برای درک شناخت – و اختلال در عملکرد آن – دانشمندان علوم اعصاب باید ریتم های آن را بیاموزند اخبار MIT


مشاهده پیکسل های گوشی در زیر میکروسکوپ می تواند بسیار آموزنده باشد، اما اگر هدف شما این باشد که بفهمید همه ویدیوهای روی صفحه نمایش چه چیزی را نشان می دهند، نه. شناخت تقریباً همان خاصیت نوظهور در مغز است. سه نفر از دانشمندان علوم اعصاب MIT می گویند که این تنها با مشاهده چگونگی عملکرد میلیون ها سلول به طور هماهنگ قابل درک است. در مقاله ای جدید، آنها چارچوبی را برای درک اینکه چگونه فکر از هماهنگی فعالیت عصبی ناشی از میدان های الکتریکی نوسانی ناشی می شود – که به عنوان امواج مغزی یا ریتم ها نیز شناخته می شود، ترسیم می کنند.
ارل میلر پروفسور Picower و محققین اسکات برینکت و جفرسون روی می نویسند که از نظر تاریخی صرفاً به عنوان محصولات جانبی فعالیت عصبی رد شده است، ریتم های مغز در واقع برای سازمان آن حیاتی هستند. نظر فعلی در علوم رفتاری. و در حالی که دانشمندان علوم اعصاب از مطالعه نحوه اتصال سلولهای مغزی و نحوه و زمان انتشار آنها برای ارسال تکانهها از طریق مدارهای خاص، دانش عظیمی به دست آوردهاند، نیاز به ارزیابی و اعمال مفاهیم جدید در مقیاس ریتم مغزی نیز وجود دارد ممکن است مناطق فردی یا حتی چندگانه مغز را درگیر کند.
میلر، نویسنده ارشد، عضو هیئت علمی موسسه یادگیری و حافظه Picower و دپارتمان علوم مغز و شناختی در MIT، میگوید: “زوج و آناتومی مهم هستند، اما اتفاقات بیشتری در مغز وجود دارد.” “کارکردهای زیادی وجود دارد که در سطوح بالاتر انجام می شود، به ویژه شناخت.”
نویسندگان می نویسند که مخاطرات مطالعه مغز در این مقیاس ممکن است نه تنها شامل درک عملکرد سالم سطح بالاتر، بلکه همچنین چگونگی اختلال در این عملکردها در بیماری باشد.
آنها می نویسند: “بسیاری از اختلالات عصبی و روانپزشکی، مانند اسکیزوفرنی، صرع، و بیماری پارکینسون، شامل اختلال در ویژگی های اضطراری مانند همزمانی نورون ها هستند.” “ما انتظار داریم که درک چگونگی تفسیر و تعامل با این ویژگی های اضطراری برای توسعه درمان های موثر و همچنین درک شناخت بسیار مهم باشد.”
ظاهر افکار
محققان نوشتند که پل بین مقیاس تک تک نورون ها و هماهنگی در مقیاس بزرگتر بسیاری از سلول ها به میدان های الکتریکی متکی است. از طریق پدیدهای به نام «جفت افاپتیک»، میدان الکتریکی ایجاد شده توسط فعالیت یک نورون میتواند بر ولتاژ نورونهای همسایه تأثیر بگذارد و بین آنها همترازی ایجاد کند. بنابراین، میدانهای الکتریکی هم فعالیت عصبی را منعکس میکنند و هم بر آن تأثیر میگذارند. که در کاغذ در سال 2022میلر و همکارانش از طریق آزمایشها و مدلسازی محاسباتی نشان دادند که اطلاعات رمزگذاریشده در میدانهای الکتریکی تولید شده توسط مجموعهای از نورونها را میتوان با اطمینان بیشتری نسبت به اطلاعات رمزگذاری شده توسط اسپکهای سلولهای منفرد خواند. در سال 2023، آزمایشگاه میلر شواهدی ارائه کرد که میدانهای الکتریکی ریتمیک میتوانند هماهنگ کردن خاطرات بین مناطق
در این مقیاس بزرگتر، جایی که میدانهای الکتریکی ریتمیک اطلاعات را بین نواحی مغز حمل میکنند، آزمایشگاه میلر مطالعات متعددی را منتشر کرده است که نشان میدهد ریتمهای با فرکانس پایینتر در نوار موسوم به “بتا” از لایههای عمیقتر قشر مغز منشأ میگیرند و به نظر می رسد تنظیم می کند قدرت ریتم های “گاما” فرکانس سریع تر در لایه های سطحی تر. با ثبت فعالیت عصبی در مغز حیواناتی که در بازیهای حافظه کاری شرکت میکنند، آزمایشگاه نشان داد که ریتمهای بتا سیگنالهای «بالا به پایین» را برای کنترل زمان و مکانهایی که ریتمهای گاما میتوانند اطلاعات حسی را رمزگذاری کنند، مانند تصاویری که حیوانات باید از آنها به خاطر بسپارند، حمل میکنند. در بازی.
برخی از آخرین شواهد آزمایشگاهی نشان میدهد که ریتمهای بتا این کنترل فرآیندهای شناختی را بر روی نواحی فیزیکی قشر مغز اعمال میکنند و اساساً بهعنوان الگوهایی عمل میکنند که مکان و زمانی را که گاما میتواند اطلاعات حسی را در حافظه رمزگذاری کند یا آن را بازیابی کند. طبق این نظریه که میلر آن را «محاسبات فضاییبنابراین، بتا می تواند قوانین کلی یک کار (مانند چرخش های رفت و برگشت مورد نیاز برای باز کردن یک قفل مخفی) را تعیین کند، حتی زمانی که محتوای اطلاعات خاص ممکن است تغییر کند (به عنوان مثال، اعداد جدید هنگام تغییر ترکیب). نویسندگان می نویسند به طور کلی تر، این ساختار به نورون ها اجازه می دهد تا به طور انعطاف پذیر بیش از یک نوع اطلاعات را در یک زمان رمزگذاری کنند، یک ویژگی عصبی به طور گسترده مشاهده شده به نام “گزینه پذیری مخلوط”. برای مثال، یک نورون که یک شماره ترکیبی قفل را کد میکند، میتواند بر اساس وصله الگوی بتا، مرحله خاصی از فرآیند باز کردن قفل که شماره مربوط به آن است، اختصاص داده شود.
در مطالعه جدید، میلر، برینکت و روی مزیت دیگری را پیشنهاد کردند که با کنترل شناختی که مبتنی بر تعامل فعالیت های ریتمیک هماهنگ در مقیاس بزرگ است، سازگار است: «کدگذاری زیرفضا». این ایده فرض میکند که ریتمهای مغزی تعداد زیادی از نتایج ممکن را سازماندهی میکنند که میتواند از مثلاً ۱۰۰۰ نورون درگیر در فعالیت اسپکینگ مستقل ناشی شود. بهجای همه امکانات ترکیبی، «زیرزفضاهای» بسیار کمتری از فعالیت در واقع به وجود میآیند زیرا نورونها به جای اینکه مستقل باشند هماهنگ هستند. گویی میخ های نورون ها مانند دسته ای از پرندگان هستند که حرکات خود را هماهنگ می کنند. فازها و فرکانسهای مختلف ریتمهای مغزی این هماهنگی را فراهم میکنند که برای تقویت یکدیگر یا برای جلوگیری از تداخل افست میشوند. به عنوان مثال، اگر یک قطعه از اطلاعات حسی نیاز به به خاطر سپردن داشته باشد، فعالیت عصبی که آن را نشان می دهد می تواند از تداخل در هنگام درک اطلاعات حسی جدید محافظت شود.
نویسندگان مینویسند: «بنابراین، سازماندهی پاسخهای عصبی در زیرفضاها میتواند اطلاعات را هم جدا و هم یکپارچه کند.
نویسندگان می نویسند که قدرت ریتم های مغز برای هماهنگی و سازماندهی پردازش اطلاعات در مغز چیزی است که به شناخت عملکردی در این مقیاس امکان می دهد. بنابراین، درک شناخت در مغز مستلزم مطالعه ریتم است.
نویسندگان نتیجه میگیرند: «مطالعه اجزای عصبی منفرد در انزوا – نورونها و سیناپسها – کمک زیادی به درک ما از مغز کرده است و همچنان مهم است. با این حال، به طور فزایندهای آشکار میشود که برای درک کامل پیچیدگی مغز، این اجزا باید به طور مشترک تجزیه و تحلیل شوند تا ویژگیهای نوظهورشان شناسایی، کشف و مرتبط شود.»



