مقالات

قاچاق سلولی بیش از حد در بیماری های مزمن، اهداف درمانی جدیدی را پیشنهاد می کند | اخبار MIT



قاچاق سلولی بیش از حد در بیماری های مزمن، اهداف درمانی جدیدی را پیشنهاد می کند | اخبار MIT

بیماری های مزمن مانند دیابت نوع 2 و بیماری های التهابی تاثیر زیادی بر بشریت دارند. آنها یکی از علل اصلی بار بیماری و مرگ و میر در سراسر جهان هستند، از نظر فیزیکی و اقتصادی مالیات می گیرند و تعداد افراد مبتلا به چنین بیماری هایی در حال افزایش است.

ثابت شده است که درمان بیماری مزمن دشوار است زیرا هیچ علت واحدی مانند یک جهش ژنی وجود ندارد که بتوان درمان را هدف قرار داد. حداقل به نظر دانشمندان این گونه است. با این حال، تحقیقات جدید توسط استاد زیست شناسی MIT و موسسه تحقیقات زیست پزشکی وایتهد، ریچارد یانگ و همکارانش در مجله منتشر شده است. سلول در 27 نوامبر نشان می دهد که بسیاری از بیماری های مزمن یک مخرج مشترک دارند که ممکن است باعث اختلال در عملکرد آنها شود: کاهش تحرک پروتئین.

این بدان معناست که حدود نیمی از پروتئین‌های فعال در سلول‌ها زمانی که سلول‌ها در وضعیت بیماری مزمن هستند کند می‌شوند و عملکرد پروتئین‌ها را کاهش می‌دهند. یافته‌های محققان نشان می‌دهد که تحرک پروتئین ممکن است یک عنصر کلیدی در کاهش عملکرد سلولی در بیماری‌های مزمن باشد و آن را به یک هدف درمانی امیدوارکننده تبدیل کند.

در مقاله خود، یانگ و همکارانش از آزمایشگاهش، از جمله فوق دکترای MIT، الساندرا دال آگنیس، دانشجویان فارغ التحصیل شانون مورنو و مینگ ژنگ، و محقق تانگ یین لی، کشف این نقص متداول حرکتی را شرح می دهند که آن را پروتئولترژی می نامند. توضیح دهید که چه چیزی باعث این نقص می شود و چگونه منجر به اختلال عملکرد سلولی می شود. و یک فرضیه درمانی جدید برای درمان بیماری های مزمن پیشنهاد می کند.

Dall’Agnese می گوید: “من از اینکه این کار می تواند برای بیماران چه معنایی داشته باشد، هیجان زده هستم.” “امیدوارم این منجر به دسته جدیدی از داروها شود که تحرک پروتئین ها را بازیابی می کند، که می تواند به افراد مبتلا به بسیاری از بیماری های مختلف که این مکانیسم را به عنوان مخرج مشترک دارند، کمک کند.”

لی می‌گوید: «این کار یک تلاش مشترک و بین‌رشته‌ای بود که زیست‌شناسان، فیزیکدانان، شیمی‌دانان، دانشمندان کامپیوتر و دانشمندان پزشک را گرد هم آورد. “ترکیب این تخصص نقطه قوت آزمایشگاه جوان است. مطالعه مشکل از دیدگاه‌های مختلف واقعاً به ما کمک کرد تا به این فکر کنیم که چگونه این مکانیسم ممکن است کار کند و چگونه ممکن است درک ما از آسیب‌شناسی بیماری‌های مزمن را تغییر دهد.

تاخیر در سفر باعث ایجاد اختلال در سلول می شود

چگونه پروتئین‌ها که آهسته‌تر در سلول حرکت می‌کنند منجر به اختلال عملکرد سلولی گسترده و قابل توجهی می‌شوند؟ Dall’Agnese توضیح می دهد که هر سلول مانند یک شهر کوچک است، با پروتئین هایی به عنوان کارگران که همه چیز را فعال نگه می دارند. پروتئین ها باید در ترافیک فشرده در سلول حرکت کنند و از جایی که ساخته می شوند به محل کارشان حرکت کنند. هرچه سریعتر سفر کنند، کار بیشتری انجام می دهند. حالا شهری را تصور کنید که در تمام جاده ها با ترافیک مواجه می شود. فروشگاه ها به موقع باز نمی شوند، مواد غذایی در حمل و نقل گیر می کنند، جلسات به تعویق می افتد. اساساً تمام عملیات در شهر به تعویق افتاده است.

کند شدن عملیات در سلول هایی که تحرک پروتئین کاهش یافته را تجربه می کنند پیشرفت مشابهی را دنبال می کند. به طور معمول، بیشتر پروتئین‌ها در اطراف سلول حرکت می‌کنند و به مولکول‌های دیگر برخورد می‌کنند تا زمانی که مولکولی را پیدا کنند که با آن کار می‌کنند یا روی آن اثر می‌کنند. هرچه پروتئین آهسته‌تر حرکت کند، مولکول‌های دیگر کمتری به آن می‌رسد و بنابراین احتمال کمتری دارد که بتواند کار خود را انجام دهد. یانگ و همکارانش دریافتند که چنین کند شدن پروتئین منجر به کاهش قابل اندازه گیری در بازده عملکردی پروتئین ها می شود. هنگامی که بسیاری از پروتئین ها نمی توانند وظایف خود را به موقع انجام دهند، سلول ها شروع به تجربه مشکلات مختلفی می کنند – همانطور که در بیماری های مزمن اتفاق می افتد.

کشف مشکل تحرک پروتئین

یانگ و همکارانش ابتدا پس از مشاهده تغییرات در رفتار گیرنده انسولین، پروتئینی سیگنالینگ که به حضور انسولین پاسخ می‌دهد و باعث می‌شود سلول‌ها قند را از خون جذب کنند، مشکوک شدند که سلول‌های مبتلا به بیماری مزمن ممکن است با تحرک پروتئین دچار مشکل شوند. . در افراد مبتلا به دیابت، سلول ها نسبت به انسولین حساسیت کمتری پیدا می کنند – وضعیتی به نام مقاومت به انسولین – که باعث می شود قند بیش از حد در خون باقی بماند. در مطالعه ای که بر روی گیرنده های انسولین در ارتباطات طبیعت در سال 2022 یانگ و همکارانش گزارش کردند که تحرک گیرنده انسولین ممکن است با دیابت مرتبط باشد.

محققان با دانستن اینکه بسیاری از عملکردهای سلولی در دیابت تغییر می‌کنند، این احتمال را در نظر گرفتند که تغییر تحرک پروتئین ممکن است به نحوی بر روی بسیاری از پروتئین‌های سلول تأثیر بگذارد. برای آزمایش این فرضیه، آنها پروتئین های دخیل در طیف وسیعی از عملکردهای سلولی، از جمله MED1، پروتئینی که در بیان ژن نقش دارد را بررسی کردند. HP1α، پروتئینی که در خاموش کردن ژن نقش دارد. FIB1، پروتئینی که در تولید ریبوزوم نقش دارد. و SRSF2، پروتئینی که در پیوند RNA پیام رسان دخیل است. آنها از ردیابی تک مولکولی و روش‌های دیگر برای اندازه‌گیری نحوه حرکت هر یک از این پروتئین‌ها در سلول‌های سالم و در سلول‌های در حال بیماری استفاده کردند. همه پروتئین ها به جز یک، تحرک کمتری (حدود 20 تا 35 درصد) در سلول های بیماری نشان دادند.

“من هیجان زده هستم که ما توانسته ایم بینش ها و روش شناسی مبتنی بر فیزیک را که معمولاً برای درک فرآیندهای تک مولکولی مانند رونویسی ژن در سلول های طبیعی استفاده می شود به زمینه بیماری منتقل کنیم و نشان دهیم که می توان از آنها برای کشف مکانیسم های غیرمنتظره استفاده کرد. ژنگ می گوید: “این کار نشان می دهد که چگونه حرکت تصادفی پروتئین ها در سلول ها با آسیب شناسی بیماری مرتبط است.”

مورنو موافق است: “در مدرسه به ما آموزش داده می شود که هنگام جستجوی علل بیماری به تغییرات در ساختار پروتئین یا توالی DNA نگاه کنیم، اما ما نشان داده ایم که اینها تنها عوامل موثر نیستند.” اگر فقط به تصویر ایستا از یک پروتئین یا سلول نگاه کنید، این تغییرات را که تنها زمانی رخ می‌دهند که مولکول‌ها در حرکت هستند، از دست می‌دهید.

من نمی توانم از طریق قفس سفر کنم، من در حال حاضر همه چیز را بسته ام

در مرحله بعد، محققان باید تعیین می کردند که چه چیزی باعث کاهش سرعت پروتئین ها می شود. آنها مشکوک بودند که این نقص مربوط به افزایش سلول‌ها در سطح گونه‌های فعال اکسیژن (ROS) است، مولکول‌هایی که به شدت مستعد تعامل با مولکول‌های دیگر و واکنش‌های شیمیایی آنها هستند. بسیاری از انواع محرک‌های مرتبط با بیماری‌های مزمن، مانند سطوح بالاتر قند یا چربی، سموم خاص، و سیگنال‌های التهابی، منجر به افزایش ROS می‌شوند که به عنوان افزایش استرس اکسیداتیو نیز شناخته می‌شود. محققان تحرک پروتئین را در سلول‌هایی که سطوح بالایی از ROS داشتند و در غیر این صورت در وضعیت بیماری نبودند دوباره اندازه‌گیری کردند و نقایص حرکتی مشابهی را مشاهده کردند که نشان می‌دهد استرس اکسیداتیو مقصر نقص در تحرک پروتئین است.

آخرین قطعه پازل این بود که چرا برخی، اما نه همه، پروتئین ها در حضور ROS کند می شوند. SRSF2 تنها پروتئینی بود که در آزمایش‌ها تحت تأثیر قرار نگرفت و یک تفاوت واضح با سایرین داشت: سطح آن حاوی سیستئین نبود، یک آمینو اسید سازنده پروتئین‌ها. سیستئین ها به ویژه در معرض تداخل ROS هستند زیرا این امر باعث اتصال آنها به سایر سیستئین ها می شود. هنگامی که این اتصال بین دو مولکول پروتئین اتفاق می افتد، سرعت آنها را کاهش می دهد زیرا این دو پروتئین نمی توانند به سرعت هر یک به تنهایی در سلول حرکت کنند.

حدود نیمی از پروتئین‌های سلول‌های ما حاوی سیستئین‌های سطحی هستند، بنابراین این نقص تک پروتئینی در تحرک می‌تواند مسیرهای مختلف سلولی را تحت تأثیر قرار دهد. این امر با در نظر گرفتن انواع اختلالاتی که در سلول‌های افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن رخ می‌دهد منطقی است: اختلال در سیگنال‌دهی سلولی، فرآیندهای متابولیک، بیان ژن و خاموش کردن ژن و موارد دیگر. همه این فرآیندها بر عملکرد کارآمد پروتئین ها متکی هستند – از جمله پروتئین های مختلفی که محققان مورد مطالعه قرار دادند. یانگ و همکارانش چندین آزمایش انجام دادند تا تأیید کنند که کاهش تحرک پروتئین در واقع عملکرد پروتئین را کاهش می دهد. به عنوان مثال، آنها دریافتند که وقتی گیرنده انسولین تحرک کمتری را تجربه می کند، بر روی IRS1، مولکولی که به طور معمول یک گروه فسفات به آن اضافه می کند، تأثیر کمتری دارد.

از درک مکانیسم تا درمان بیماری

این کشف که کاهش تحرک پروتئین در حضور استرس اکسیداتیو می تواند منجر به بسیاری از علائم بیماری مزمن شود، فرصت هایی را برای توسعه درمان هایی برای نجات تحرک پروتئین فراهم می کند. در جریان آزمایش‌های خود، محققان سلول‌ها را با یک داروی آنتی‌اکسیدانی درمان کردند – چیزی که ROS را کاهش می‌دهد – به نام N-acetyl cysteine ​​و مشاهده کردند که این تا حدی تحرک پروتئین را بازیابی می‌کند.

محققان پیگیرهای مختلفی برای این کار هستند، از جمله جستجوی داروهایی که به طور ایمن و کارآمد ROS را کاهش داده و تحرک پروتئین را بازیابی می کند. آن‌ها سنجشی ابداع کردند که می‌تواند برای غربالگری داروها مورد استفاده قرار گیرد تا ببینند آیا آنها با مقایسه اثر هر دارو بر روی یک نشانگر زیستی ساده با سیستئین‌های سطحی، تحرک پروتئین را باز می‌گردانند یا خیر. آنها همچنین در حال بررسی بیماری های دیگری هستند که ممکن است شامل تحرک پروتئین باشد و نقش کاهش تحرک پروتئین در پیری را بررسی کنند.

یانگ می گوید: “زیست شناسی پیچیده بیماری مزمن، ارائه فرضیه های درمانی موثر را چالش برانگیز کرده است.” “کشف این که محرک های مختلف مرتبط با بیماری یک ویژگی مشترک را القا می کنند، پروتئولترژی، و این ویژگی ممکن است به بسیاری از بی نظمی هایی که در بیماری های مزمن می بینیم کمک کند، چیزی است که امیدوارم بازی را برای توسعه داروهای موثر تغییر دهد. در سراسر طیف بیماری مزمن.


Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا