مقالات

مطالعه: گردش ضعیف اقیانوس ممکن است باعث افزایش CO2 در اتمسفر شود | اخبار MIT



با پیشرفت تغییرات اقلیمی، پیش بینی می شود که گردش واژگونی اقیانوس به میزان قابل توجهی ضعیف شود. با چنین تاخیری، دانشمندان بر این باورند که اقیانوس دی اکسید کربن کمتری از اتمسفر خواهد کشید. با این حال، گردش آهسته‌تر نیز باید کربن کمتری را از اعماق اقیانوس جذب کند که در غیر این صورت به جو باز می‌گردد. به طور کلی، اقیانوس باید نقش خود را در کاهش انتشار کربن از جو حفظ کند، البته با سرعت کمتر.

با این حال، یک مطالعه جدید توسط یک محقق MIT نشان می دهد که دانشمندان ممکن است نیاز به تجدید نظر در رابطه بین گردش اقیانوس و ظرفیت طولانی مدت آن برای ذخیره کربن داشته باشند. همانطور که اقیانوس ضعیف تر می شود، در عوض ممکن است کربن بیشتری را از اعماق اقیانوس به جو آزاد کند.

دلیل آن مربوط به یک حلقه بازخوردی است که قبلاً مشخص نشده بود بین آهن موجود در اقیانوس، کربن بالابرنده و مواد مغذی، میکروارگانیسم‌های سطحی و دسته‌ای از مولکول‌های ناشناخته که در مجموع به عنوان «لیگاند» شناخته می‌شوند. وقتی اقیانوس آهسته‌تر گردش می‌کند، همه این بازیکنان در یک چرخه خود تداومی با هم تعامل دارند که در نهایت میزان کربن آزاد شده اقیانوس به جو را افزایش می‌دهد.

Jonathan Lauderdale، یکی از همکاران پژوهشی در بخش زمین، اتمسفر و علوم سیاره ای MIT، می گوید: «با جداسازی تأثیر این بازخورد، ما یک رابطه اساسی متفاوت بین گردش اقیانوس و سطوح کربن اتمسفر با پیامدهایی برای آب و هوا می بینیم. . آنچه ما فکر می کردیم در اقیانوس اتفاق می افتد کاملاً وارونه شده است.

لادردیل می‌گوید یافته‌ها نشان می‌دهد که «ما نمی‌توانیم برای ذخیره کربن در اعماق اقیانوس در واکنش به تغییرات گردش خون آینده به اقیانوس تکیه کنیم. ما باید در حال حاضر در کاهش انتشار گازهای گلخانه ای فعال باشیم، به جای اینکه به این فرآیندهای طبیعی برای خرید زمان برای کاهش تغییرات آب و هوایی متکی باشیم.

مطالعه او امروز ظاهر می شود در دفتر خاطرات ارتباطات طبیعت.

جریان جعبه

در سال 2020، لادردیل رهبری یک مطالعه که به بررسی مواد مغذی اقیانوس ها، موجودات دریایی و آهن و چگونگی تأثیر متقابل آنها بر رشد فیتوپلانکتون ها در سراسر جهان می پردازد. فیتوپلانکتون‌ها موجودات میکروسکوپی گیاه‌مانندی هستند که در سطح اقیانوس زندگی می‌کنند و از کربن و مواد مغذی که از اعماق اقیانوس سرچشمه می‌گیرند و آهنی که توسط گرد و غبار صحرا حمل می‌شود، مصرف می‌کنند.

هرچه فیتوپلانکتون ها بیشتر رشد کنند، دی اکسید کربن بیشتری را می توانند از طریق فتوسنتز از جو جذب کنند و این نقش بزرگی در توانایی اقیانوس ها برای جذب کربن دارد.

برای مطالعه سال 2020، تیم یک مدل “جعبه” ساده ایجاد کرد که شرایط را در بخش‌های مختلف اقیانوس به‌عنوان جعبه‌های معمولی نشان می‌دهد که هر کدام دارای تعادل متفاوتی از مواد مغذی، آهن و لیگاندها هستند – مولکول‌های آلی که تصور می‌شود محصولات جانبی فیتوپلانکتون هستند. این تیم یک جریان کلی بین جعبه‌ها را مدل‌سازی کرد تا گردش اقیانوسی بزرگ‌تر را نشان دهد – روشی که آب دریا پس از آن به سطح در نقاط مختلف جهان بالا می‌رود.

این مدل سازی نشان داد که حتی اگر دانشمندان بخواهند اقیانوس ها را با آهن اضافی “بذر” کنند، آن آهن تاثیر زیادی بر رشد فیتوپلانکتون های جهانی نخواهد داشت. دلیل آن به دلیل محدودیت های تعیین شده توسط لیگاندها است. به نظر می رسد که اگر به حال خود رها شود، آهن در اقیانوس نامحلول است و بنابراین در دسترس فیتوپلانکتون ها نیست. آهن تنها زمانی در سطوح “مفید” محلول می شود که به لیگاندهایی متصل شود که آهن را به شکلی نگه می دارند که پلانکتون بتواند مصرف کند. لادردیل دریافت که افزودن آهن به یک منطقه اقیانوسی برای مصرف مواد مغذی اضافی، سایر مناطق را از مواد مغذی محروم می کند که فیتوپلانکتون در آنجا برای رشد به آن نیاز دارد. این باعث کاهش تولید لیگاندها و بازگشت آهن به منطقه اصلی اقیانوس می شود و مقدار کربن اضافی را که توسط جو جذب می شود محدود می کند.

تعویض غیرمنتظره

پس از اینکه این تیم مطالعه خود را منتشر کرد، لادردیل روی مدل جعبه به شکلی کار کرد که می‌توانست آن را در دسترس عموم قرار دهد، از جمله تبادل کربن اقیانوس و جو و گسترش جعبه‌ها برای نمایش محیط‌های متنوع‌تر، مانند شرایط اقیانوس آرام، اقیانوس اطلس شمالی، و اقیانوس جنوبی در این فرآیند، او سایر فعل و انفعالات را در مدل آزمایش کرد، از جمله تأثیر گردش اقیانوس های مختلف.

او این مدل را با قدرت گردش متفاوتی اجرا کرد و انتظار داشت که دی اکسید کربن جوی کمتری با واژگونی ضعیف‌تر اقیانوس ببیند، پیوندی که مطالعات قبلی از دهه 1980 پشتیبانی کرده‌اند. اما چیزی که او در عوض یافت یک روند واضح و مخالف بود: هرچه گردش اقیانوس ضعیف‌تر باشد، CO بیشتر می‌شود2 در جو ساخته شده است.

لادردیل به یاد می آورد: «من فکر می کردم نوعی اشتباه وجود دارد. “چرا سطح کربن اتمسفر در جهت اشتباه در حال حرکت است؟”

زمانی که مدل را بررسی کرد، متوجه شد که پارامتری که لیگاندهای اقیانوسی را توصیف می کند، به عنوان یک متغیر “روشن” باقی مانده است. به عبارت دیگر، مدل غلظت لیگاند را به صورت تغییر از یک منطقه اقیانوسی به منطقه دیگر محاسبه کرد.

به طور کلی، لادردیل این پارامتر را حذف کرد، که غلظت لیگاند را در هر محیط اقیانوسی مدل‌سازی شده ثابت می‌کند، فرضی که معمولاً بسیاری از مدل‌های اقیانوسی انجام می‌دهند. این یک تغییر روند را معکوس کرد و به رابطه فرضی برگشت: گردش ضعیف تر منجر به کاهش دی اکسید کربن اتمسفر شد. اما کدام گرایش به حقیقت نزدیکتر بود؟

لادردیل به داده های پراکنده موجود در لیگاندهای اقیانوسی نگاه کرد تا ببیند آیا غلظت آنها در اقیانوس واقعی ثابت یا متغیر است. او تاییدی را در GEOTRACES، یک مطالعه بین‌المللی که اندازه‌گیری عناصر کمیاب و ایزوتوپ‌ها را در اقیانوس‌های جهان هماهنگ می‌کند، یافت که دانشمندان می‌توانند از آن برای مقایسه غلظت‌ها از منطقه‌ای به منطقه دیگر استفاده کنند. در واقع، غلظت مولکول ها متفاوت است. اگر غلظت لیگاند از یک منطقه به منطقه دیگر تغییر کند، نتیجه جدید شگفت‌انگیز او احتمالاً نماینده اقیانوس واقعی است: گردش ضعیف‌تر منجر به دی اکسید کربن بیشتر در جو می‌شود.

لادردیل می گوید: «این یک ترفند عجیب است که همه چیز را تغییر داد. “تغییر لیگاند این رابطه کاملاً متفاوت بین گردش اقیانوس و CO اتمسفر را نشان داد.2 که فکر می‌کردیم به خوبی درک می‌کنیم.

چرخه کند

برای اینکه ببیند چه چیزی ممکن است روند معکوس را توضیح دهد، لادردیل فعالیت بیولوژیکی و غلظت کربن، مواد مغذی، آهن و لیگاندها را از مدل اقیانوسی تحت قدرت گردش متفاوت تجزیه و تحلیل کرد و سناریوهایی را که لیگاندها در جعبه‌های مختلف متغیر یا ثابت بودند، مقایسه کرد.

این بازخورد جدیدی را نشان داد: هرچه گردش اقیانوس ضعیف‌تر باشد، کربن و مواد مغذی کمتری اقیانوس از اعماق بالا می‌کشد. سپس هر فیتوپلانکتون روی سطح منابع کمتری برای رشد و تولید محصولات جانبی کمتری (از جمله لیگاندها) خواهد داشت. با وجود لیگاندهای کمتر، آهن سطح کمتری قابل استفاده خواهد بود و جمعیت فیتوپلانکتون را بیشتر کاهش می دهد. سپس فیتوپلانکتون کمتری برای جذب دی اکسید کربن از جو و مصرف دی اکسید کربن از اعماق اقیانوس در دسترس خواهد بود.

لادردیل خاطرنشان می‌کند: «کار من نشان می‌دهد که ما باید با دقت بیشتری به چگونگی تأثیر زیست‌شناسی اقیانوس‌ها بر آب و هوا نگاه کنیم. برخی از مدل‌های آب و هوایی کاهش 30 درصدی در گردش اقیانوس‌ها را به دلیل ذوب شدن صفحات یخ، به ویژه در اطراف قطب جنوب، پیش‌بینی می‌کنند. این تأخیر عظیم در معکوس شدن گردش خون در واقع می تواند یک مشکل بزرگ باشد: علاوه بر انبوهی از مشکلات آب و هوایی دیگر، اقیانوس نه تنها دی اکسید کربن کمتری را جذب می کند.2 از جو، اما این می تواند با انتشار خالص کربن در اعماق اقیانوس تقویت شود، که منجر به افزایش غیرمنتظره CO2 اتمسفر می شود.2 و افزایش غیرمنتظره آب و هوا.



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا