محققان MIT برای مطالعه نحوه عملکرد واقعی تراشه ها، سیستم عامل خود را ایجاد کردند | اخبار MIT


یک هسته یا برنامه هسته جدید در یک سیستم عامل به محققان دید واضح تری از آنچه در داخل پردازنده می گذرد می دهد. این هسته که فراکتال نام دارد و در MIT توسعه یافته است، قبلاً رفتار ناشناخته ای را در M1 اپل نشان داده است.
وقتی محققان امنیتی میخواهند بفهمند که یک پردازنده مدرن واقعاً با جزئیاتی که تعیین میکند حملاتی مانند Spectre و Meltdown ممکن است چه میکند، معمولا آزمایشهای خود را روی سیستمعاملی انجام میدهند که هرگز برای این کار طراحی نشده است. آنها macOS یا Linux را باز میکنند، هسته را با دست وصله میکنند و امیدوارند که تغییرات باقی بماند. این رویکرد ناپایدار است، بازتولید آن دشوار است، و در پلتفرمهای اپل، برای بازگشت برنامهریزی شده است.
تیمی در آزمایشگاه علوم کامپیوتر و هوش مصنوعی MIT (CSAIL) تصمیم گرفتند چیزی متفاوت بسازند. فراکتال، یک هسته سیستم عامل که از پایه نوشته شده است، خود سخت افزار را به عنوان یک موضوع مطالعه در نظر می گیرد. اولین کاربرد عمده آن، نگاهی عمیق به پیشبینیکنندههای شاخه – روشی که پردازنده برای حدس زدن کد بعدی اجرا میکند، قبل از اینکه مطمئن شود، بنابراین نیازی به تلف کردن زمان برای انتظار نیست – در پردازنده M1 اپل یافتههایی را نشان داده است که کارهای قبلی از قلم افتاده است، از جمله اولین شواهدی مبنی بر اینکه یک دسته از حملههای گمانهزنی به عنوان «Applehantom» تحت تأثیر قرار میگیرند.
جوزف راویچندران، دانشجوی دکترای مهندسی برق و علوم کامپیوتر MIT (EECS) که این پروژه را رهبری میکرد، میگوید: «ما از سختافزار به گونهای استفاده میکنیم که برای آن طراحی نشده است». “حتی واضح نیست که این کار ممکنی است که می توانید با سخت افزار انجام دهید. اما ما راهی برای بیرون کشیدن همه این موارد اولیه مختلف پیدا کردیم. این مانند یک میکروسکوپ است. اگر ذره بین دستی دارید، می توانید کمی را ببینید. اما اگر یک میکروسکوپ الکترونی داشتید، اکنون ما واقعاً داریم صحبت می کنیم. این یک میکروسکوپ عامل الکترونی است.”
یک اتاق تمیز برای تحقیقات تراشه
مشکل اصلی که فراکتال حل می کند مشکلی است که محققان سال ها روی آن کار کرده اند. پردازندههای مدرن در بسیاری از ساختارهای داخلی وضعیت را حفظ میکنند: پیشبینیکنندههای شاخه، حافظه پنهان، بافرهای ترجمه و موارد دیگر. برای مطالعه نحوه رفتار این ساختارها در سراسر مرز بین کد کاربر و کد هسته، دو حوزه که تراشه باید جدا نگه داشته شود، محققان باید آزمایشهای تقریباً یکسانی را در هر طرف آن مرز انجام دهند. در یک سیستم عامل عمومی، این کار بسیار دشوار است. خود سیستم سطوح امتیازات، فضاهای آدرس و زمانبندی را مدیریت میکند و فعالیت خود را به هر اندازهگیری تزریق میکند.
فراکتال الگو را معکوس می کند. مستقیماً روی فلز خالی بارگذاری میشود، بدون اینکه نرمافزار دیگری در حال اجرا باشد، و موارد اولیه را در معرض نمایش قرار میدهد که به آزمایش اجازه میدهد تا سطوح امتیازات را در زمان اجرا تغییر دهد در حالی که همان دستورالعملها را در فضای آدرس یکسان اجرا میکند. این تیم تکنیک زیربنایی را همزمانی چند امتیازی می نامد و بر ساختار جدیدی که آنها معرفی کرده اند متکی است: رشته هسته خارجی، که در حافظه پردازش کاربر قرار دارد اما با امتیازات هسته اجرا می شود.
نتیجه یک راه اندازی آزمایشی بدون نویز پس زمینه است. وقتی اندازهگیریهایی که تحت macOS یا Linux انجام میشوند توسط وقفهها، فعالیت زمانبندی و مدیریت فضای آدرس ابری میشوند، فراکتال خطوط پایه صاف و سیگنالهای تمیز تولید میکند.
آنچه فراکتال در M1 یافت
M1 اپل یک مشخصات ARM به نام CSV2 را پیادهسازی میکند که قرار است از مدیریت حدس و گمان در سطح دیگر کدهای در حال اجرا در یک سطح امتیاز جلوگیری کند. با استفاده از فراکتال، تیم MIT تأیید کرد که حفاظت برای مرحله اجرای پیشبینیکننده شاخه غیرمستقیم کار میکند: یک برنامه حالت کاربر نمیتواند باعث شود که هسته از طریق پیشبینیکننده شاخه غیرمستقیم، یک هدف را که بهطور فرضی انتخاب شده است، اجرا کند.
اما تیم همچنین چیزی را کشف کرد که طراحان تراشه ممکن است پیش بینی نکرده باشند. CPU هنوز هدف را در حافظه پنهان دستورالعمل قبل از روشن شدن محافظت میآورد. این واکشی میتواند از طریق یک کانال جانبی نظارت شود، به این معنی که کد کاربر همچنان میتواند بر آنچه که هسته در حافظه پنهان خود در سراسر مرز امتیاز واکشی میکند تأثیر بگذارد. الگوی یکسانی بین فرآیندهایی که شناسههای فضای آدرس متفاوتی را اختصاص داده بودند، رخ داد.
این تیم همچنین اولین شواهدی را ارائه کرد که نشان میدهد Apple Silicon حدس و گمانهای فانتومی را نشان میدهد، دستهای از پیشبینیهای نادرست که قبلاً فقط در پردازندههای AMD و اینتل نشان داده شده بود. در Phantom، دستورالعملهای معمولی، از جمله no-op، میتوانند توسط CPU بهعنوان شاخهها به اشتباه تعبیر شوند و رفتارهای گمانهزنیای را ایجاد کنند که برنامه هرگز قصد نداشت. در M1، فراکتال نشان داد که استخراج فانتوم در هر دو سطح امتیاز و فضاهای آدرس موفقیت آمیز بود، اگرچه مرحله اجرا مسدود باقی ماند.
یک آزمایش فراکتالی جداگانه، یافتههای کار قبلی روی پیشبینیکننده شرطی شاخه M1 را باطل کرد، که گزارش میداد یادگیری متقاطع بر روی هستههای عملکرد اپل کار میکند اما هستههای کارآمدی کار نمیکند. تیم فراکتال نشان داد که پیشبینیکننده شاخه شرطی به هیچ وجه برای هر یک از انواع هستهای هیچ گونه امتیازی ندارد و نتیجه قبلی احتمالاً مصنوع است که macOS بهطور بیصدا رشتههایی را بین هستهها در طول تماسهای سیستمی منتقل میکند.
راویچاندران می گوید: «برای ما، این یک متغیر مستقل واقعی است. “شما سطح امتیاز را تغییر می دهید، هیچ چیز دیگری تغییر نمی کند. تنها چیزی که می تواند توضیح دهد که آیا یک حمله موفق می شود یا خیر، سطح امتیاز است.”
ابزار، یکبار مصرف نیست
فراکتال از x86_64، ARM64 و RISC-V پشتیبانی می کند و از بیش از 31000 خط کد تشکیل شده است. این تیم آن را بهعنوان یک زیرساخت و نه یک آزمایش واحد، با فراخوانهای سیستم POSIX آشنا، کتابخانه C، و پورتهای ابزارهای استاندارد مانند vim، GCC و پوسته dash طراحی کرد تا محققان بتوانند کدهای آزمایشی موجود را با حداقل اصطکاک جابهجا کنند.
تیم MIT یافته های خود را در مورد M1 به تیم امنیتی محصول اپل فاش کرد. مهندسان اپل در یک چرخش غیرمعمول، فراکتال را نیز بررسی کردند.
جاه طلبی بلندمدت از هر نتیجه فردی بیشتر است. Ravichandran می خواهد فراکتال به تحقیقات ریزمعماری تبدیل شود که ابزارهایی مانند QEMU و FFmpeg در زمینه های خود چیست: زیرساخت مشترکی که کل جامعه بر روی آن ساخته شده است.
راویچاندران می گوید: “امید من این است که نتایج ما به عنوان یک جامعه به طور قابل توجهی قابل اعتمادتر و به طور قابل توجهی دقیق تر شود.” “با آن نویز کاهش یافته، آن وضوح، و این تضمین می کند که شما بر روی هسته مناسب و در سیستم مناسب کار می کنید.”
استادیار Mengyuan Li از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی که در این مقاله دخالتی نداشت، گفت: «فرکتال کمک قدرتمندی به معماری است زیرا یک گردش کار مهندسی معکوس ریزمعماری اغلب موقتی را به یک زیرساخت تحقیقاتی قابل استفاده مجدد تبدیل میکند.» با کاهش نویز نرمافزار و دادن کنترل دقیقتر به محققان بر روی مرزهای امتیاز، تفسیر آزمایشهای سختافزاری دشوار را بسیار آسانتر میکند.»
راویچاندران با منجیا یان، دانشیار MIT EECS و محقق اصلی CSAIL روی این مقاله کار کرد. کار آنها تا حدی توسط بنیاد ملی علوم، دفتر تحقیقات علمی نیروی هوایی ایالات متحده، و ACE، که بخشی از برنامه ای است که توسط آژانس پروژه های تحقیقاتی پیشرفته دفاعی ایالات متحده حمایت می شود، حمایت شد. آنها کار خود را در سمپوزیوم IEEE در مورد امنیت و حریم خصوصی در سانفرانسیسکو، کالیفرنیا ارائه کردند.



