محققان MIT با الهام از تتریس، آشکارساز تشعشع بهتری را توسعه دادند | اخبار MIT


انتشار ایزوتوپهای رادیواکتیو از نیروگاه هستهای فوکوشیما دایچی ژاپن در سال 2011 و تهدید مداوم انتشار احتمالی تشعشعات از مجتمع هستهای Zaporozhye در منطقه نظامی اوکراین، نیاز به راههای موثر و قابل اعتماد برای شناسایی و پایش مواد رادیواکتیو را برجسته کرده است. ایزوتوپ ها عملیات روزانه راکتورهای هستهای، استخراج و پردازش اورانیوم به میلههای سوخت و دفع سوخت هستهای مصرفشده نیز نیازمند نظارت بر انتشار رادیوایزوتوپها است.
اکنون محققان MIT و آزمایشگاه ملی لارنس برکلی (LBNL) یک چارچوب محاسباتی برای طراحی نسخه های بسیار ساده و کارآمد از تنظیمات حسگر ارائه کرده اند که می تواند جهت منبع تابش توزیع شده را تعیین کند. آنها همچنین نشان دادند که با حرکت دادن این حسگر به اطراف برای دریافت خوانش های متعدد، می توانند مکان فیزیکی منبع را تعیین کنند. الهام بخش نوآوری هوشمندانه آنها از یک منبع شگفت انگیز بود: بازی رایانه ای محبوب Tetris.
یافتههای این تیم، که احتمالاً میتواند به آشکارسازهای انواع دیگر تشعشعات تعمیم داده شود، هستند در مقاله منتشر شده در ارتباطات طبیعتتوسط اساتید MIT Minda Li، Lin-Wen Hu، Benoit Zabravy و Gordon Kohse. دانشجویان فارغ التحصیل ریوتارو اوکابه و شانگجی ژو. محقق Jason Vavrek SM ’16, PhD ’19 در LBNL; و تعدادی دیگر در MIT و لارنس برکلی.
تشعشع معمولاً با استفاده از مواد نیمه هادی مانند تلورید کادمیوم-روی شناسایی می شود که در اثر تابش پرانرژی بالا مانند پرتوهای گاما پاسخ الکتریکی ایجاد می کند. اما از آنجایی که تابش به آسانی به ماده نفوذ می کند، تعیین جهتی که سیگنال از آن می آید با شمارش ساده دشوار است. برای مثال، شمارندههای گایگر به سادگی صدای کلیک را هنگام دریافت تشعشع بدون تفکیک انرژی یا نوع ایجاد میکنند، بنابراین یافتن منبع نیاز به حرکت در اطراف برای یافتن حداکثر صدا دارد، شبیه به نحوه عملکرد فلزیابهای دستی. این فرآیند مستلزم این است که کاربر به منبع تشعشع نزدیک شود، که می تواند خطر را افزایش دهد.
برای ارائه اطلاعات جهت از یک دستگاه ثابت بدون نزدیک شدن بیش از حد، محققان از آرایهای از آرایههای آشکارساز به همراه آرایه دیگری به نام ماسک استفاده میکنند که الگویی را روی آرایه چاپ میکند که بسته به جهت منبع متفاوت است. یک الگوریتم زمان ها و شدت سیگنال های دریافتی توسط هر آشکارساز یا پیکسل جداگانه را تفسیر می کند. این اغلب منجر به طراحی های پیچیده آشکارساز می شود.
آرایه های آشکارساز معمولی برای سنجش جهت منابع تابش بزرگ و گران هستند و حداقل 100 پیکسل در یک آرایه 10 در 10 را شامل می شوند. با این حال، گروه دریافتند که تنها با استفاده از چهار پیکسل چیده شده به شکل تترومینو روی قطعات بازی “تتریس، می تواند به دقت سیستم های بزرگ و گران قیمت نزدیک شود. نکته کلیدی، بازسازی کامپیوتری صحیح زوایای رسیدن پرتوها است، بر اساس زمانی که هر حسگر برای تشخیص سیگنال و شدت نسبی تشخیص داده می شود، همانطور که از طریق مطالعه هدایت شده توسط هوش مصنوعی سیستم های شبیه سازی شده بازسازی شده است.
از میان پیکربندیهای مختلف چهار پیکسلی که محققان امتحان کردند – مربع یا S، J- یا T شکل – آنها از طریق آزمایشهای مکرر دریافتند که دقیقترین نتایج توسط آرایه S شکل ارائه شده است. این آرایه قرائت های جهتی را ارائه داد که تا حدود 1 درجه دقیق بودند، اما هر سه شکل نامنظم بهتر از مربع عمل کردند. لی می گوید، این رویکرد “به معنای واقعی کلمه از تتریس الهام گرفته شده است.”
کلید کارکرد سیستم، قرار دادن یک ماده عایق مانند ورق سرب بین پیکسل ها برای افزایش کنتراست بین خوانش های تشعشعی است که از جهات مختلف به آشکارساز می رسد. لید بین پیکسلها در این آرایههای سادهشده همان عملکردی را انجام میدهد که ماسکهای سایه پیچیدهتر مورد استفاده در سیستمهای آرایه بزرگتر استفاده میشوند. اوکابه که نویسنده اصلی این اثر است، توضیح می دهد که تیم دریافت که ترتیبات متقارن کمتر اطلاعات مفیدتری نسبت به یک آرایه کوچک ارائه می دهد.
او میگوید: «شایستگی استفاده از آشکارساز کوچک از نظر هزینههای مهندسی است. نه تنها تک تک عناصر آشکارساز گران هستند، که معمولاً از تلورید روی کادمیوم یا CZT ساخته میشوند، بلکه همه اتصالات متقابل حامل اطلاعات از آن پیکسلها نیز بسیار پیچیدهتر میشوند. لی می افزاید: «هرچه آشکارساز کوچکتر و ساده تر باشد، از نظر کاربرد بهتر است.
اگرچه نسخههای دیگری از آرایههای تشخیص تشعشع سادهشده وجود دارد، اما بسیاری از آنها تنها در صورتی مؤثر هستند که تابش از یک منبع واحد و موضعی گرفته شود. آنها می توانند توسط منابع متعدد یا منابعی که در فضا پراکنده شده اند اشتباه گرفته شوند، در حالی که نسخه مبتنی بر “تتریس” می تواند به خوبی از عهده این موقعیت ها برآید.
در یک آزمایش میدانی کور در آزمایشگاه برکلی با منبع تشعشع سزیم واقعی به رهبری واورک، جایی که محققان MIT از محل منبع حقیقت زمینی اطلاع نداشتند، یک دستگاه آزمایشی با دقت بالایی در یافتن جهت و فاصله تا منبع انجام شد. .
فورگت، استاد مهندسی هستهای در MIT و رئیس دپارتمان علوم و مهندسی هستهای، میگوید: «نقشهبرداری تشعشع برای صنعت هستهای بسیار مهم است، زیرا میتواند به شناسایی سریع منابع تشعشع و حفظ امنیت همه کمک کند.»
Vavrek، یکی دیگر از نویسندگان، می گوید که در حالی که تحقیقات آنها بر منابع پرتو گاما متمرکز شده است، او معتقد است که ابزارهای محاسباتی آنها برای استخراج اطلاعات جهت از تعداد محدود پیکسل ها “بسیار بسیار بهتر – عمومی” هستند. هو، دانشمند ارشد آزمایشگاه راکتور هستهای MIT، اضافه کرد: این به طول موجهای خاصی محدود نمیشود، بلکه میتواند برای نوترونها یا حتی اشکال دیگر نور، نور فرابنفش نیز استفاده شود.
نیک مان، دانشمند شاخه سیستم های دفاعی در آزمایشگاه ملی آیداهو، گفت: “این کار برای جامعه واکنش ایالات متحده و تهدید روزافزون یک حادثه یا حادثه رادیولوژیکی بسیار مهم است.”
اعضای اضافی تیم تحقیقاتی عبارتند از رایان پاولوفسکی، ویکتور نگات، برایان کویتر و جاشوا کیتس از آزمایشگاه ملی لارنس برکلی و جیانکای یو، تونگ تونگ لیو، استفانی جگلکا از MIT. این کار توسط وزارت انرژی ایالات متحده حمایت شد.




