یک محافظ سلول با یک قاتل همکاری می کند | اخبار MIT


از رشد اولیه تا پیری، مرگ سلولی بخشی از زندگی است. بدون وجود یک نوع حیاتی مرگ سلولی به نام آپوپتوز، حیوانات در نهایت سلولهای بسیار زیادی دارند که میتواند باعث سرطان یا بیماری خودایمنی شود. اما کنترل دقیق ضروری است، زیرا زمانی که آپوپتوز سلول های اشتباه را از بین می برد، اثرات آن می تواند به همان اندازه وخیم باشد و به ایجاد بسیاری از انواع بیماری های عصبی کمک کند.
با مطالعه کرم های گرد میکروسکوپی Caenorhabditis elegans – که ماه گذشته چهارمین جایزه نوبل خود را دریافت کرد – دانشمندان موسسه تحقیقات مغز مک گاورن MIT شروع به کشف یک معمای طولانی مدت در مورد عوامل کنترل کننده آپوپتوز کرده اند: اینکه چگونه پروتئینی که قادر به جلوگیری از مرگ برنامه ریزی شده سلولی است می تواند باعث تحریک آن شود. مطالعه آنها به رهبری رابرت هورویتز، استاد زیست شناسی در دیوید اچ. Koch در MIT، و در 9 اکتبر در مجله گزارش داد پیشرفت علمیروند مرگ سلولی در سلامت و بیماری را روشن می کند.
این یافتهها توسط نولان تاکر، دانشجوی فارغالتحصیل و پیتر ردین، دانشجوی فارغالتحصیل سابق، همکار کنونی دانشگاه MIT، نشان داد که فعل و انفعالات پروتئینی مدتها تصور میشد که آپوپتوز را مسدود میکند. سی الگانس در عوض احتمالاً اثر معکوس دارد. هورویتز در سال 2002 جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را به اشتراک گذاشت. برای شناسایی و مشخص کردن ژن های کنترل کننده مرگ سلولی در سی الگانس.
مکانیسم های مرگ سلولی
هورویتز، تاکر، ردین و همکارانش بینشهای اساسی در زمینه آپوپتوز با استفاده از سی الگانس برای تجزیه و تحلیل مکانیسمهایی که آپوپتوز را هدایت میکنند و همچنین مکانیسمهایی که تعیین میکنند سلولها چگونه اطمینان میدهند که آپوپتوز در زمان و مکان اتفاق میافتد. برخلاف انسان و سایر پستانداران که برای کنترل آپوپتوز به ده ها پروتئین وابسته هستند، این کرم ها فقط از تعداد کمی استفاده می کنند. و وقتی همه چیز اشتباه میشود، تشخیص آن آسان است: وقتی آپوپتوز کافی وجود ندارد، محققان میتوانند ببینند که سلولهای زیادی در بدن شفاف کرمها وجود دارد. و هنگامی که تعداد آنها بسیار زیاد است، کرم ها فاقد عملکردهای بیولوژیکی خاصی هستند یا در موارد شدیدتر، نمی توانند تولید مثل کنند یا در طول رشد جنینی می میرند.
کار در آزمایشگاه هورویتز نقش بسیاری از ژنها و پروتئینهایی را که آپوپتوز را در کرمها کنترل میکنند، مشخص کرده است. نشان داده شده است که این تنظیم کننده ها در سلول های انسانی مشابه دارند و به همین دلیل تحقیقات روی کرم ها به آشکار شدن نحوه مدیریت سلول های انسانی مرگ سلولی کمک کرده و به اهداف بالقوه برای درمان بیماری اشاره کرده است.
نقش دوگانه پروتئین
سه از سی الگانس تنظیم کننده های اولیه آپوپتوز به طور فعال مرگ سلولی را ترویج می کنند، در حالی که تنها یکی، CED-9، پروتئین های ارتقا دهنده آپوپتوز را برای زنده نگه داشتن سلول ها کنترل می کند. با این حال، در اوایل دهه 1990، هورویتز و همکارانش دریافتند که CED-9 منحصراً یک محافظ سلولی نیست. آزمایشهای آنها نشان میدهد که پروتئین محافظ نیز در ترویج مرگ سلولی نقش دارد. اما در حالی که محققان فکر می کردند که می دانند CED-9 چگونه در برابر آپوپتوز محافظت می کند، نقش پیش آپوپتوز آن گیج کننده تر بود.
نقش دوگانه CED-9 به این معنی است که جهش در ژن کد کننده آن می تواند آپوپتوز را از طرق مختلف تحت تاثیر قرار دهد. اکثر جهشهای ced-9 با توانایی پروتئین برای محافظت در برابر مرگ سلولی تداخل میکنند و منجر به مرگ بیش از حد سلول میشوند. در مقابل، جهش هایی که به طور غیر طبیعی ced-9 را فعال می کنند، باعث مرگ سلولی بسیار کمی می شوند، همانطور که جهش هایی که هر یک از سه ژن قاتل را غیرفعال می کنند.
یک جهش غیر معمول ced-9 که توسط ردین شناسایی شد، زمانی که او در آزمایشگاه هورویتز در مقطع فوق دکتری مشغول به کار بود، به این موضوع اشاره کرد که چگونه CED-9 باعث مرگ سلولی می شود. این جهش بخشی از پروتئین CED-9 را تغییر داد که با پروتئین پرو آپوپتوز CED-4 تعامل دارد. از آنجایی که جهش به طور خاص منجر به کاهش آپوپتوز می شود، این نشان می دهد که CED-9 ممکن است نیاز به تعامل با CED-4 برای ترویج مرگ سلولی داشته باشد.
این ایده به ویژه جالب بود زیرا محققان مدتها فکر میکردند که تعامل CED-9 با CED-4 دقیقاً اثر معکوس دارد: در مدل متعارف، CED-9 CED-4 را به میتوکندری سلولها متصل میکند و CED-4 را جدا میکند. پروتئین کشنده و جلوگیری از اتصال آن به آن و فعال شدن یک کشنده کلیدی دیگر، پروتئین CED-3 – در نتیجه از آپوپتوز جلوگیری می کند.
برای آزمایش این فرضیه که فعل و انفعالات CED-9 با پروتئین قاتل CED-4 باعث افزایش آپوپتوز می شود، تیم به شواهد بیشتری نیاز داشت. بنابراین، دانشجوی فارغ التحصیل، نولان تاکر، از ابزارهای ویرایش ژن CRISPR برای ایجاد کرمهای بیشتری با جهش در CED-9 استفاده کرد، که هر کدام مکان متفاوتی را در ناحیه اتصال CED-4 هدف قرار میدهند. سپس کرم ها را بررسی کرد. او میگوید: «آنچه من با این دسته خاص از جهشها دیدم سلولهای اضافی و قابلیت زنده ماندن بود. تاکر توضیح میدهد: «این مشاهدات قویاً از این فرضیه پشتیبانی میکنند که توانایی اتصال CED-4 برای عملکرد پیش آپوپتوز CED-9 ضروری است. مشاهدات آنها همچنین نشان می دهد که برخلاف تصور قبلی، CED-9 نیازی به اتصال به CED-4 برای محافظت در برابر آپوپتوز ندارد.
وقتی تاکر به داخل سلولهای کرمهای جهشیافته نگاه کرد، شواهد بیشتری یافت که این جهشها از توانایی CED-9 برای تعامل با CED-4 جلوگیری میکنند. هنگامی که هر دو CED-9 و CED-4 دست نخورده هستند، به نظر می رسد CED-4 با میتوکندری سلول ها مرتبط است. اما در حضور این جهش ها، CED-4 به جای آن در لبه هسته سلول قرار داشت. به نظر می رسد توانایی CED-9 برای اتصال CED-4 به میتوکندری برای ترویج آپوپتوز به جای محافظت در برابر آن ضروری است.
نگاه به جلو
در حالی که یافته های تیم شروع به توضیح یک سوال طولانی مدت بدون پاسخ در مورد یکی از تنظیم کننده های اصلی آپوپتوز می کند، آنها همچنین سوالات جدیدی را مطرح می کنند. “من فکر می کنم این مسیر اساسی آپوپتوز توسط بسیاری از مردم به عنوان یک علم کم و بیش ثابت دیده می شود. تاکر میگوید یافتههای ما باید این دیدگاه را تغییر دهد.
محققان شباهتهای مهمی بین یافتههای خود از این مطالعه کرمها و آنچه در مورد مسیرهای مرگ سلولی در پستانداران شناخته شده است، مشاهده میکنند. همتای پستانداران CED-9 پروتئینی به نام BCL-2 است که جهش هایی در آن می تواند منجر به سرطان شود. BCL-2، مانند CED-9، هم می تواند آپوپتوز را ارتقا دهد و هم از آن محافظت کند. همانند CED-9، عملکرد پرواپوپتوز BCL-2 مرموز است. در پستانداران نیز، میتوکندری نقش کلیدی در فعال شدن آپوپتوز دارد. کشف آزمایشگاه هورویتز فرصتهایی را برای درک بهتر نحوه تنظیم آپوپتوز نه تنها در کرمها، بلکه در انسان نیز باز میکند و چگونه اختلال در تنظیم آپوپتوز در انسان میتواند منجر به بیماریهایی مانند سرطان، بیماریهای خودایمنی و تخریب عصبی شود.



