مهم کربن در اقیانوس فکر می کنیم. یکی حلالیت است. اگر نوشابه گرم نسبت به نوشابه سرد دارید، نوشابه CO بیشتری دارد2 در آن حل می شود زیرا خنک تر است. ما می توانیم محاسبه کنیم که چقدر CO بیشتر است2 آب سرد دریا می تواند در خود نگه دارد و از آنجایی که آب های سرد متراکم هستند و غرق می شوند، کربن در اعماق اقیانوس ذخیره می شود.

دوم زیست شناسی است. فیتوپلانکتون ها CO را جذب می کنند2 هنگامی که آنها فتوسنتز می کنند، نزدیک سطح هستند، و سپس می میرند یا توسط زئوپلانکتون خورده می شوند و در گلوله های مدفوع بسته بندی می شوند. این ذرات آلی در اعماق اقیانوس فرو می روند و دوباره به CO محلول تبدیل می شوند2 از باکتری ها

سوم عدم تعادل است. حلالیت تخمینی از مقدار CO به ما می دهد2 اگر در تعادل طولانی مدت با هوا باشد، می تواند در آب باشد، اما بسیاری از فرآیندهای دیگر وجود دارند که CO را تحت تأثیر قرار می دهند.2 سطوحی مانند زیست شناسی، گردش اقیانوس و تبادل کند گاز با جو. عدم تعادل تفاوت بین مقدار کربنی که توده آب می تواند نگه دارد و مقدار کربن آن است در واقع وجود دارد.

س: آیا این فرآیندها با جریانات و واژگونی هایی که در مقیاس جهانی رخ می دهد متفاوت است؟

الف: این فرآیندها ارتباط نزدیکی با جریان های اقیانوسی دارند. گردش واژگونی اقیانوس جنوبی یک بزرگراه بزرگ است که آب های غنی از کربن را به سطح می آورد، جایی که آنها با جو و فیتوپلانکتون در تعامل هستند. مدت زمانی که این آب روی سطح باقی می ماند تعیین کننده مقدار CO است2 آزاد شده و چه مقدار به عنوان یک عدم تعادل به داخل اقیانوس باز می گردد.

س: هنگامی که دانشمندان مکانیسم های مختلفی مانند خنک شدن آب دریا، انبساط یخ دریا و تغییر در گردش اقیانوس ها در دوره یخبندان را مورد مطالعه قرار دادند، آنها را جدا از یکدیگر در نظر گرفتند. چرا اینطور است

الف: مطالعه یک فرآیند در یک زمان مفید است زیرا به جداسازی علت و معلول کمک می کند. مقالات اولیه مبتنی بر مدل‌های جعبه‌ای بسیار ساده و ایده‌آلی بودند که واقعاً نمی‌توانستند رابطه نزدیک بین فرآیندهای فیزیکی و بیوژئوشیمیایی را که ما با مدل‌های پیچیده‌تر امروزی می‌توانیم، نشان دهیم. عکس این موضوع نیز صادق است: ما می‌توانیم آزمایش‌هایی را با استفاده از مدل‌های آب و هوایی پیچیده انجام دهیم، اما تشخیص اینکه کدام فرآیند مسئول یک نتیجه معین است بسیار سخت است، مگر اینکه شما فقط یک چیز را در یک زمان تغییر دهید.

س: وقتی به نتایج مدل خود به طور جداگانه نگاه می کنید، چه چیزی را می بینید؟

الف: هنگامی که یخ های دریای قطب جنوب را به خودی خود تغییر می دهیم، شاهد افزایش جزئی در CO اتمسفر هستیم2و همین اتفاق زمانی افتاد که ما فقط با گردش یخبندان کار کردیم. این ممکن است به این معنی باشد که یخ دریا و گردش خون برای ذخیره‌سازی کربن اقیانوس در عصر یخبندان مهم نبودند. هنگامی که یک آزمایش “کامل” را با هر سه مکانیسم انجام می دهیم – یخ گسترده دریا، گردش یخبندان، و دمای سردتر – CO2 اتمسفر را می بینیم.2 کاهش می یابد، یعنی کربن در اقیانوس افزایش می یابد. این با آنچه دانشمندان دیگر در مدل های مختلف دیده اند مطابقت دارد.

با این حال، نحوه ذخیره‌سازی کربن برای ما منطقی نبود، زیرا ما شاهد افزایش خالص کمی در کربن به دلیل حلالیت بودیم، که انتظار داشتیم بر آن غالب باشد، در حالی که بیشتر ذخیره‌سازی اضافه شده در استخر کربن غیرتعادلی رخ داد.

س: هنگام اتصال، این چگونه تغییر می کند؟

الف: هنگامی که یخ دریا و گردش خون را به هم مرتبط کردیم، CO قابل توجهی دیدیم2 جذب و ردپای کربن غیرتعادلی اقیانوس یخبندان “پر” ما. Cooldown هنوز هم مهم است، اما این تصویر کامل نیست. مثل این است که ما قبلاً می دانیم که چگونه به دلایل درست به پاسخ درست دست یابیم.

ما همچنین می‌توانیم توضیح دهیم که چرا تغییر عدم تعادل بسیار مهم است: این بستگی به مدت زمانی دارد که جرم آب در تماس با جو اقیانوس جنوبی باشد. یخ بیشتر دریا یا گردش یخبندان خود باعث کاهش قرار گرفتن در معرض آن می شود. با هم، قرار گرفتن در معرض اتمسفر تا حد زیادی کاهش می یابد، بنابراین یک پنجره کوچک برای CO وجود دارد2 مبادله بنابراین، مقدار بیشتری از کربن افزایش یافته در اعماق اقیانوس به داخل اقیانوس فرستاده می شود.

البته، اخطارهایی وجود دارد، اما یافته‌های ما به تعامل بین فرآیندهای فیزیکی، مانند یخ دریا و گردش خون، به عنوان یک محرک مهم ذخیره‌سازی کربن اقیانوس در عصر یخبندان اشاره دارد.

س: اخیراً صحبت های زیادی در مورد احتمال فروپاشی چرخش واژگونی نصف النهار اقیانوس اطلس (AMOC) مطرح شده است. اگر این اتفاق بیفتد، با نگاه کردن به این نتایج، چگونه ممکن است جذب کربن فعلی را تغییر دهد؟

الف: ما روی اقیانوس جنوبی تمرکز کردیم، اما در سناریوهای ما AMOC کند شد. اقیانوس مانند یک کیک لایه ای است که آب های اقیانوس اطلس شمالی بالاتر از آب های متراکم تر اقیانوس جنوبی است. کاهش ما در AMOC باعث شد که مرز بین آب های اقیانوس جنوبی و اقیانوس اطلس شمالی کم عمق شود. این مهم است زیرا اختلاط سریع در نزدیکی کف دریا راه دیگری، هرچند کندتر، برای فرار کربن از آب های جدا شده اقیانوس جنوبی به آب های تهویه شده تر اقیانوس اطلس شمالی و بازگشت به جو است. کاهش اختلاط در سطح مشترک آب و جرم با بلند کردن آن، این فرار را کند می کند. به همین دلیل است که یخ دریا به تنهایی منجر به خروج کربن نشده است – زیرا اختلاط در امتداد مرز عمیق، دو آب را به هم متصل نگه می‌دارد. بنابراین حتی اگر شما این کلاهک یخی دریایی را در اقیانوس جنوبی دارید که به صورت محلی کربن را به دام می اندازد، همچنان مسیر بازگشت به جو دارد.

دشوار است زیرا آب و هوا به روش های دیگر همزمان در حال تغییر است. از یک طرف، فروپاشی AMOC می تواند این مرز توده آب را مختل کند و آب های اقیانوس جنوبی را بیشتر منزوی کند. از سوی دیگر، گرم شدن و کوچک شدن ورقه یخی قطب جنوب می تواند زمان قرار گرفتن در معرض را افزایش دهد و در عوض منجر به از دست دادن کربن به اقیانوس شود.

لادردیل این مقاله را با همکاری EAPS Orofessor Raffaele Ferrari و Sandy Grégorio و Louis-Philippe Nadeau از دانشگاه کبک در کانادا نوشته است. این تحقیق تا حدی توسط شورای تحقیقات علوم طبیعی و مهندسی کانادا پشتیبانی شد. صندوق کانادایی برای اولین دستاورد علمی؛ Schmidt Sciences LLC و پروژه MIT Climate Challenge Bringing Computation to the Climate Challenge (BC3). همکاری سیمونز برای مدل‌سازی بیوژئوشیمیایی محاسباتی اکوسیستم‌های دریایی (CBIOMES). و بنیاد ملی علوم ایالات متحده.


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا