با پیکسل های قابل برنامه ریزی، حسگر جدید تصویربرداری از فعالیت عصبی را بهبود می بخشد | اخبار MIT


نورونها به صورت الکتریکی با هم ارتباط برقرار میکنند، بنابراین دانشمندان علوم اعصاب برای درک اینکه چگونه عملکردهای مغزی مانند حافظه را تولید میکنند، باید چگونگی تغییر ولتاژ آنها – گاهی اوقات به صورت نامحسوس – را در عرض میلیثانیه پیگیری کنند. که در کاغذ دسترسی باز جدید ارتباطات طبیعت، محققان MIT یک حسگر تصویر جدید را با پتانسیل افزایش بسیار زیاد این قابلیت توصیف می کنند.
این اختراع به رهبری جی ژانگ، یک فوق دکترا در آزمایشگاه مت ویلسونکه پروفسور شرمن فیرچایلد در MIT و عضو موسسه پیکوور برای یادگیری و حافظه است، رویکرد جدیدی به فناوری استاندارد “CMOS” (نیمه هادی اکسید فلزی مکمل) است که در تصویربرداری علمی استفاده می شود. در این رویکرد استاندارد، همه پیکسل ها به طور همزمان روشن و خاموش می شوند – پیکربندی با یک مبادله ذاتی که در آن نمونه برداری سریع به معنای جذب نور کمتر است. تراشه جدید اجازه می دهد تا زمان بندی هر پیکسل به صورت جداگانه کنترل شود. این ترتیب “بهترین هر دو جهان” را فراهم می کند که در آن پیکسل های مجاور اساساً می توانند مکمل یکدیگر باشند تا تمام نور موجود را بدون کاهش سرعت جذب کنند.
در آزمایشهایی که در این مطالعه توضیح داده شد، تیم ژانگ و ویلسون نشان دادند که چگونه قابلیت برنامهریزی پیکسلی به آنها اجازه میدهد تجسم ولتاژ عصبی را بهبود بخشند، که سیگنالهایی هستند که نورونها برای برقراری ارتباط با یکدیگر استفاده میکنند و حتی نوسانات لحظهای ولتاژشان. که دائماً بین این رویدادهای اوج رخ می دهد.
نویسنده ارشد ویلسون، استاد بخش زیست شناسی و مغز و علوم شناختی MIT (BCS)، که آزمایشگاهش چگونگی رمزگذاری و پالایش خاطرات فضایی توسط مغز را مطالعه می کند، گفت: اندازه گیری در وضوح تک پیک به عنوان بخشی از رویکرد تحقیقاتی ما بسیار مهم است. هم در حین تحقیق بیداری و هم در هنگام خواب. “فکر کردن در مورد فرآیندهای رمزگذاری در مغز، منفرد اسپایک ها و زمان آنها برای درک چگونگی پردازش اطلاعات توسط مغز مهم است.”
برای چندین دهه، ویلسون به نوآوری در استفاده از الکترودها برای ضربه زدن به سیگنال های الکتریکی عصبی در زمان واقعی کمک کرد، اما مانند بسیاری از محققان، او همچنین به دنبال خوانش بصری فعالیت الکتریکی بود، زیرا آنها می توانند مناطق وسیعی از بافت را برجسته کنند و هنوز دقیقاً نشان دهند که کدام نورون ها از نظر الکتریکی فعال هستند. در هر لحظه توانایی تشخیص اینکه کدام نورونها فعال هستند ممکن است به محققان اجازه دهد تا یاد بگیرند که کدام نوع از نورونها در فرآیندهای حافظه نقش دارند و سرنخهای مهمی در مورد نحوه عملکرد مدارهای مغز ارائه میدهد.
در سال های اخیر، دانشمندان علوم اعصاب، از جمله یک نویسنده ارشد اد بویدنپروفسور Y. Eva Tan، پروفسور نوروتکنولوژی در BCS و مؤسسه تحقیقات مغز مک گاورن و وابسته به مؤسسه Picower، با اختراع «شاخصهای ولتاژ رمزگذاریشده ژنتیکی» (GEVI) که سلولها را روشن میکنند، تلاش کردند تا این نیاز را برطرف کنند. تغییرات ولتاژ در زمان واقعی اما همانطور که ژانگ و ویلسون سعی کردند از GEVI در تحقیقات خود استفاده کنند، دریافتند که سنسورهای تصویر CMOS معمولی بخش زیادی از عمل را از دست داده اند. اگر خیلی سریع عمل می کردند، نور کافی جمع نمی کردند. اگر خیلی آهسته کار کنند، تغییرات سریع را از دست خواهند داد.
ویلسون میگوید، اما حسگرهای تصویر چنان وضوح خوبی دارند که بسیاری از پیکسلها واقعاً به همان مکان در مقیاس یک نورون نگاه میکنند. ژانگ با درک اینکه وضوح بیش از حدی دارد، تجربه خود را در طراحی حسگر برای اختراع یک تراشه حسگر تصویر به کار برد که به پیکسل های همسایه اجازه می دهد زمان بندی خاص خود را داشته باشند. سریعترها می توانند تغییرات سریع را ثبت کنند. کارگران کندتر می توانند نور بیشتری جمع آوری کنند. هیچ اقدام یا فوتونی از دست نخواهد رفت. ژانگ همچنین به طرز ماهرانه ای وسایل الکترونیکی کنترلی لازم را طراحی کرد تا فضای موجود برای عناصر حساس به نور پیکسل را به سختی اشغال کند. به گفته ژانگ، این حساسیت سنسور بالا را در شرایط نور کم تضمین می کند.
در این مطالعه، محققان دو روش را نشان دادند که در آن تراشه تصویربرداری از فعالیت تحت ولتاژ نورونهای هیپوکامپ موش را که در یک ظرف کشت شده بودند، بهبود بخشید. آنها سنسور خود را با یک تراشه سنسور تصویر CMOS استاندارد صنعتی مقایسه می کنند.
در اولین مجموعه آزمایشها، تیم به دنبال تصویری از دینامیک سریع ولتاژ عصبی بود. با یک تراشه CMOS معمولی، هر پیکسل نوردهی سریع 1.25 میلی ثانیه داشت. در حسگر پیکسل، هر پیکسل در گروههای چهارتایی مجاور به مدت 5 میلیثانیه روشن باقی ماند، اما زمان شروع آنها بهگونهای بود که هر پیکسل 1.25 ثانیه دیرتر از دیگری روشن و خاموش میشد. در این مطالعه، تیم نشان میدهد که هر پیکسل، همانطور که مدت طولانیتری روشن بوده، نور بیشتری را جمعآوری میکند، اما از آنجایی که هر پیکسل هر ۱.۲۵ میلیثانیه یک نمای جدید میگیرد، این معادل وضوح زمانی سریع است. نتیجه دو برابر شدن نسبت سیگنال به نویز برای تراشه پیکسل بود. به گفته ژانگ، این وضوح زمانی بالا در کسری از نرخ نمونه برداری در مقایسه با تراشه های CMOS معمولی به دست می آورد.
علاوه بر این، تراشه پیکسل فعالیت سنبله عصبی را که حسگر معمولی از دست می دهد، تشخیص می دهد. و هنگامی که محققان عملکرد هر نوع سنسور را با خوانش های الکتریکی گرفته شده با یک الکترود بستن سنتی مقایسه کردند، دریافتند که اندازه گیری های تغییر پیکسل با اندازه گیری های گیره مطابقت دارد.
در مجموعه دوم آزمایشها، این تیم به دنبال نشان دادن این بود که تراشه پیکسل میتواند هم دینامیک سریع و هم تغییرات ولتاژ آهستهتر و ظریفتر «آستانه فرعی» را که نورونها نشان میدهند، ثبت کند. برای انجام این کار، آنها مدت زمان نوردهی پیکسل های مجاور در تراشه پیکسل را تغییر می دهند، از 15.4 میلی ثانیه تا فقط 1.9 میلی ثانیه. بنابراین، پیکسلهای سریع هر گونه تغییر سریع (هرچند کمرنگ) را نمونهبرداری میکنند، در حالی که پیکسلهای کندتر نور کافی را در طول زمان برای ردیابی نوسانات جزئیتر آهستهتر یکپارچه میکنند. محققان گزارش می دهند که با ادغام داده های هر پیکسل، تراشه در واقع می تواند هم جهش های سریع و هم تغییرات زیرآستانه کندتر را ثبت کند.
ویلسون میگوید آزمایشها با خوشههای کوچکی از نورونها در یک ظرف تنها اثباتی بر این مفهوم است. هدف نهایی آزمایشگاه او انجام اندازهگیری در زمان واقعی و کل مغز از فعالیت انواع مختلف نورونها در حیوانات است، حتی زمانی که آنها آزادانه حرکت میکنند و یاد میگیرند که چگونه در پیچ و خمها حرکت کنند. توسعه GEVI و حسگرهای تصویر مانند Pixel Chip که می توانند با موفقیت از آنچه نشان می دهند استفاده کنند، برای دستیابی به این هدف بسیار مهم است.
ویلسون میگوید: «این ایده همه چیزهایی است که میخواهیم کنار هم بگذاریم: تصویربرداری ولتاژ در مقیاس بزرگ از نورونهای دارای برچسب ژنتیکی در حیواناتی که آزادانه رفتار میکنند».
برای دستیابی به این هدف، ژانگ اضافه میکند: «ما در حال کار بر روی تکرار بعدی تراشههایی با نویز کمتر، تعداد پیکسلهای بالاتر، وضوح زمانی چند کیلوهرتز و فاکتورهای شکل کوچک برای تصویربرداری در حیوانات در محدوده آزاد هستیم.»
این تحقیق پیکسل به پیکسل در حال پیشرفت است.
علاوه بر ژانگ، ویلسون و بویدن، سایر نویسندگان مقاله جاناتان نیومن، زگوانگ وانگ، یونگ کیان، پدرو فلیسیانو راموس، وی گوئو، تاکاتو هوندا، ژه سیج چن، چانگ یانگ لینگهو، رالف اتین کامینگز و اریک فوسوم هستند. .
مؤسسه Picower، بنیاد JPB، بنیاد آلانا، صندوق لوئیس بی تالهایمر برای تحقیقات ترجمه، مؤسسه ملی بهداشت، HHMI، لیزا یانگ و جان دوئر پشتیبانی تحقیقاتی را ارائه کردند.




