دانشمندان در حال کشف اهداف جدید بالقوه برای داروهای آلزایمر | اخبار MIT


محققان MIT با ترکیب اطلاعات از مجموعه داده های بسیار بزرگ ، چندین هدف بالقوه جدید را برای درمان یا جلوگیری از بیماری آلزایمر شناسایی کرده اند.
این مطالعه ژن ها و مسیرهای سلولی را نشان می دهد که مربوط به آلزایمر نیست ، از جمله یکی که در ترمیم DNA درگیر است. تعیین اهداف دارویی جدید بسیار مهم است ، زیرا بسیاری از داروهای آلزایمر که تاکنون تولید شده اند به همان اندازه که امیدوار هستند موفق نبوده اند.
این تیم با همکاری با محققان دانشکده پزشکی هاروارد ، از داده های افراد و مگس های میوه ای برای شناسایی مسیرهای سلولی مرتبط با تولید عصبی استفاده می کند. این امر به آنها امکان می دهد مسیرهای اضافی را که می توانند در پیشرفت بیماری آلزایمر نقش داشته باشند ، شناسایی کنند.
ارنست فرینکل ، استاد گروور M. هممن از بهداشت و فناوری در وزارت مهندسی بیولوژیکی می گوید: “تمام شواهدی که ما داریم نشان می دهد که مسیرهای مختلفی در پیشرفت آلزایمر وجود دارد. این چند عاملی است ، به همین دلیل تهیه داروهای مؤثر بسیار دشوار است.” “ما به ترکیبی از درمان هایی که به قسمت های مختلف این بیماری رسیده است ، نیاز خواهیم داشت.”
دکتری متیو لیفنتال ’25 نویسنده برجسته روزنامه است که امروز در آن ظاهر می شود ارتباطات طبیعیحرف
جاده های جایگزین
در چند دهه گذشته ، بسیاری از مطالعات نشان می دهد که بیماری آلزایمر در اثر تجمع پلاک های آمیلوئید در مغز ایجاد شده است ، که باعث ایجاد آبشار حوادثی می شود که منجر به تولید عصبی می شود.
تعداد معدودی از داروها برای مسدود کردن یا از بین بردن این پلاک ها ایجاد شده اند ، اما این داروها معمولاً هیچ تأثیر چشمگیری در پیشرفت بیماری ندارند. به امید شناسایی اهداف جدید دارویی ، بسیاری از دانشمندان اکنون در تلاشند تا مکانیسم های دیگری را کشف کنند که می تواند در پیشرفت بیماری آلزایمر نقش داشته باشد.
فرینکل می گوید: “یک احتمال این است که ممکن است بیش از یک دلیل برای آلزایمر وجود داشته باشد و حتی یک نفر ممکن است عوامل مؤثر زیادی داشته باشد.” “بنابراین ، حتی اگر فرضیه آمیلوئیدها درست باشد – و عده ای وجود دارند که فکر نمی کنند اینطور باشد – شما باید بدانید که این عوامل دیگر چیست.
برای تلاش برای شناسایی برخی از این عوامل دیگر ، آزمایشگاه Fraenkel با Mel Fanny ، استاد آسیب شناسی در دانشکده پزشکی هاروارد و یک ژنتیک متخصص در ژنتیک پرواز میوه همکاری کرد.
با استفاده از مگس های میوه ای به عنوان یک مدل ، Feany و دیگران در آزمایشگاه خود صفحه نمایش را ساختند که در آن تقریباً هر ژن حفظ شده بیان شده در مگس ها را از بین بردند. آنها سپس اندازه گیری می کنند که آیا هر یک از این حذفی ژن تأثیر در سنی دارد که مگس ها در آن تولید عصبی ایجاد می کنند. این امر به آنها امکان می دهد حدود 200 ژن را که باعث تسریع در عصبی می شوند ، شناسایی کنند.
برخی از آنها قبلاً با تولید عصبی همراه بودند ، از جمله ژن های پروتئین پیش ساز آمیلوئید و پروتئین هایی به نام Presenillins ، که در شکل گیری پروتئین های آمیلوئید نقش دارند.
محققان سپس این داده ها را با استفاده از الگوریتم های شبکه ای که آزمایشگاه Fraenkel در چند سال گذشته در حال توسعه است ، تجزیه و تحلیل کردند. اینها الگوریتم هایی هستند که می توانند پیوندهای بین ژنهایی را که می توانند در همان مسیرها و توابع سلولی شرکت کنند ، شناسایی کند.
در این حالت ، هدف این بود که سعی کنیم ژنهای مشخص شده روی صفحه پرواز میوه را با فرآیندهای خاص و سلولهای سلولی که می توانند به تولید عصبی کمک کنند ، متصل کنیم. برای انجام این کار ، محققان داده های پرواز میوه را با چندین مجموعه داده دیگر ، از جمله داده های ژنومی از بافت پس از مرگ بیماران آلزایمر ترکیب کردند.
مرحله اول تجزیه و تحلیل آنها نشان داد که بسیاری از ژنهای مشخص شده در مطالعه مگس میوه نیز با سن افراد کاهش می یابد و نشان می دهد که آنها می توانند در تولید عصبی در انسان شرکت کنند.
تجزیه و تحلیل شبکه
در مرحله بعدی مطالعه خود ، محققان شامل داده های اضافی مربوط به بیماری آلزایمر ، از جمله داده های EQTL (بیان ویژگی کمی) ، اندازه گیری از چگونگی تأثیر انواع مختلف ژن بر سطح بیان پروتئین های خاص.
محققان با استفاده از الگوریتم های بهینه سازی شبکه خود در این داده ها ، مسیرهایی را که ژن ها را به نقش احتمالی آنها در توسعه آلزایمر متصل می کنند ، شناسایی می کنند. این تیم دو مورد از این جاده ها را برای تمرکز روی نظرسنجی جدید انتخاب کرده است.
اولین مسیری است که قبلاً با بیماری آلزایمر همراه با اصلاح RNA همراه نیست. این شبکه نشان می دهد که وقتی یکی از دو ژن در این زمان – MEPCE و HNRNPA2B1 – وجود ندارد ، نورونها نسبت به Tautoals که در مغز بیماران آلزایمر تشکیل می شوند ، آسیب پذیرتر می شوند. محققان این اثر را با سرنگونی این ژن ها در مطالعات مگس های میوه ای و نورون های انسانی به دست آمده از سلولهای بنیادی مکانی ناشی از (IPSC) تأیید کردند.
بار دوم گزارش شده در این مطالعه در ترمیم آسیب DNA شرکت می کند. این شبکه شامل دو ژن به نام Notch1 و CSNK2A1 است که مربوط به آلزایمر است ، اما در زمینه بازیابی DNA نیست. هر دو ژن بیشتر به دلیل نقش خود در تنظیم رشد سلول شناخته شده اند.
در این مطالعه ، محققان شواهدی را پیدا کردند که نشان می دهد وقتی این ژن ها از دست نمی روند ، آسیب DNA در سلول ها از طریق دو مسیر مختلف برای آسیب DNA جمع می شود. پیش از این نشان داده شده است که تجمع DNA ناتمام منجر به تولید عصبی می شود.
اکنون که این اهداف مشخص شده است ، محققان امیدوارند که با سایر آزمایشگاه ها همکاری کنند تا به بررسی اینکه آیا داروهایی که به آنها هدایت می شود ، می تواند سلامت سلولهای عصبی را بهبود بخشد. Fraenkel و سایر محققان در حال کار بر روی استفاده از IPSC توسط بیماران آلزایمر برای تولید نورونهایی هستند که می توانند برای ارزیابی چنین داروهایی استفاده شوند.
وی می گوید: “تقاضا برای داروهای آلزایمر هنگامی که سیستم های آزمایشی بسیار خوب و سالم وجود دارد ، به طرز چشمگیری تسریع می کند.” “ما به جایی می رسیم که چند سیستم واقعاً نوآورانه جمع می شوند. یکی از مدل های آزمایشی بهتر مبتنی بر IPSC و دیگری مدل های محاسباتی است که به ما امکان می دهد داده های عظیمی از داده ها را ادغام کنیم.
این نظرسنجی توسط مؤسسات ملی بهداشت تأمین شد.




